Na terenach silnie zurbanizowanych, charakteryzujących się dużym zagęszczeniem zabudowy, planowanie prac eksploatacyjnych i modernizacyjnych wymaga szczególnej uwagi. Dla Stoen Operator, który jest odpowiedzialny za dostawy energii elektrycznej na terenie Warszawy i okolicznych gmin, kluczowym priorytetem jest minimalizowanie przerw w zasilaniu.

– Kable elektroenergetyczne są głównym elementem systemu przesyłu energii, zwłaszcza w sieciach o napięciu do 15 kV – mówi Dymitr Bujakowski, kierownik inwestycji w Stoen Operator. – Nasza sieć w znacznym stopniu jest zbudowana z linii kablowych. Dla sieci średniego napięcia tzw. stopień skablowania wynosi 96%, natomiast dla sieci niskiego napięcia osiąga on 82%. Choć technologia wykonania kabli może się różnić, to podstawowe elementy ich budowy są podobne.

Znaczenie wyładowań niezupełnych

Uszkodzenia izolacji czy niepoprawnie wykonane połączenia między kablami należą do najczęstszych przyczyn awarii w sieciach kablowych. Jednym z parametrów oceny stanu technicznego kabli są tzw. wyładowania niezupełne. Pozwalają one na wczesnym etapie wychwycić drobne wady, które zmniejszają trwałość izolacji.

Mikroskopijne pęcherzyki gazu, obecność obcych cząsteczek czy nawet drobne uszkodzenia struktury izolacji obniżają jej wytrzymałość, co zwiększa ryzyko wystąpienia wyładowań elektrycznych. To zjawisko, które polega na gwałtownym przepływie prądu przez materiał, w normalnych warunkach nieprzewodzący elektryczności. W przypadku wyładowań niezupełnych dochodzi jedynie do częściowego przebicia izolacji, jednak ich powtarzalność i natężenie sprawiają, że zwiększa się podatność materiału na działanie czynników zewnętrznych, takich jak temperatura czy naprężenia mechaniczne. W efekcie osłabione obszary stają się bardziej narażone na awarie.

Monitoring i diagnostyka

Stoen Operator, we współpracy z firmą ModemTec, zakończył testy pilotażowe dotyczące monitorowania wyładowań niezupełnych w kablach średniego napięcia. Zastosowane podczas badań urządzenie PD Doctor, wykorzystujące autorską technologię, umożliwia precyzyjne wykrywanie tych zjawisk na wczesnym etapie ich występowania.

– Rozwiązanie, z którego korzystamy w tych testach, pozwala nam uzyskiwać precyzyjne dane pomiarowe bez konieczności odłączania kabla spod napięcia. Sygnały są prezentowane w przejrzysty i intuicyjny sposób, a dodatkowo możliwe jest archiwizowanie danych historycznych. To pozwala śledzić zmiany w czasie i wspiera podejmowanie decyzji eksploatacyjnych. W ten sposób obserwujemy zmiany zachodzące w izolacji kabla elektroenergetycznego oraz mamy możliwość określenia tempa jego starzenia – dodaje ekspert stołecznego operatora sieci dystrybucyjnej.

Ważna jest także możliwość ręcznego ustawienia wartości ostrzegawczych. W sytuacji, gdy zostają one przekroczone, pracownik pogotowia energetycznego otrzymuje powiadomienie. Może zatem odpowiednio wcześnie zareagować i zaplanować modernizację tego elementu. Dzięki temu spółka skraca czas potrzebny na zlokalizowanie i usunięcie awarii. A to wpływa na poprawę kluczowych wskaźników niezawodności sieci, takich jak SAIDI i SAIFI, które określają czas i częstotliwość występowania przerw w dostawie energii.

– Monitoring poziomu wyładowań niezupełnych jest kolejną wdrażaną u nas technologią, która optymalizuje zarządzanie infrastrukturą elektroenergetyczną. Dodatkowo rozwiązanie to przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa i niezawodności dostaw energii elektrycznej. Wczesna diagnostyka i przewidywanie potencjalnych awarii na podstawie danych historycznych umożliwiają minimalizację strat, redukcję kosztów awaryjnych napraw oraz zwiększenie stabilności systemu elektroenergetycznego. A to finalnie przekłada się na wyższą jakość usług dla odbiorców końcowych – podsumowuje dotychczasowe wyniki Dymitr Bujakowski.

Źródło: Stoen Operator

Artykuł Nowa metoda oceny stanu technicznego kabli w sieci Stoen Operator pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Mając przed sobą jakieś urządzenie, instalację, maszynę czy nawet program komputerowy, wszystko jest OK dopóki działa poprawnie i posiadamy instrukcję obsługi – najlepiej w głowie. Ale co kiedy coś się zepsuło albo chcemy coś zmienić, albo… wpadło nam w ręce jakieś dziwne urządzenie i nie mamy zielonego pojęcia do czego ono miało służyć?

W tym ostatnim wypadku, jedni od razu pytają w internecie, inni otwierają obudowę i analizują. W tym i w pozostałych przypadkach, większość zadaje pytania w internecie w stylu: zdjęcie urządzenia (nieraz tego jednak nawet nie ma) i lakoniczne pytanie: Jak to naprawić? Albo: Jak to zmodyfikować? (tak jak ja chcę) – często oczekując jasnych instrukcji podanych “na tacy”, najlepiej dostosowanych do ich kompetencji. Posłużę się tutaj zasłyszanym tekstem od pewnej lekarki: Większość przychodzi do lekarza oczekując, że on tylko popatrzy, magicznie będzie wiedział o co chodzi i da magiczną pigułkę, która wyleczy w maksymalnie 15 minut. I ciężko niektórym wytłumaczyć, że to nie jest takie proste.

Zatem gdzie jest ta magiczna pigułka dla urządzeń, maszyn, instalacji i programów komputerowych? Powiedziałbym gdzie, ale to chyba nie jest najlepsze miejsce na taką wypowiedź. Wróćmy do tematu.

Inżynieria wsteczna – tak na chłopski rozum

No dobra, zepsuł mi się np. telewizor i co mogę zrobić? Taki głupi telewizor składa się z tysięcy różnych części, każda z nich może się zepsuć na setki różnych sposobów i jak to bywa najczęściej, uszkodzeniu uległo więcej niż jeden element. Bardzo często dochodzi do uszkodzeń wtórnych – na marginesie, to sugeruje aby w razie awarii jak najszybciej odłączyć zasilanie i oddać do naprawy, gdyż część uszkodzeń się pogłębia z czasem, czego koronnym przykładem jest zalanie – częsty przypadek jak ktoś zanosi coś do serwisu z uśmiechem na ustach i słowami, że “samo się zepsuło”, a w środku czyjaś zupa sprzed dwóch miesięcy, która przez ten czas spowodowała nieodwracalną korozję.

OK, miało być o magicznej wstecznej inżynierii. Nie będę cytował Wikipedii, tylko wyjaśnię to podejście po swojemu, najprościej jak potrafię. Kiedy masz do czynienia z jakimś urządzeniem (sprawnym lub nie) i badasz je za pomocą zmysłów – wzroku, dotyku czy nawet węchu – to tę metodę już można nazwać wsteczną inżynierią, gdyż nie projektujesz czegoś, tylko działasz wstecznie, odwracasz proces, choćby nawet poprzez ocenę wyglądu obudowy.

Tak więc wsteczna inżynieria to nic innego jak odwrotność projektowania – mamy coś, lecz nie mamy do tego schematu, rysunków czy np. kodu źródłowego oprogramowania. Każda rzecz działa mniej lub bardziej inaczej, co zależy od projektanta, a nie od jakiś odgórnych komunistycznych zasad – więc zarówno Ty lub wezwany fachowiec, aby coś zmienić lub naprawić, musi wpierw przeanalizować z czym ma do czynienia i jak to konkretne coś działa – jak jest zasilane, jak jest zrealizowane sterowanie i jak powinno działać – po tym dopiero można wnioskować co można zrobić – cudów tu nie ma i nawet 10 lat studiów na najlepszej uczelni tego nie zmieni.

Przykład? Proszę sobie wyobrazić dwie lampki – jedna z wyłącznikiem, a druga bez – w obu przypadkach zwykle można bardzo łatwo odrysować schemat z istniejącego przedmiotu. Widać, że te lampki się różnią, więc wynikowy schemat też będzie się różnił.
Ale “na kiego mi jakiś schemat?” Jeśli nie schemat, to proponuję ww. magiczną pigułkę albo magiczną szklaną kulę. Przeciętny laik lubi sobie wmawiać, że wszystko jest pięknie, wszystko jest proste i łatwe. Tymczasem każde urządzenie się czymś różni. Większość była projektowana długimi godzinami czy nawet latami i przyjdzie na forum jakiś Mietek bo mu się telewizor zepsuł i jeszcze się obraża, bo nikt mu nie chce napisać który element wymienić…

Elektrycy, elektronicy, lekarze czy np. programiści, zazwyczaj nie posiadają ani magicznej szklanej kuli, magicznych tabletek, rentgena w oczach czy wiedzy nie z tej ziemi pozwalającej odpowiedzieć na każde pytanie. Lekarz potrzebuje wyników badań, programista kodu źródłowego lub dekompliatora (przy tym drugim to masa czasu), a elektryk czy elektronik potrzebuje takie zabawki jak miernik, wskaźnik, generator czy np. oscyloskop.

Mając z czymś do czynienia pierwszy raz i chcąc to zmodyfikować lub naprawić, potrzebujemy wiedzieć jak dokładnie to jedno konkretne urządzenie działa – np. skąd jest zasilane (bateria, sieć, mały panel słoneczny, etc.), jakie ma gniazda i w jaki sposób zostały one użyte przez projektanta tudzież inżyniera.

Przykładowo mając laptop z zepsutą matrycą, bo np. koleżanka poczęstowała ją młotkiem, możemy na ślepo kupić taką samą matrycę gdzieś w internecie. Ale jeśli okaże się, że zamówiliśmy matrycę ze złączem MPI, a nasz laptop został zaprojektowany ze złączem LVDS, to możemy sobie… wiadomo co. W tym przypadku wsteczna inżyniera polegałaby na otwarciu obudowy i sprawdzeniu jakie złącze mamy w środku – a to niestety nie jest zbytnio widoczne gdy ktoś wstawia zdjęcie zewnątrz laptopa na forum oczekując, że dostanie setki odpowiedzi i linków kierujących do właściwej matrycy – jeśli ktoś nie miał do czynienia z tym konkretnym modelem to skąd niby ma wiedzieć?

Inna sprawa, że złącze matrycy, to zaledwie jedna rzecz – niby podłączysz i wszystko fajnie działa, ale jak złożysz to do oryginalnej obudowy, kiedy rozmiar jest ciut inny lub otwory na śrubki montażowe są w zupełnie innych miejscach? Osobiście zdarzyło mi się dwa razy używać taśmy klejącej w klapie laptopa – raz to był klient, który wyraził na to zgodę (oryginału nie było), a raz to mój własny laptop, z którego teraz piszę

Pisząc ze swojego laptopa o swoim laptopie, ktoś może się przerazić, że przecież jego schemat (szczęśliwie znaleziony w internecie, bo często jednak takowego nie ma, zwłaszcza w nowych modelach), to przecież dobre kilkaset stron skomplikowanych schematów, tabel i innych rysunków. To ja wtedy spytam: czemu niby mam czytać i analizować cały schemat, gdy tylko interesuje mnie matryca i np. jej złącze, które widać bez schematu?

Gdybym nie miał tyle doświadczenia z laptopami tej marki to mógłbym dokonać wstecznej inżynierii kilku różnych modeli, wcześniej je kupując albo zrobić coś, co zajmie kilka-kilkanaście minut, mianowicie skorzystać z nielubianej przez niektórych wyszukiwarki internetowej, skorzystać z kilku szarych komórek, które jeszcze posiadam i z ich pomocą wymyślić jak znaleźć informacje, które na pewną są, tylko trzeba frazę do wyszukiwarki i ew. coś więcej.

Minuta myślenia (wiem, to boli) i można poszukać zamienników do różnych modeli laptopów – ale po co? Ano zdjęcia zamienników okazują swoje rozmiary, lokalizacje otworów montażowych czy gniazd, a do tego, co istotne, lista laptopów do których dana matryca pasuje. Patrzę więc za moim modelem i nagle się okazuje, że ten sam zamiennik pasuje do dwóch laptopów – do tego w którym chcę zmienić i do tego co mi siedzi w szafie i zbiera kurz którego tam nie ma. Skoro ten znaleziony zamiennik pasuje do dwóch modeli, to najpewniej oryginał też. Tym super magicznym sposobem ustaliłem magiczny fakt jak zaoszczędzić kilkaset złotych – sprzedawcy matryc go nienawidzą.

Żarty żartami, ale kilkuminutowe korzystanie z wyszukiwarki to też wsteczna inżynieria (!), która pozwala osiągnąć bardzo wiele, w przeciwieństwie do zadawania głupiego pytania na forum “jak to naprawić” – obowiązkowo bez zdjęcia lub zdjęcie obudowy (aby się wykazać, że nie chciało się zajrzeć do środka) i bez objawów – jakby w internecie ludzie mieli nieziemskie moce magiczne i dokonywały by oceny (wstecznej inżynierii i pomiarów) elektroniki będącej zakrytą przez obudowę. Niestety mój domowy aparat rtg nie działa z zdjęciami obudowy

Wsteczna inżynieria: Studium przypadku oscyloskopu

Konkretny przykład z życia wzięty? Jak najbardziej – wsteczna inżynieria dokonana przez wiele osób na raz, która dotyczyła niedawno wypuszczonej na rynek serii oscyloskopów (to taki przyrząd pomiarowy, który powinien znać każdy elektronik, elektryk czy nawet informatyk).

No ale po co analizować urządzenie pomiarowe, zamiast go używać? Otóż takowe urządzenia przede wszystkim nie są tanie – chyba że ktoś chce mieć bezużytecznego chińczyka. Do tego każde jest inne i nie każde spełnia wszystkie wymagania, więc czasami potrzeba ich kilka lub kilkanaście. Do tego wiele z nich to kilka urządzeń w jednym, co pozwala zaoszczędzić czas, pieniądze i miejsce na biurku.

Można też kupić kilka różnych oscyloskopów średnio po 10 tys. PLN albo wysilić się i znaleźć coś tańszego, mniejszego, aby w budżecie 2-4 tys. polskich złotych mieć sprzęt potrafiący to samo co sprzęt za 20 tys. PLN. Jeśli ktoś uważa to za bajkę to wystarczy przyjrzeć się jak są produkowane urządzenia w różnych wersjach – w środku te same elementy niezależnie od ceny modelu. Otóż dla producenta produkcja lub montaż wielu różnych elementów często kosztuje więcej niż produkcja jednego i blokowanie w nim funkcjonalności dla niższych modeli.

A konkretnie: oscyloskopy firmy Rigol serii DHO4000, DHO1000, DHO900 oraz DHO800. Ich ceny obecnie mieszczą się w przedziale od 1800 do nawet 25000 PLN. Wiele osób dokonało już podstawowej wstecznej inżynierii w postaci zdjęć z wnętrza urządzenia. Stopnie wejściowe i przetwornik DAC składają się w ww. seriach z tych samych modeli. Z powyższych, najtańszy model DHO802 posiada pasmo zaledwie 70 MHz, zaś najdroższy DHO4804 ma aż 800 MHz.

Skoro mimo tych samych układów i bardzo podobnej budowy pasmo jest niższe i można je podnieść za pomocą kodu od producenta, który się wprowadza bez otwierania obudowy, to staje się niezwykle jasne, że pasmo jest zmniejszane za pośrednictwem oprogramowania, a płatny kod to odblokowuje. Kod, za który trzeba zapłacić ciężkie pieniądze.

Co ma zrobić hobbista, aby mieć taki sprzęt, jednocześnie nie mając takich środków? Powiedzmy, że startujemy od zera i nikt tego wcześniej nie próbował. Bardzo często zmniejszanie pasma jest zrealizowane w ten sposób, że oprogramowanie steruje fizycznymi wyjściami procesora lub innego układu do niego podłączonego i to wyjście załącza filtr ścinający nam pasmo (jak już wspomiałem: zapłacisz to dadzą kod, który to odblokuje). Ale kto by nie usunął jednego czy dwóch rezystorów, aby nie płacić tak dużej kasy?

W przypadku takich sprzętów i w dzisiejszych czasach istnieje przecież internet i można szybko wymieniać się informacjami z wieloma innymi użytkownikami produktów tej samej firmy. Pozwala to wymienić się zdjęciami z różnych modeli oraz oprogramowaniem wyciągniętym ze środka – oczywiście również z pomocą wstecznej inżynierii. W przypadku ww. DHO800 i DHO900 jest to bajecznie proste, bo dla oszczędności użyto tam kart uSD, takich samych jakie mamy też w aparatach czy smartfonach… Jak ktoś nie posiada czytnika kart, to nowy kupi za 20-50 zł.

Tym sposobem, dzięki wstecznej inżynierii, przy współpracy wielu osób, powstały informacje czy nawet nowe oprogramowanie, z którym w jakieś 15-30 minut i bez użycia śrubokręta można niemal na gotowo zamienić oscyloskop za 2 tysiące w taki za 4 tysiące. Jak ktoś woli zapłacić kilka koła, to kto zabroni? Konkretnie zamieniamy pasmo 70 MHz z modeli DHO802 i DHO804 na pasmo 250 MHz jak w modelu DHO924S – który fizycznie jest tym samym, poza brakiem złącza na analizator cyfrowy – złącza, które na upartego można wlutować i wykonać brakujący otwór w obudowie. A to już kolejna modyfikacja.

No dobra, ale seria oscyloskopów DHO4000 posiada pasmo 800 MHz mając te same układy co te dwie serie mogące 250 MHz. Tutaj właśnie zaczęło być śmiesznie, bo mimo wielu miesięcy wysiłku wielu osób, z pomocą przyszli Rosjanie znający angielski i powiedzieli, że przecież na samym środku PCB są wlutowane filtry LC – tuż pod przetwornikiem ADC. Na samym widoku i tyle osób to przeoczyło…

Według ich rady trzeba było zmienić cewki na takie mające mniejszą indukcyjność, osiągając pasmo około 400-500 MHz.
A gdyby tak całkiem usunąć te filtry? Tak się składa, że osobiście to sprawdziłem:

Tu jest dobry przykład tego co tytułowo może pójść nie tak. Na końcu dwóch filtrów jest rezystor dopasowujący impedancję linii transmisyjnej (tak jak przewód koncentryczny, ale na ścieżkach PCB), a sam filtr już ma impedancję, więc aby rozwiązać ten problem, dodano mały kondensator na wstępie, który powoduje iż całość bardziej zachowuje się jak rezystor w “oczach” linii transmisyjnej.
Pozostawiając go spowodowałem nie dość, że niedopasowanie linii, to jeszcze obciążenie pojemnościowe – niezbyt lubiane przez większość wzmacniaczy operacyjnych – powodując iż pasmo wręcz spadło (filtr RC), a poziom szumów był okrutny.

Bardzo głupi błąd, ale łatwy do poprawy – wystarczy usunąć ten kondensatorek. Przy okazji pozwoliło mi to lepiej dopasować termopady odprowadzające ciepło, gdyż musiałem ponownie zdemontować radiator. Termopady, nawet te droższe, są dość delikatne i na marginesie bardzo lubią łapać brud, który nie chce zejść.

Finalnie okazało się co było jedną z przyczyn decyzji tak niskiego pasma. Oczywiście chęć sprzedaży wyższych i droższych modeli to jedno, ale gorsze okoliczne elementy, gorszy projekt i gorsze wykonanie powodują wyższe szumy, które wycina filtr razem z pasmem. Poziom szumu przekraczający 0.35 mV RMS nie brzmi jakoś strasznie, ale to w najniższym zakresie – w wyższych jest tak samo widoczny, bo zarówno stopnie wejściowe, jak i DAC mają regulowane wzmocnienie.

To był kanał czwarty. Po tym, postanowiłem jeszcze zmodyfikować kanał trzeci, ale już w inny sposób. Mianowicie usunąłem w nim tylko pierwszy filtr, powodując zmianę pasma z 250 MHz na 800 MHz. Tym razem szum był duuużo mniejszy, rzędu 70 uV czyli raptem dwa razy więcej niż w oryginale. W każdym razie, dla powtarzalnych sygnałów, mogę włączyć uśrednianą akwizycję (avg) niemal całkowicie usuwając szum z wyświetlanego sygnału.

Czy można coś więcej z tym urządzeniem? Okazuje się, że można i to nawet bardzo. Ta zabawka pomiarowa, jak wiele innych, używa system operacyjny. W tym wypadku jest to Android, który jest de facto zmodyfikowanym Linuksem, zatem można go mniej lub bardziej modyfikować. Co prawda firma Rigol złamała licencję GPL Androida oraz Linuksa, ale to nie uniemożliwiło wielu rzeczy.

Bez zmiany oryginalnego systemu, można wykorzystać nie wyłączone przez producenta możliwości, jak myszka czy klawiatura USB. Do tego można przez sieć zainstalować inne oprogramowanie, powodując iż oscyloskop będzie trochę bardziej jak smartfon i np. obok najważniejszej aplikacji do pomiarów, zainstalować użyteczne oprogramowanie albo ulubioną grę:

Skoro jest na tym Android to pewnie da się zainstalować coś co ma znacznie większe możliwości, czyli jedną z dystrybucji Linuksa? Otóż nie tak prędko. Na zwykłym PC-cie, sprzęt jest wykrywany przez system, czy to Windows, czy Linux, czy jeszcze coś innego. Na sprzęcie embedded (smartfon, oscyloskop, mikrofalówka, etc.) w większości przypadków to tak nie działa – trzeba powiedzieć systemowi (ściślej jądro systemu) co i jak jest podłączone do procesora oraz pod jakimi adresami.

Tutaj są dwie opcje – jedna to żmudna wsteczna inżynieria, prawdopodobnie destrukcyjna. Druga opcja, to przecież skoro Android używa jądro Linuksa, to najpewniej jest to podane poprzez skompilowany plik, w którym jest to “wypunktowane”. Po jego dekompilacji i usunięciu niepotrzebnych rzeczy – z nieistniejącymi przyciskami głośności na czele, taki jest rezultat:

Tym samym, można wykorzystać oscyloskop do innych celów, które wcześniej były wykonywane przez inne urządzenia – oszczędzając miejsce na biurku, koszty oraz czas na przenoszenie tych zabawek z miejsca na miejsce.

A w wolnej chwili, można pograć w jakąś grę 3D:

Artykuł Wsteczna inżynieria. Co może pójść nie tak? pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Przez lata używałem wskaźników dwubiegunowych, także tych flagowych, różnych producentów. O ich wyższości nad wskaźnikami jednobiegunowymi chyba nie muszę Cię przekonywać. Większości jednak czegoś brakowało, nie działało tak jak bym się tego spodziewał lub po prostu były mało funkcjonalne.

Z pewnością znasz problemy, miałeś je sam lub o nich słyszałeś: ze sztywnymi jak imieniny u teściowej przewodami łączącymi sondy, z łamiącymi się końcówkami sond jak kruche ciasteczka na Wielkanoc czy pękającymi jak stara dętka w rowerze przewodami łączącymi sondy, po których wskaźnik staje się bezużyteczny i nadaje się do utylizacji. Tak było… aż do czasu.

Zgodnie z powiedzeniem że “nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki” tym razem mój wybór padł na MET1000. Kiedy zdecydowałem się na jego zakup, nie ukrywam, nie byłem przekonany. Byłem raczej pełen obaw, że znowu historia się powtórzy, jednak tak się nie stało.

Założeniem zakupu narzędzia tej klasy jest dla mnie jego niezawodne działanie przez lata. Tutaj zwracam uwagę, że z tą niezawodnością u innych producentów bywa różnie.

Jeżeli lubisz przed zakupem zapoznać się z instrukcją obsługi, którą wraz z kartą katalogową znajdziesz na stronie https://pl.megger.com/all-in-one-true-rms-electrical-tester-met1000-1, to z pewnością zauważysz, że jest ona bardzo szczegółowa. Znajdują się w niej wszystkie możliwe informacje, których możesz oczekiwać jako przyszły użytkownik. Mi osobiście brakuje spisu treści, który przeważnie daje odpowiedź o wszystkich dostępnych funkcjach urządzenia. Fajnie byłoby też znaleźć informacje o zakresach pod opisem każdej z funkcji. Nie trzeba by przewijać do końca instrukcji aby dojść do danych technicznych, które są tam właśnie przedstawione. To drobiazgi, które nie wpływają na pracę samego urządzenia – ot, luźne spostrzeżenie względem tego czego można by chcieć. 

Poza tym instrukcja jest bardzo czytelna i bardzo szczegółowa, co zresztą jest charakterystyczne dla Meggera.

Odpudełkowanie

W zestawie znajdziesz dwie sondy ostrzowe (czarną L1 i czerwoną L2), nakręcane końcówki do gniazd wtykowych oraz izolowane osłonki na ostrza. Sondy są połączone z przewodem w sposób trwały, nie są one odłączane od przewodu. Na przewodzie sondy L1 dodatkowo znajdziesz zatyczkę gumową, którą możesz dodatkowo zabezpieczyć końcówki sondy. Same przewody są zakończone wtykami bananowymi bezpiecznymi fi 4mm.

Producent dodaje też baterie, dzięki czemu po wyjęciu wskaźnika z pudełka i ich zainstalowaniu (będzie do tego potrzebny wkrętak PZ1) otrzymujesz przyrząd gotowy do pracy i nie musisz szukać baterii w popłochu aby dokonać pierwszego uruchomienia

Kilku słów uznania trzeba poświęcić na futerał w formie kabury. Jest bardzo poręczny i praktyczny, umożliwia mocowanie do paska w spodniach lub z boku plecaka czy torby. Jako że nie lubię sprawiać wrażenia kowboja, rodem z dzikiego zachodu jak Lucky Luke, to preferuję to drugie rozwiązanie. 

Szczególną uwagę trzeba zwrócić na konstrukcję. Już przy pierwszym kontakcie widać, że wyróżnia się ona znacznie na tle innych konkurencyjnych, podobnych przyrządów. Choć to podobieństwo jest bardzo względne. Obudowa w klasie IP65 sprawia, że przyrząd ten jest przystosowany do pracy w trudnych i wymagających warunkach. Jego konstrukcja jest bardzo przemyślana i nie sprawia wrażenia przypadkowej, podyktowanej walorami estetycznymi, jak ma to miejsce w konkurencyjnych produktach. Można odnieść wrażenie, że Megger konsultował konstrukcję i funkcje z przyszłymi użytkownikami. Zasilanie realizowane jest przez dwie baterie AAA. Nie oznacza to, że bez nich wskaźnik staje się bezużyteczny.

Do ideału brakuje możliwości powieszenia samego wskaźnika na korycie kablowym czy szynie TH, np. za pomocą dodatkowego akcesorium. Sprawiłoby to, że praca z tym wskaźnikiem w szafach rozdzielczych i sterowniczych byłaby jeszcze wygodniejsza. Można sobie z tym poradzić we własnym zakresie, jednak takie rozwiązanie systemowe byłoby pożądane.

Na początku, nie bez powodu, przypomniałem z jakimi problemami można się mierzyć podczas normalnej eksploatacji przyrządów innych producentów, z którymi zresztą sam miałem bezpośrednią styczność. Problemy te zostały rozwiązane w MET1000.

Megger pokazał, że się da i rozwiązał je w najprostszy możliwy sposób. Sondy, a więc element najbardziej podatny na uszkodzenia, są wymienne. Podłączane do wskaźnika za pomocą standardowych bezpiecznych wtyków bananowych fi 4mm, które są umieszczone na miękkich i elastycznych przewodach. W ten sposób zostały wyeliminowane wszystkie wady konstrukcyjne znane mi z innych modeli różnych producentów. Choć nie znam i nie słyszałem o jakichkolwiek sytuacjach uszkodzenia sond czy przewodów w MET1000, to w razie potrzeby można je dokupić oddzielnie i nie za miliony monet.

Na marginesie: Będąc przy zakupach nie sposób nie zauważyć, że Megger nie prowadzi sprzedaży bezpośredniej, nie ma stricte własnego sklepu, a cała sprzedaż odbywa się przez partnerów handlowych. Nie zmniejsza to jednak dostępności elementów zamiennych i możliwości ich zakupu.

Mocowanie sond pomiarowych jest bardzo sprytnie rozwiązane. Można je “zespolić” ze wskaźnikiem zarówno w pozycji pomiarowej jak i transportowej. W tej pierwszej szerokość sond odpowiada szerokości 19 mm, a więc szerokości między otworami standardowych gniazd wtykowych.

Mocowanie polega na zatrzaśnięciu sond w chwycie od spodu wskaźnika – są one specjalnie wyprofilowane do tego celu. Dotyczy to zarówno pozycji transportowej jak i pomiarowej. Zatrzask jest tak skonstruowany, że sztywno utrzymuje sondy pomiarowe w pozycji roboczej, ale jednocześnie na tyle elastycznie, że nie ma konieczności siłowania się z nimi aby je odłączyć.

Można ich też używać swobodnie w zakresie do 150 cm między sobą, przy czym wspomniana odległość jest graniczną odległością między dwiema sondami, przy której można nimi swobodnie operować. Prawdopodobnie jest to jedyne takie rozwiązanie na rynku.

Sam wskaźnik jest wyposażony w ogranicznik chwytu, który w sposób naturalny zapobiega przesuwaniu dłoni niebezpiecznie blisko w kierunku badanego obiektu. Jest bardzo wygodny, pozwala pewnie trzymać wskaźnik nawet w przeciętnej wielkości dłoni. Dostęp do przycisków funkcyjnych jest swobodny i nie wymaga użycia drugiej ręki.

Podświetlenie obszaru roboczego nie jest byle jakie ani umiejscowione byle gdzie. Tutaj znowu mamy potwierdzenie, że konstrukcja wskaźnika jest przemyślana. Umiejscowienie podświetlenia nie powoduje rzucania ostrego cienia mgły na obszar, który ma zostać oświetlony. Światło jest tam gdzie jest potrzebne i być powinno, a nie gdzieś z boku czy od spodu, jak to ma miejsce u innych producentów. Bajer, który początkowo mógłby wydawać się zbędny, patrząc na doświadczenia z produktami innych producentów, w rezultacie w takiej formie jest niezwykle użyteczny. Niby drobiazg, ale jak ważny w warunkach ograniczonego oświetlenia.

Diody są matowe, podświetlone równomierne i nie oślepiające. Podświetlenie wyświetlacza również jest dobrze dobrane, równomierne i nie zagłusza wyświetlanych wartości. Są to rzeczy realnie podnoszące komfort pracy, który dla mnie jest bardzo ważny.

Pomiar napięcia

Pomiar napięcia jest podstawowym zadaniem tego typu przyrządu. W przypadku MET1000 jego zakres sięga aż do 1000V zarówno AC jak i DC. W normalnym trybie pracy, z zasilaniem bateryjnym, wskaźnik będzie reagował na napięcie powyżej 6V (7V DC). Gdy baterie zostaną rozładowane lub ich nie będzie, wskaźnik nadal będzie wskazywać napięcie w sposób prawidłowy, jednak powyżej 35V (45V DC). Jest to o tyle istotne, że nie utracisz podstawowej funkcjonalności mimo braku zasilania bateryjnego.

Wskaźnik umożliwia pomiar napięcia DC, wskazując przy tym polaryzację dla sondy L2 (czerwonej). Wynik jest prezentowany w sposób tradycyjny na wskaźniku z matowych i bardzo wyraźnych diod, na których nadrukowane są poszczególne napięcia. Dokładniejszy pomiar jest przedstawiany na podświetlanym wyświetlaczu.

Uruchomienie wskaźnika do pomiaru napięcia odbywa się automatycznie w chwili przyłożenia sondy do obiektu z potencjałem. Wysokość potencjału, który wybudzi wskaźnik, jest uzależniona od tego czy mamy sprawne baterie zainstalowane w przyrządzie, o czym pisałem wyżej.

Istnieje również możliwość wyłączenia dźwięku. Opcja ta działa tylko dla dwubiegunowego testu napięcia. Dla innych funkcji – niestety nie.

Typowym rozwiązaniem w tego typu przyrządach jest wskaźnik jednobiegunowy potocznie zwany “neonówką”. Za jego pomocą sprawdzisz obecność napięcia, ale bez uwzględniania jego wartości. Sygnalizacja tego stanu odbywa się poprzez podświetlenie stosownego znaku ostrzegawczego oraz powtarzalny sygnał akustyczny, którego zresztą wyłączyć się nie da.

Pomiar prądu i inne funkcje wskaźnika

Niespotykanym rozwiązaniem w takich urządzeniach jest pomiar prądu. Rozwiązanie jakie zostało tu zastosowane, a więc widełki zamiast tradycyjnych cęg jest bardzo praktyczne. Umożliwia pomiar prądu do 200A w warunkach bardzo ograniczonej przestrzeni bez kombinowania, odginania przewodów i innych zabiegów.

Jeżeli pracujesz przy instalacjach automatyki budynkowej to z pewnością wiesz jak przydatną funkcją jest test ciągłości. W połączeniu z możliwością, niezależnie od wskaźnika, rozstawienia sond staje się narzędziem pierwszego kontaktu przy diagnostyce awarii.
Podobnie jak pomiar napięcia samoczynnie wybudza wskaźnik ze stanu uśpienia.
Jest sygnalizowany dźwiękiem oraz optycznie za pomocą kontrolki Rx i powoduje automatyczne włączenie wskaźnika. Obsługuje rezystancję poniżej 1,8 Ω. Co ważne, działa prawidłowo i bezzwłocznie, także w przypadku kiedy na badanym obiekcie występuje potencjał.

Dla ciekawskich dodam, że test ciągłości odbywa się napięciem stałym ok. 0,9 V.

Z innych funkcji, które znajdziesz na pokładzie MET 1000, nie sposób pominąć niezmiernie przydatną funkcję rozpoznawania kierunku wirowania faz czy uruchamiany z przycisku tradycyjny omomierz z zakresem do 50 kΩ. Docenisz je zwłaszcza, jeżeli wykonujesz zadania w zakresie szeroko pojętego utrzymania ruchu.

Wszystkie wskazywane wartości na wyświetlaczu możesz zatrzymać po naciśnięciu przycisku HOLD. Jest to bardzo przydatna funkcja, często spotykana również w innych konstrukcjach. W połączeniu z ergonomią umożliwia ona swobodne zamrożenie wartości na wyświetlaczu w miejscu gdzie bezpośredni odczyt nie jest możliwy lub skrajnie utrudniony.

Natomiast próżno tu szukać gadżetów, jakimi inni producenci próbują skusić do zakupu przez napakowanie nimi własnych produktów, takich jak wyzwalanie RCD przez dużą rezystancję czy zakres pomiaru rezystancji do kosmicznych wartości. Trzeba być świadomym, że są to jedynie gadżety. Do badania RCD jak i rezystancji powyżej 50 kΩ skłaniałbym się do użycia przyrządów do tego przeznaczonych.

Na pierwszy rzut oka największą przeszkodą może Ci się wydawać jego cena. Zapewniam jednak, że cena nie przekracza satysfakcji z jego jakości i możliwości. Megger pokazał, że można stworzyć profesjonalny przyrząd najwyższej klasy w cenie nieznacznie odbiegającej od pozostałych flagowych przyrządów innych producentów.

MET1000 używam już od jakiegoś czasu i jak do tej pory nie miałem żadnych negatywnych doświadczeń z nim związanych.

***

Ze względów bezpieczeństwa przypomnę, że wszystkie przyrządy tego typu nie sygnalizują braku napięcia na obiekcie, a jedynie wskazują czy takie napięcie jest.
Dlaczego zwracam Ci na to uwagę? Ponieważ jeżeli w przypadku uszkodzenia lub awarii, w wyniku której na obu przewodach, do których zostaną podłączone sondy, pojawi się napięcie, wskaźnik nie wskaże, że ono występuje – wskaże jedynie różnice potencjałów między dwiema sondami. A że różnica może wynosić 0, może to nie świadczyć o braku napięcia na obiekcie.

GALERIA

Artykuł Megger MET1000 – najbardziej przemyślany wskaźnik jaki miałem pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Winda zamiast jeździć, krzywką tylko brzęczy, a tłum ludzi przed nią, głośno z żalu jęczy.

Szukał chłop powodu, stanu takiej rzeczy. W końcu aż się poddał, siadł w kącie i beczy.

Nadto pomysł przyszedł, zrobić czyn takowy, by z mą skromną osobą zaszczyt uraczyć rozmowy.

Schemat w rękę jedną, miernik z buczkiem w drugą. Cuż się okazało? Między zaciskami przerwę mamy długą.

Tam gdzie dwa przekroje, łączyć się powinny, cieńszy się upalił i awarii winny.

Pamiętaj zatem zawsze, nim ci winda stanie, poświęć minut kilka na śrub dokręcanie!

Źródło: Grupa Elektryka prąd nie tyka

Artykuł Kiedy windę naprawia poeta pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Na niezawodność linii kablowych wpływa cały szereg czynników. Dziś skupię się na pierwszej linii obrony kabla przed uszkodzeniami – powłoce, przy której naprawie miałem okazję uczestniczyć.

Budowa kabla SN

Wracając do podstaw, wyjaśnię, że budowa kabla średniego napięcia znacząco odbiega od budowy kabli niskiego napięcia, które znajdują się w naszych domach. Podczas prac, w których brałem ostatnio udział, dokonywaliśmy napraw na kablach XRUHAKXS o różnych średnicach oraz napięciu 18/30 kV.

Rozwijając skrót opisujący wspomniany kabel, dowiemy się prawie wszystkiego o jego budowie, mianowicie że jest to kabel (K) elektroenergetyczny z żyłą aluminiową (A), o polu promieniowym (H), o izolacji z polietylenu usieciowanego (XS) z uszczelnieniem wzdłużnym (U) i promieniowym (R)  i o powłoce z polietylenu termoplastycznego (X).

To właśnie ostatni opisany przeze mnie element w pierwszej kolejności odpowiedzialny jest za ochronę kabla przed wpływem światła słonecznego, środków chemicznych, wody czy też uszkodzeniami mechanicznymi.

Z racji swojego zadania, to właśnie powłoka jest najczęściej spotykanym miejscem uszkodzeń kabla. Jednocześnie te uszkodzenia najczęściej są bagatelizowane przez właścicieli, co może doprowadzić do dostania się wilgoci w głąb kabla. Wpływa to na szybszą degradację izolacji prowadzącą do awarii oraz braku możliwości energetyzacji linii kablowej aż do czasu naprawy. Taki ciąg przyczynowo-skutkowy możemy przerwać dzięki regularnym pomiarom, a następnie naprawom zlokalizowanych uszkodzeń.

Obsługa infrastruktury kablowej średniego napięcia

Proces prawidłowej obsługi oraz eksploatacji infrastruktury kablowej polega na regularnych oględzinach, przeglądach oraz pomiarach. Pierwsze badania kabla przeprowadzamy jeszcze przed jego podłączeniem do sieci, co wymagane jest przez Operatorów Systemu Dystrybucyjnego. Sugerując się Prawem Budowlanym, Rozdział VI Art. 62 ust. 1 pkt 2 pomiary powinniśmy wykonywać nie rzadziej niż co 5 lat, a nawet częściej, kiedy kable znajdują się w środowiskach szczególnych. Na pomiarach się kończy, kiedy z wyników rzetelnie przeprowadzonych badań dowiadujemy się, że kable są w odpowiedniej kondycji. W przeciwnym wypadku należy przystąpić do bezzwłocznego usuwania wykrytych usterek.

Pomiary kabli średniego napięcia w dużym stopniu różnią się od pomiarów kabli niskiego napięcia, z którymi do tej pory miałem najczęstszy kontakt. Procedura pierwszego badania kabla SN obejmuje kilka pomiarów, takich jak:

• sprawdzenie zgodności faz,
• pomiar ciągłości żył głównych i powrotnych,
• próba napięciowa powłoki zewnętrznej,
• próba napięciowa izolacji głównej,
• pomiar tg δ linii kablowej,
• pomiar wyładowań niezupełnych.

Ten sam komplet badań wykonuje się po przebudowie lub remoncie danego odcinka linii kablowej.

Do zdiagnozowania stanu omawianej dziś powłoki kabla wykonywana jest próba napięciowa zaczynająca się od obustronnego odłączenia, uziemienia żyły głównej, odziemienia żył powrotnych kabla oraz podaniu na nie napięcia stałego wysokości 5000 V względem ziemi na czas jednej minuty. Oczywiście są do tego dedykowane mierniki. Komplikacje zaczynają się, kiedy żyła powrotna kabla wykazuje niewystarczającą rezystancję względem ziemi. Pomiar szczelności powłoki kabla jedynie wskaże nam jej obecność lub jej brak. Aby przystąpić do naprawy, należy wykonać lokalizację uszkodzenia dedykowanymi do tego systemami.

Lokalizacja uszkodzenia powłoki kabla średniego napięcia

System lokalizacji wstępnej uszkodzenia powłoki kablowej wskazuje nam, na którym metrze kabla doszło do jego uszkodzenia – jest to szczególne przydatne wtedy, kiedy kabel jest długi, a rezystywność gleby wysoka. Pomiar wstępny minimalizuje ryzyko przeoczenia miejsca upływu prądu, czyli zlokalizowanie miejsca uszkodzenia. Niestety, przez czynniki takie jak brak odpowiedniej inwentaryzacji powykonawczej trudno jest z dużą dokładnością odnaleźć wskazany metr kabla zakopanego w ziemi. Ogromną pomoc niesie nam wtedy kolejne urządzenie – lokalizator zwarć doziemnych. Dzięki temu miernikowi jesteśmy w stanie z bardzo dużą precyzją wyznaczyć miejsce uszkodzenia kabla.

Zlokalizowane uszkodzenie zaznaczamy na powierzchni gruntu. Warto również przenieść namiar uszkodzenia poza obszar kopania, aby po zrobieniu wykopu nadal szacunkowo wiedzieć w którym miejscu znajduje się uszkodzenie bez konieczności ponownej lokalizacji.

Odkopanie kabla

Proces odkopania kabla dla osób wykonujących te prace co dzień jest banalnie prosty. Natomiast dla operatora koparki, który do tej pory nie brał udziału w takich pracach, może być bardziej skomplikowany. Warto więc w paru słowach opisać bezpieczne prace ziemne w okolicach kabla.

W pierwszej kolejności należy pamiętać o odłączeniu oraz uziemieniu wszystkich kabli, które znajdują się w wykopie. Przystępując do odkrywania zakopanego kabla, należy zawsze brać pod uwagę fakt, że monterzy wykonujący trasę kablową nie musieli robić tego zgodnie z wymogami. Możemy nie zobaczyć czerwonej foli. Mając to na uwadze, należy powolnie zdejmować małe warstwy ziemi, po uprzednim ręcznym sprawdzeniu łopatą możliwości zdjęcia warstwy ziemi przez koparkę. Kiedy znajdziemy czerwoną folię, najlepiej ręcznie dokopać się do kabla, żeby sprawdzić, na jakiej głębokości jest zasypany oraz czy jest ułożony równo. Jeżeli mamy to szczęście, że trasa wykonana jest w sposób rzetelny, po odkryciu przez koparkę warstwy zasypki piaskowej możemy przystąpić do ręcznego odsypania kabla.

W momencie, kiedy kabel znajduje się w powietrzu, możemy go wyczyścić z resztek gruntu oraz doszukiwać się uszkodzenia, w większości przypadków całkiem szybko je znajdziemy. W innym przypadku z pomocą przyjdzie profesjonalny zestaw lokalizacyjny uzbrojenia podziemnego vLoc3 z funkcją punktowej lokalizacji uszkodzeń kabli [2].

Uszkodzenia kabli SN

Nie ważne z jak dużą rzetelnością będziemy dbać o linię kablową, niestety, nie będzie ona działać wiecznie. Starzenie się materiału po jakimś czasie będzie prowadzić do dużej ilości uszkodzeń, w takim momencie trzeba będzie rozważyć czy bardziej opłacalne będzie wymienienie kabla na nowy. Jednak poza aspektem zmęczenia materiału jest wiele innych powodów niesprawności kabli – począwszy od błędów konstrukcyjnych i defektów technologicznych, poprzez elektryczne przepięcia oraz przetężenia wynikające z niewłaściwych zabezpieczeń, na błędach montażowych kończąc. Powodów znajdziemy więcej, nie sposób wymienić je wszystkie. Osobiście najczęściej spotykałem się z uszkodzeniami wynikającymi z błędnego montażu, takimi jak:

• Zła podsypka oraz zasypka kabla lub ich brak. Kiedy w bezpośrednim kontakcie znajduję się powłoka i kamień o ostrych krawędziach dociskany ciężarem gruntu, po upływie czasu prowadzi to do przebicia warstwy powłoki, a nawet izolacji żyły głównej (rys. 5)
  
• Mechaniczne uszkodzenia. Podczas prac ziemnych zdarzają się przypadki, gdy operator koparki zawadzi o kabel, powodując uszkodzenie jego powłoki, żyły powrotnej lub izolacji (rys. 6). Takie same uszkodzenia spowodować może monter innymi narzędziami lub elektronarzędziami. Zaniechanie naprawy oraz pomiarów lub zignorowanie wyników pomiarów po takim incydencie prowadzi do późniejszej awarii.
  
• Błędny montaż osprzętu lub niewłaściwie dobrany osprzęt. Po montażu muf kablowych ciepłokurczliwych należy przed zasypaniem kabla odczekać do jego ostygnięcia. W przeciwnym razie bardzo łatwo uszkodzić jego powłokę zasypując kabel (rys. 7). Podczas montażu muf kablowych monter może wykazać się całą gammą błędów prowadzących do późniejszych awarii.

Naprawa uszkodzenia powłoki kabla SN

Usunięcie odpowiednio zlokalizowanego oraz odkopanego kabla rozpoczynamy od przygotowania miejsca pracy. Należy oddzielić uszkodzony kabel od pozostałych znajdujących się w wykopie, w sposób udostępniający odpowiednią ilość miejsca na operowanie materiałami naprawczymi wokół kabla. Trzeba pamiętać również o odsunięciu ziemi oraz piasku od kabla na taką odległość by mieć pewność, że nie dostanie się do kabla ani materiałów naprawczych w czasie wykonywania naprawy.

Po odpowiednim przygotowaniu przechodzimy do wyczyszczenia kabla w okolicy uszkodzenia – należy to zrobić bardzo starannie, dbając o usunięcie wszystkich wtopionych elementów. Najlepiej wykonać to za pomocą papieru ściernego odpowiedniej gradacji. Po wyczyszczeniu uszkodzenia odtłuszczamy je specjalnym środkiem (w przypadku opisywanych napraw został użyty izopropanol). Posiadając już przygotowany do naprawy kabel, możemy przystąpić do nakładania materiałów naprawczych. W zależności od rodzaju uszkodzenia powłoki oraz osoby usuwającej uszkodzenie, stosuje się różne środki naprawcze. Jeżeli nie doszło do uszkodzenia żyły powrotnej jak na rys. 6, wystarczy nam komplet odpowiednich taśm lub płaszcz termokurczliwy. W opisywanym przypadku zostały użyte trzy rodzaje taśm marki 3M:

• Taśma mastykowa – pierwszą warstwą, bezpośrednio przylegającą do uszkodzenia była taśma 3M Scotch-Seal mastyk 2229. Wytrzymałość elektryczna na milimetr produktu scharakteryzowana w karcie produktu zapewnia nam odpowiednią wytrzymałość przy jednej warstwie taśmy. Dodatkowo taśma ta charakteryzuje się właściwościami samonaprawiania po przebiciu lub przecięciu.  Wykazuje też właściwości uszczelniające, co zapewnia nam szczelność przed dostaniem się wody w miejsce uszkodzenia.
• Taśma samowulkanizująca – drugą warstwą położoną na taśmę mastykową była taśma samowulkanizacyjna 3M Scotch 23T. Zapewnia nam dodatkową ochronę przed wilgocią w miejscu uszkodzenia, która powodowałaby ponowne uszkodzenie.
• Taśma izolacyjna – do wykonania ostatniej warstwy została użyta taśma elektroizolacyjna PCW SCOTCH 33.

Pamiętajmy o wykonaniu nawinięcia taśm na odległość kilkunastu centymetrów od miejsca uszkodzenia, co zapewni nam wyższą ochronę przed przyszłymi uszkodzeniami. Podczas nawijania taśm trzeba zwrócić również uwagę na to, by nawinięcie było zrobione szczelnie. Po tak wykonanej naprawie możemy być pewni, że w tym miejscu nie dojdzie już nigdy do uszkodzenia.

W opisywanym przypadku zostały zastosowane aż 3 różne taśmy, aby zwiększyć właściwości elektroizolacyjne, uszczelniające oraz zapewnić bezawaryjność w przypadku uszkodzenia którejkolwiek z taśm.

Przy odpowiednich działaniach prewencyjnych podczas obsługi sieci kablowej, w ogólnym rozrachunku ograniczamy koszty utrzymania infrastruktury kablowej. Regularne pomiary i naprawy w zaplanowanych terminach pozwalają nam ograniczyć straty i stres związany z niespodziewanymi wyłączeniami. Szczególnie ważne jest to przy odbiorcach wrażliwych na zanik energii. Dlatego korzystajmy z dostępnych technologii i zawsze bądźmy krok przed wyłączeniem!

Źródła:

Artykuł Lokalizacja i naprawa uszkodzenia powłoki kabla średniego napięcia pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Pomiary i diagnostyka na utrzymaniu ruchu pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Dobra praktyka podczas wykonywania pomiarów termowizyjnych urządzeń elektroenergetycznych wymaga, aby wyniki korelować z pomiarem obciążenia. Obciążenie podczas pomiarów powinno stanowić co najmniej 40% obciążenia znamionowego. W tym materiale zobaczycie na żywym przykładzie jak wykorzystywać miernik cęgowy w połączeniu z kamerą termowizyjną.

Artykuł Pomiary termowizyjne w praktyce: Korelacja obciążenia pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Stacjonarne kamery termowizyjne RSE300 i RSE600 firmy Fluke w łatwy sposób łączą dane termograficzne, obrazy i filmy, aby zapewnić wszechstronniejszą analizę badań.

– W zastosowaniach badawczych, naukowych i technicznych wymagających dużej dokładności, samo widzenie ciepła to zbyt mało – ciepło trzeba także zmierzyć i zanalizować. Nowe kamery termowizyjne Fluke RSE300 i RSE600 to pierwsze w pełni radiometryczne stacjonarne kamery firmy Fluke z zaawansowanymi funkcjami obejmującymi wtyczki do programów MATLAB® i LabVIEW®, które umożliwiają łatwą analizę danych termograficznych – mówi Krzysztof Stoma, Field Marketing Manager, Fluke Europe B.V.

Kamery RSE300 i RSE600 nieustannie przesyłają strumieniowo do 60 klatek danych na sekundę, umożliwiając szczegółowe monitorowanie wzorców temperatury i rozbieżności. Za pomocą dołączonego oprogramowania komputerowego SmartView użytkownicy mogą zdalnie ustawiać ostrość w kamerze, automatycznie rejestrować obrazy, dostosowywać poziom i zakres pomiarowy oraz analizować filmy termograficzne klatka po klatce. Oprogramowanie ułatwia także edycję obrazów, tworzenie własnych raportów oraz eksport obrazów w wielu formatach w celu szybkiego udostępniania danych termograficznych.

Za pomocą kamer RSE300 i RSE600 użytkownicy mogą m.in.:

• udoskonalić analizę termiczną – dane z kamer termowizyjnych można przesyłać bezpośrednio do programów MATLAB i LabVIEW, w których użytkownicy mogą poddać je analizie statystycznej i uzyskać informacje dotyczące trendów
• wykrywać przyrosty temperatury i rozpraszanie ciepła — kamery rejestrują obrazy termograficzne/radiometryczne o rozdzielczości do 640 x 480 oraz filmy, aby na bieżąco śledzić kumulowanie się ciepła, gdy kwestie zarządzania ciepłem nabierają znaczenia w procesie rozwoju i testowania produktu
• w łatwy sposób przeprowadzać testy i diagnostykę – kamery oferują użytkownikom swobodę ich zamontowania w dowolnym miejscu z dostępem do zasilania elektrycznego, zdalne ustawianie ostrości oraz przewodowe lub bezprzewodowe przesyłanie danych i obrazów do komputera

Wytrzymałe kamery RSE300 i RSE600 mają stopień ochrony IP65, dzięki czemu można je instalować w trudnych warunkach środowiskowych. Dostępne opcjonalnie teleobiektywy 2x i 4x, oraz obiektyw szerokokątny i makro, pozwalają na dostosowanie kamer do wszelkich wymagań. Natomiast opcjonalny uchwyt montażowy pozwala na użytkowanie kamery umieszczonej „na stałe” na stanowisku roboczym.

Więcej informacji na temat kamer termowizyjnych RSE300 i RSE600 firmy Fluke można znaleźć pod adresem: www.fluke.com/rse

Artykuł Radiometryczne stacjonarne kamery termowizyjne Fluke RSE300 i RSE600 pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.