Artykuł Komu w szkole nie szło, to został hydraulikiem… pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Zaciskamy gazoszczelnie tuleje najlepszymi prasami na rynku:

Testujemy parametry każdego przedłużacza

Artykuł Pomiary przedłużaczy pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Ku przestrodze. Przedłużacz trójfazowy bez podłączonego przewodu N. Efekt? Uszkodzone urządzenia sceniczne.

Artykuł Podłączenie przedłużacza 3-fazowego bez przewodu N pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Sprawdźcie mój film, na którym pokazuję jak wykonałem instalację elektryczną w sposób niby poprawny, ale nie jedyny słuszny. Jedyny słuszny jest ten, który stosujesz przecież Ty sam, elektryku!

Poniżej wklejam listę gotowych komentarzy do wklejania kolegom po fachu:

1. Instalację elektryczna została wykonana w bruzdach: po co niszczyć ścianę, lepiej puścić przewody po bloczku.
2. Instalacja elektryczna została wykonana wtynkowo: będą prześwitywać przewody, lepiej zrobić w bruzdach.
3. Instalacja elektryczna wykonana w korytach: lepiej zrobić w peszlach.
4. Instalacja elektryczna wykonana w peszlach: lepiej stosować koryta.
5. Instalacja elektryczna prowadzona przy ścianach: posadzka pęknie, lepiej prowadzić ją środkiem.
6. Instalacja elektryczna prowadzona środkiem podłogi: jak tu teraz dociąć styropian? Lepiej prowadzić przy ścianach.
7. Instalacja elektryczna przytwierdzona do betonu: jak teraz podłożyć folię? Lepiej zostawić instalację luźno.
8. Instalacja elektryczna zostawiona luźno, żeby można było podłożyć folię: zero estetyki, można to było pospinać.

Kiedy instalację elektryczną poprowadzimy posadzkami: Jak tu teraz ma pracować hydraulik? Trzeba to było prowadzić ścianami i sufitem.

Kiedy instalację elektryczną poprowadzimy ścianami: Patrz punkt 1 i punkt 2. Tynkarze teraz będą mieli problem. Można było te przewody poprowadzić posadzką lub sufitem.

Kiedy instalację elektryczną poprowadzimy sufitem: chłopaki od podwieszanych sufitów będą rzucać mięsem, a nie szpachlą.

Elektryk elektrykowi wilkiem

Na każdej budowie musimy rozpatrzeć kogo wkur… zdenerwować tym razem. Na kogo wypadnie? Chociaż tyle, że inwestorzy zawsze postrzegają nas tak samo – zawsze jest za drogo.

Artykuł Instalacja elektryczna w domu jednorodzinnym pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Jaki naświetlacz LED na budowę? pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Dzisiejszy odcinek Amper TV to małe wprowadzenie do serii z układami stycznikowymi. Napiszcie w komentarzach jakie zagadnienia Waszym zdaniem powinny zostać poruszone w następnych filmach z tej serii?

Aby nie przegapić kolejnych odcinków subskrybuj nasz kanał na Youtube.

Artykuł Styczniki w służbie automatyki – poradnik praktyka elektryka pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Instalacje elektryczne powinny być tak zaprojektowane, aby ich użytkowanie było łatwe i bezpieczne. Przyczyniają się do tego odpowiednie rozprowadzenie okablowania, podział obwodów i dobór zabezpieczeń. Jednym z podstawowych i najbardziej rozpowszechnionych zabezpieczeń instalacyjnych są wyłączniki nadprądowe, które zastąpiły stosowane niegdyś bezpieczniki topikowe.
Oczywiście zabezpieczenia topikowe wciąż z powodzeniem wykorzystywane są w elektroenergetyce, jednak w mieszkalnictwie i domowych rozdzielnicach wyłączniki nadprądowe prezentują szereg  udogodnień związanych z funkcjonalnością i budową.

Wyłączniki nadprądowe to najpopularniejsze wśród aparatury zabezpieczającej elementy instalacji elektrycznej. Służą one do ochrony przed skutkami zwarć i przeciążeń. Produkowane są w modułowej obudowie i przeznaczone do montażu na szynie TH35 – czyli takiej, która posiada większość rozdzielnic i obudów, a to sprawia, że są uniwersalnym w montażu.

Dlaczego wymiana na nowy typ aparatury zabezpieczającej?

Jednym z podstawowych wymagań stawianych przed instalacją elektryczną jest bezpieczeństwo jej eksploatacji. Aby spełnić ten warunek, aparatura zabezpieczająca, której używamy przystosowana jest do obsługi przez osoby nieprzeszkolone.
Największą zaletą aparatury modułowej używanej w instalacjach domowych jest brak dostępu do części przewodzących. Nie można było tego powiedzieć o tablicach z bezpiecznikami topikowymi, używanymi jeszcze kilkanaście lat temu. Co prawda przy normalnym działaniu zabezpieczeń ceramiczna budowa bezpiecznika ograniczała dostęp do elementów pod napięciem, jednak sytuacja stawała się niebezpieczna, gdy trzeba było wymienić przepaloną wkładkę topikową. Po wykręceniu główki z podstawy ukazywał się styk pod napięciem, którego dotknięcie mogło grozić porażeniem. W przypadku stosowanych dziś wyłączników nadprądowych użytkownik ma dostęp jedynie do dźwigni załączającej, a cała obudowa wykonana jest z nieprzewodzącego i niepalnego tworzywa odpornego na oddziaływania mechaniczne.

Mówiąc o wymianie wkładki topikowej w zabezpieczeniach minionego wieku, nie sposób nie wspomnieć o tym, że niestety rzadko zdarzało się, aby wkładka wymieniona została na taką o identycznych parametrach. W najlepszym przypadku nieświadomy zagrożenia użytkownik wymieniał ją na większą, o znacznie przekroczonej wartości prądu znamionowego.

Najczęściej jednak wkładka nie była wymieniana, a rolę drutu topikowego, który miał przepalić się w razie wystąpienia zwarcia lub przeciążenia, „przejmował” gwóźdź lub kawałek miedzianej linki. Odtąd każde kolejne zwarcie mogło wywołać dreszcz emocji, wszak nikt nie wiadział co przepali się zamiast zabezpieczenia. Mogła być to zarówno puszka łączeniowa, przewód prowadzony po drewnianej więźbie, jak i zaciski licznika energii elektrycznej. Takie działania były przyczyną wielu pożarów i poważnych awarii.

W przypadku wyłączników nadprądowych jakakolwiek manipulacja ze strony użytkownika nie spowoduje pominięcia zabezpieczenia. Zablokowanie dźwigni przez jej zaklejenie czy podparcie w nadziei na blokadę działania nie daje żadnych efektów, ponieważ mechanizm wyłącznika, który znajduje się w środku, i tak rozłączy obwód.

Uwaga! Następuje awaria

Mnogość urządzeń, które podłączamy do gniazd i opraw oświetleniowych w naszych mieszkaniach powoduje, że nietrudno o usterkę. Zniszczony przewód zasilający, uszkodzona elektronika, czy zbyt duża liczba odbiorników wpiętych w listwę rozdzielacza – i przetężenie gotowe. Przetężenie to, ogólnie mówiąc, awaria związana z przepływem zbyt dużego prądu przez obwód elektryczny.

Wyłącznik nadmiarowoprądowy reaguje na dwa rodzaje prądów przetężeniowych:

1. Prąd przeciążeniowy.
   2. Prąd zwarciowy.

Przeciążenie to ponad znamionowy przepływ prądu przez obwód. Następuje przy podłączeniu do instalacji odbiornika o zbyt dużej mocy. Ma charakter długotrwały (co najmniej kilka sekund), a przepływający prąd powoduje nagrzewanie się elementów instalacji.

Długotrwałe przeciążenie może skutkować uszkodzeniem izolacji, w efekcie czego, przetężenie rozwinie się do zjawiska bardziej gwałtownego, przy którym prądy osiągają znacznie większe wartości, czyli do zwarcia.

Zwarcie to uszkodzenie polegające na bezpośrednim połączeniu elementów obwodu o różnym potencjale. Połączenie to może być realizowane poprzez łuk elektryczny lub element metaliczny, na przykład drut zwierający dwa przewody – L i N.

Zwarcie może mieć także charakter międzyfazowy – kiedy zewrzemy przewody L1 i L2, stąd też produkowane wyłączniki nadprądowe mają różne rozmiary. Najpopularniejsze z nich to wyłączniki:

• Jednobiegunowe
• Dwubiegunowe
• Trójbiegunowe
• Czterobiegunowe
  

W zrozumieniu istoty działania wyłącznika nadprądowego pomocne będzie zapoznanie się z jego budową:

1. Dźwignia – element służący do załączenia obwodu.
2. CPI – wskaźnik rzeczywistego położenia styków.
3. Zamek – mechanizm załączający styk ruchomy.
4. Wyzwalacz elektromagnetyczny (zwarciowy) – cewka z ruchomym rdzeniem.
5. Wyzwalacz termobimetalowy (przeciążeniowy) – termobimetalowa blaszka.
6. Komora gaszeniowa – służąca do gaszenia łuku elektrycznego.
7. Wylot gazów z komory gaszeniowej
8. Zaciski przyłączeniowe.

Po podniesieniu dźwigni zamek zmienia położenie, łącząc tym samym styk ruchomy ze stykiem nieruchomym. Prąd przepływa od zacisku przez wyzwalacz termiczny, następnie wyzwalacz elektromagnetyczny aż do drugiego zacisku.

Na skutek wzrostu prądu ponad znamionowy blaszka termobimetalowa nagrzewa się i ulega deformacji, co powoduje uruchomienie zamka i rozłączenie styków. W przypadku wystąpienia zwarcia rdzeń cewki zostaje wypchnięty i również wyzwala zamek.

Przy rozłączaniu styków może pojawić się łuk elektryczny. Jest on kierowany do komory gaszeniowej i tam ulega wygaśnięciu.

Dobór wyłącznika nadmiarowoprądowego

Instalacja elektryczna powinna być zabezpieczona w taki sposób, aby w razie zwarcia lub przeciążenia nastąpiło samoczynne wyłączenie zasilania. Ponadto przerwanie prądu przetężeniowego powinno nastąpić zanim wystąpią skutki elektrodynamiczne i elektrotermiczne w obwodzie. W skrócie – zabezpieczenie musi zadziałać, zanim nastąpi nadmierny wzrost temperatury żył przewodu.
Wymagania te są spełnione, jeżeli pozostają zachowane następujące warunki:

Ib ≤ In ≤ Iz

I2 ≤ 1,45 Iz

Ib – prąd obliczeniowy lub prąd znamionowy odbiornika, jeżeli z danego obwodu zasilany jest tylko jeden odbiornik
Iz – obciążalność prądowa długotrwała przewodu
In – prąd znamionowy lub prąd nastawienia urządzenia zabezpieczającego
I2 – prąd zadziałania urządzenia zabezpieczającego

Prąd zadziałania urządzenia I2 należy określić jako krotność prądu znamionowego In wyłącznika nadprądowego według zależności:

I2 = k × In

k – współczynnik krotności prądu powodującego zadziałanie urządzenia zabezpieczającego
Dla wyłączników nadprądowych o charakterystyce B, C i D wynosi 1,45.

W instalacjach domowych dla przewodu YDYp 3×2,5 przyjmuje się maksymalne zabezpieczenie o prądzie znamionowym 16 A, a dla przewodu YDYp 3×1,5 przyjmuje się maksymalne zabezpieczenie o prądzie znamionowym 10 A.

Prąd znamionowy wyłącznika nadprądowego informuje o tym, jaki prąd może przepływać przez wyłącznik nie powodując jego zadziałania. O tym, w jakim czasie i po jak dużym przekroczeniu prądu znamionowego aparat zostanie wyzwolony, informują nas charakterystyki. Charakterystyka wyłącznika nadprądowego to zestawienie krotności prądu znamionowego i czasu jego przepływu, z której możemy wywnioskować, kiedy nastąpi wyzwolenie aparatu.
Dla wyłączników nadprądowych stosowanych w instalacjach domowych stosuje się trzy główne charakterystyki:

• B
• C
• D

Człony termobimetalowe we wszystkich trzech charakterystykach wyzwalają przy prądzie od 1,13- do 1,45-krotności prądu znamionowego. Oznacza to, że przy prostym mnożeniu:
1,13 × 16 A = 18,08 A
1,13 x 10 A = 11,3 A

Otrzymujemy progi zadziałania członu przeciążeniowego, dopiero powyżej którego nastąpi zadziałanie wyłącznika.

Dla członu zwarciowego zakres działania odczytujemy z drugiej części wykresu:
Dla charakterystyki B – 3-5 In
Dla charakterystyki C – 5-10 In
Dla charakterystyki D – 10-20 In

Oznacza to, że człon zwarciowy wyłącznika D16 wyzwoli w najlepszym wypadku przy 160 A, a w najgorszym przy 320 A.
Aby odpowiednio dobrać wyłącznik nadprądowy konieczna jest więc znajomość prądu zwarciowego w danym obwodzie. Gdybyśmy zastosowali wyłącznik nadprądowy w obwodzie o tak dużej impedancji pętli zwarcia, że prąd zwarciowy będzie mniejszy niż próg zadziałania wyzwalacza zwarciowego, to wyłącznik rozłączy obwód ze zwłoką. Zwłoka ta może być katastrofalna w skutkach.

Konkretne różnice w budowie wyłączników nadprądowych powodują, że mają one także inne zastosowania niż te do aplikacji mieszkaniowych.

Doposażać możemy je również w elementy pomocnicze, takie jak styki czy inne wyzwalacze. Użycie akcesoriów ułatwi sterowanie i sygnalizację – możemy dodać na przykład sygnalizację dźwiękową, która poinformuje nas o wyzwoleniu jakiegoś ważnego obwodu – lodówki lub ogrzewania domu.

Nieraz zdarza się, że przy awarii, zamiast wyłącznika nadprądowego, który znajduje się w najbliższej nam rozdzielnicy wyłączane są wszystkie zabezpieczenia – w skrzynce licznikowej, w złączu. Co powoduje, że odcinane jest zasilanie w sumie na wszystkie obwody. Spowodowane jest to złym doborem stopniowania zabezpieczeń i brakiem zachowania selektywności – czyli ich wybiórczości.

Selektywność polega na tym, że wyłączone zostaje tylko jedno najbliższe nam zabezpieczenie.

W przypadku stosowania zwykłych wyłączników nadprądowych o znanych nam charakterystykach bardzo trudne jest zachowanie selektywności.

Wyobraźmy sobie, że w rozdzielnicy warsztatu zabezpieczenie gniazda realizowane jest wyłącznikiem B10. Podrozdzielnica ta zasilana jest z rozdzielnicy głównej, w której zastosowano wyłącznik C16.

Rozdzielnica główna zasilana jest natomiast z rozdzielni budynku i zabezpieczona jest wyłącznikiem D20. Nastąpiło zwarcie…
Na pierwszy rzut oka stopniowanie wydaje się właściwe, jednak znając przewidywany prąd zwarciowy – na przykład na poziomie 450 A, zobaczymy, że wyłącznik nadprądowy:

B10 wyzwala przy 50 A
C16 wyzwala przy 160 A
D20 wyzwala przy 400 A

Zatem prąd zwarciowy jest większy od górnego progu zadziałania wszystkich trzech wyłączników i oczywiste jest, że wyzwolą one jednocześnie.
Aby zachować selektywność zabezpieczeń konieczne będzie użycie wyłącznika nadprądowego selektywnego. Co prawda nie zapewni on selektywności w każdych warunkach, ale dzięki swojej budowie ograniczy szeregowe wyzwalanie wszystkich zabezpieczeń jednocześnie.

Podsumowanie

Szereg wartości wynikających z budowy i funkcji wyłączników nadprądowych powoduje, że są one bardzo dobrym rozwiązaniem przy zabezpieczeniach obwodów przed skutkami zwarć. Stosując aparaturę wysokiej jakości, możemy być pewni, że przez wiele lat będzie ona chroniła nasze instalacje i nas samych przed skutkami niebezpiecznych awarii.

Artykuł Dobór zabezpieczeń nadmiarowoprądowych w instalacjach elektrycznych pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Rozwiązaniem na całe zło byłby mobilny warsztat – taki, który wszędzie byłoby można ze sobą zabrać. Wszak wiemy, że awarie elektryczne trafiają się w najmniej spodziewanych miejscach. Do tego, aby był łatwy w konfiguracji, by dostęp do narzędzi był szybki i sprawny.

Dochodzi jeszcze kilka problemów, takich jak zabezpieczenie sprzętu przed żywiołami występującymi na budowie. Czymże są ogień, woda i powietrze przy latających wszędzie cegłach i gipsowym pyle? Czarne scenariusze zna każdy z nas. Niedomknięta narzędziówka przy bruzdowaniu w ścianie i widok zapylonych narzędzi doprowadza mnie do ceglasto-pomarańczowej gorączki.

Istnieje kilka sposobów na transport i przechowywanie narzędzi. Najbardziej powszechne to oczywiście wszelkiego rodzaju skrzynie i kufry. Są wytrzymałe, dzięki czemu możemy dobrze zabezpieczyć narzędzia, ale pozbawione niestety przegród i komór nie pozwolą na ich dobrą organizację. Drugim typem są torby narzędziowe. Tutaj pojawia się nam szeroki wachlarz kieszonek, w których możemy poukładać wszystkie akcesoria. Gdzieś pomiędzy są organizery – mniej wytrzymałe skrzynie, za to z dostępnością przegródek. Dochodzą nam jeszcze plecaki – dla tych, którzy muszą mieć wolne ręce.
A gdyby tak stworzyć idealny system transportowy, który połączy wszystkie zalety skrzyń, organizerów, toreb i plecaków? Niestety, mój plan na uratowanie świata uprzedziła już firma Milwaukee, która stworzyła taki uniwersalny system transportowy – Milwaukee PACKOUT.

Packout to modułowy system do przechowywania i transportu narzędzi i akcesoriów. Pozwala nam dowolnie łączyć i wymieniać poszczególne elementy z całej gamy skrzyń organizerów i toreb. Całość możemy dowolnie konfigurować, a poszczególne moduły dobierać do własnych potrzeb.

Wszystkie elementy pasują do siebie, nie tylko wizualnie, ale także jeśli chodzi o system łączenia. Każdą część możemy złączyć z dowolną inną tak aby nie przemieszały się w czasie transportu.

W skład zestawu PACKOUT wchodzą trzy główne skrzynie: największa – Packout 1, średnia – Packout 2 i najmniejsza – Packout 3.

Dodatkowo dostępne mamy organizery – Organizer Packout duży, organizer Packout średni i dwie nowości: PACKOUT Slim duży i PACKOUT Slim średni.

Packout, w porównaniu do innych mobilnych warsztatów, charakteryzuje się tym, że zaczepy łączące skrzynie nie są umieszczone po bokach i z tyłu, tylko jest to system łączenia przy pomocy wypustów w podstawie elementu, który łączy się z pokrywą kolejnego. To daje nam zupełnie nowe możliwości, bo elementy nie muszą być tych samych wymiarów, żeby łapały je jakieś boczne zatrzaski. Ba! Nie muszą być nawet skrzyniami. W ofercie są torby narzędziowe w trzech rozmiarach. To szczególnie ważne dla elektryków. Mamy małe nosidło Packout 25cm, średnią torbę Packout 40cm i jej większą kopię 50cm.

Największa skrzynia jest skrzynią bazową. Posiada ona koła o średnicy aż 23 cm. Są to największe koła z jakimi spotkałem się w tego typu systemach. To ważne, kiedy chcemy załadowanymi skrzyniami wjeżdżać czy zjeżdżać po schodach. Są one wysunięte lekko poza obrys skrzyni, przez co możemy swobodnie przejeżdżać przez przeszkody. Co ważne – koła w żaden sposób nie naruszają szczelności skrzyni. W trakcie zjeżdżania ciężkim zestawem po stromych schodach może być trudno nad nim zapanować, więc z tyłu zostały zastosowane wzmocnienia, po których ten zestaw niczym na saniach może zjeżdżać z góry. Mamy tam także miejsce na stopę, które pozwala nam wygodnie wystartować całym zestawem.  Wzmocnione są także narożniki skrzyń, w które zostały zamontowane aluminiowe profile.  Skrzynia posiada dużą składaną rączkę, za którą trzymamy przewożąc cały zestaw czy wciągając go na samochód. Oprócz tego mamy dwa uchwyty po bokach.

Z tyłu i z przodu zamontowane są dwa metalowe ucha, do których możemy przypiąć karabińczyk czy pas transportowy, albo – jak to w warunkach budowlanych bywa – przywiązać kawałek sznurka czy drutu. Pozwala nam to na przewożenie jakichś elementów spoza linii Packouta – na przykład kartonów czy worków z klejem. W środku mamy do dyspozycji sporą przestrzeń pakową. Jest też tacka narzędziowa którą możemy wykorzystać do organizacji narzędzi.

Pokrywa zamykana jest przy pomocy dwóch zapięć. Są one naprawdę solidne i pozwalają docisnąć wystającą zawartość. Zapięcia to konkretny kawał metalu i gruby kawał plastiku. Chociaż nie wiem, czy słowo „plastik” nie ubliża trochę temu materiałowi. W pokrywach wszystkich skrzyń mamy uszczelkę, która sprawia, że skrzynie są pyło- i wodoszczelne. W pokrywie największej skrzyni widzimy żebrowania, które utrzymują sztywność pokrywy i sprawiają, że można bez problemu po niej chodzić.  W mniejszych skrzyniach żebrowania ukryte są pod osłoną. W pokrywach mamy miejsce na opcjonalny lokalizator Milwaukee One Key Tick, dzięki któremu możemy śledzić swoje narzędzia i zarządzać flotą skrzyń. Do jej spodu możemy dodatkowo przykręcić ładowarkę do akumulatorów elektronarzędzi czy inne akcesoria, które chcemy mieć na wierzchu zaraz po otwarciu.

Elementy konstrukcyjne Packouta „dwójki” i „trójki” są takie same jak w skrzyni bazowej – solidne rączki, mocne zapięcia i aluminiowe wzmocnienia.

Packout 2 posiada rączkę z przodu i składany uchwyt z na górnej pokrywie. Tutaj także mamy tackę narzędziową i dodatkowo miejsce, w którym możemy dorobić sobie własną przegrodę i stworzyć z tej skrzyni duży organizer.
Przypomnijcie sobie teraz, ile razy zapomnieliście zamknąć zapięcia, łapiecie za rączkę i… cała zawartość skrzynki na ziemi.
Tutaj nie ma takiej możliwości. Otwarcie rączki blokuje automatycznie pokrywę i nie musimy pamiętać o jej zamykaniu.

Packouta „trójkę” nosimy w formie walizki.  W środku znajdują się także dodatkowe organizery i pojemniki, które pasują kształtem do innych skrzyń.

Następne elementy to organizery w dwóch rozmiarach z przezroczystą pokrywą. Organizery wypełnione są kubełkami, które można dowolnie przestawiać, wymieniać między organizerami i konfigurować pod siebie. Kształt pokrywy powoduje, że przy zamykaniu zostają one uszczelnionetak, że zawartość nie przesypuje się między nimi. Pokrywa blokuje je też w czasie transportu. To ważne, bo w organizerze możemy zostawić na przykład jeden kubełek, a resztę przestrzeni zapełnić narzędziami.
Dzięki przezroczystej pokrywie widzimy zawartość bez otwierania.
Kubełki wyposażone są w otwory, dzięki którym możemy powiesić je na ściance warsztatowej na zwykłych wkrętach.

Kolejne organizery to tzw. Slimy. Tutaj także mamy dwa rozmiary. Różnią się od poprzednich tylko wysokością. Kubełki możemy dodatkowo przedzielać przegrodami. Je także możemy dowolnie wymieniać między organizerami Slim.

Wiemy, że nasze drogie narzędzia czasem lubią dostawać nóg. Szczególnie, gdy na obiekcie pracuje równocześnie kilka ekip z różnych branż. Producent wyposażył więc skrzynie w oczka na założenie kłódki lub linki zabezpieczającej. W „czarnych” skrzyniach oczka wzmocnione są dodatkowo metalową obręczą

Cały zestaw uzupełniają nam torby. Najmniejszą z nich ja nazywam nosidłem. Średnia i duża torba to w zasadzie klony o różnych rozmiarach. Mają one dużo kieszonek zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, paski na taśmę izolacyjną, uchwyt na taśmę mierniczą, zapinane kieszenie i pasek na ramię. Dodatkowo na boku zamontowano poduszkę, która amortyzuje ciężar torby. Mamy także dwie taśmy do przypięcia jakiegoś długiego narzędzia.

Ta większa torba jest naprawdę duża. Do środka spokojnie zmieścimy młotowiertarkę czy piłę szablastą.

Cała konstrukcja torby jest bardzo sztywna. Torba nie zapada się do środka, cały czas jest stabilna. Od spodu znajduje się podstawa, która umożliwia przyczepienie każdej torby do każdej skrzyni, albo na odwrót, bo dzięki temu systemowi możemy przypiąć sobie na przykład organizer na spód torby. Podstawy też są dosyć wysokie, dzięki czemu możemy postawić torbę nawet w kałuży czy błocie.

Każdy element Packouta można połączyć z każdym. Wsuwamy je po prosu w siebie. Odblokowujemy całość jedną ręką, podnosząc dźwignię do góry. To żaden skomplikowany mechanizm, tylko prosta blokada. Ale jakże genialna w swojej prostocie! To ważne, bo im prostsze – tym mniej awaryjne.

System możecie skonfigurować całkowicie pod siebie. U mnie w dużej skrzyni leżą elektronarzędzia i jakieś długie akcesoria. Tackę narzędziową przełożyłem sobie do średniej skrzyni, bo to właśnie ona jest moją główną narzędziówką, kiedy wiem, że będę pracował w brudzie. Po zdjęciu tacek mamy miejsce na większe narzędzie. Wnętrze ułożyłem sobie w całości po swojemu. Są tu pojemniki z najmniejszej skrzynki i kubełki z organizerów.

Organizery – zarówno te pełnowymiarowe, jak i w wersji Slim, to miejsce na małe akcesoria i osprzęt. Lubię w nich to, że kiedy mam mały wypad, to przekładam sobie na przykład tulejki, złączki i oznaczniki, których będę używał do jednego, i jadę na akcję tylko z minimalną ilością sprzętu. Dodatkowo te wgłębienia w pokrywach mogą posłużyć jako małe tacki. Często odkładam w nie śruby przy rozkręcaniu jakiejś maszyny i wiem, że nie stoczą się gdzieś na podłogę.

Toreb używam kiedy wiem, że robota będzie czysta albo po prostu nie będzie miejsca na wnoszenie „narzędziówki”, czyli średniej skrzyni. Chodzi tu o białe montaże czy serwis sprzętu AGD. Często przypinam organizer pod torbę i z takim zestawem ruszam do pracy.

Kiedy połączymy kilka skrzyń ze sobą, tworzy nam się całkiem wygodny stolik roboczy, a często brakuje takiego w terenie.
Po „walkach”, kiedy skrzynie są brudne, myję je po prostu myjką ciśnieniową. Zawiasy czy trzpienie zrobione są ze stali nierdzewnej, więc nie trzeba się martwić o jakąś korozję.

Podsumowanie

O Packoucie można pisać tak długie felietony jak ten albo podsumować go jednym słowem: „genialne”. W zasadzie posiadają one tyle szczegółów i zakamarków, że dla każdego z nich można znaleźć co najmniej kilka zastosowań. Przykład? Każdy wypust skrzyni, może służyć za uchwyt do przenoszenia i załadunku. Możemy chwytać za aluminiowe wzmocnienia lub wyprofilowane ścianki.

Co do ceny – jest dość wysoka, ale w pełni odwzorowuje jakość i po prostu czujemy, że są to dobrze wydanie pieniądze. Powiedzmy sobie szczerze – dla zwykłego majsterkowicza to trochę za dużo, ale każdy profesjonalista doceni tę inwestycję. Z drugiej strony, majsterkowicz z Packoutem chyba od razu wskakuje próg wyżej w swojej karierze zawodowej.

Packouta docenią nie tylko użytkownicy, ale także klienci. Często słyszę, że mój mobilny warsztat wygląda bardzo profesjonalnie. Zaplecze techniczne każdego elektryka to jego wizytówka, a wszyscy wiemy, że jak cię widzą, tak cię piszą!

Artykuł Milwaukee PACKOUT – mobilny warsztat elektryka pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.