Rozwiń swoją działalność w obszarze elektromobilności. Poznaj nowoczesne stacje ładowania DC marki Voltowa.

Firma Coral zaprasza elektryków i właścicieli firm instalacyjnych na specjalistyczne szkolenie poświęcone pojazdom elektrycznym (EV) oraz stacjom ładowania marki Voltowa.

To unikalna okazja, aby zdobyć kompleksową wiedzę na temat elektromobilności i poznać najnowsze technologie z tego dynamicznie rozwijającego się sektora.

Program szkolenia:

1. Prognoza rozwoju branży EV.

2. Samochód elektryczny – za i przeciw.

3. Zasięg i ładowanie samochodów elektrycznych (lato, zima, samochód zimny i na trasie).

4. Planowanie długiej trasy samochodem elektrycznym.

5. Prezentacja szybkości ładowania stacji DC o mocy 240 kW.

6. Rodzaje baterii w samochodach elektrycznych 400V i 800V oraz dobór kabla do stacji ładowania.

7. Zasada działania balansowania (zarządzania) mocą stacji w przypadkach:

• samochód – samochód (ładowanie z jednej stacji),
• stacja ładowania – budynek (zasilanie z tego samego przyłącza z deficytem mocy),
• stacja ładowania – stacja ładowania.

8. Omówienie możliwości i typoszeregu stacji ładowania DC Voltowa.

9. Budowa i funkcjonalność stacji ładowania DC Voltowa.

10. Serwis, diagnostyka i możliwości zdalnego zarządzania stacjami DC Voltowa.

11. Montaż i uruchomienie stacji ładowania.

12. Pomiary stacji ładowania.

13. Dokumentacja i odbiór UDT (omówienie przykładowej dokumentacji).

14. Rozliczanie płatności na publicznych stacjach ładowania na przykładzie wybranego operatora.

15. Sposoby uruchomienia publicznej stacji ładowania – karta RFiD, karta płatnicza, aplikacja, QR kod, plug & charge.

16. Omówienie wymagań formalno-prawnych oraz czynników cenotwórczych w przypadku stacji ładowania prywatnych oraz publicznych.

17. Wycena budowy stacji ładowania prywatnej i publicznej.

Jednodniowe szkolenie odbędzie się już we wtorek 15 maja 2025 w siedzibie firmy Coral: https://maps.app.goo.gl/HqEqht72RDiGxA9D7

Koszt udziału w szkoleniu to 500 zł brutto – całkowity zwrot tej kwoty możliwy już przy pierwszym zamówieniu.

Zgłoszenia udziału przyjmowane są pod adresem e-mail: voltowa@coral.com.pl

Masz pytania?
Skontaktuj się bezpośrednio z organizatorem szkolenia pod numerem tel. +48 605 911 128

Artykuł Szkolenie dla instalatorów stacji EV: Wycena, montaż, pomiary i odbiór UDT stacji ładowania DC pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Dokumentacja powykonawcza – do sprawdzenia przez kogo? pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Legrand XL-PRO³ jest skierowany zarówno do instalatorów mieszkaniowych poszukujących programu prostego w obsłudze jak i prefabrykatorów rozdzielnic głównych o prądach nawet do 6,3 kA.

Dla jasności: Nie jest to mój pierwszy wybór jeśli zajmujemy się automatyką czy szeroko rozumianą elektrotechniką przemysłową, chociaż i tam znajdzie swoje miejsce i może okazać się pomocny.

Dokumentacja powykonawcza pozostawiona klientowi przez elektryka jest moim zdaniem znacznie ważniejsza od estetyki, na którą tak często zwracamy uwagę w przypadku instalacji elektrycznych.

Niestety gdy przyjdzie nam przerabiać kilkuletnią rozdzielnicę domową lub gdy zajrzymy do większości szaf przemysłowych, gdzie po kilkunastu awariach wysypuje się już „makaron” (bo jednak przestoje są drogie, więc i naprawy muszą być szybkie, niekoniecznie ładne), to dostęp do dobrej dokumentacji i schematu może okazać się niezbędny. Niestety z moich obserwacji wynika, że około 80% rozdzielnic i wszelkich instalacji, które spotykam zwłaszcza w budownictwie mieszkaniowym nie posiada żadnej dokumentacji! Pominę już kwestię, że pomiary niejednokrotnie wyglądają jakby pochodziły „skądś indziej”
Szczerze polecam rozszerzyć zakres naszej działalności o wykonanie takiej dokumentacji, a wpłynie to na pewno na jakość i ocenę naszej pracy. Nawet gdy bardzo zależy nam na czasie, nie powinniśmy tego zaniedbywać. Zwłaszcza, że przygotowanie odpowiedniej dokumentacji przy pomocy XL-Pro³ przebiega sprawnie i bezboleśnie.

Oprogramowanie jest dostępne w języku polskim oraz posiada naprawdę intuicyjne menu.

Tak przywita nas program. Na wstępie skupimy się troszkę po poruszaniu się po menu programu. Po lewej widzimy menu związane z całym etapem tworzenia dokumentacji. U góry możemy dodawać nowe rozdzielnice, duplikować projekty itd. W menu Dane firmy możemy dodać swoje logo do projektu, a także wszystkie nasze dane jako twórcy projektu. Jest także opcja eksportu projektu do programu obliczeniowego XL-Pro Calcul. Natomiast po prawej mamy wszystko co chcemy uzupełnić w ramach naszego projektu: nazwę rozdzielnicy, przewidywane prądy zwarciowe itp.

Nie będziemy się tutaj rozwodzić nad szeregiem funkcji, które zapewne każdy pozna zależnie od własnych potrzeb. Przejdźmy zatem do konkretów. Zaczniemy od malutkiego projektu zwykłej „erbetki” stworzonej na szybko dla klienta. A więc mamy taką małą rozdzielnicę z 9 modułami:

W tym przypadku mamy RCD 4P, następnie wyłącznik 3P C25 oraz 1P B16 i B10.
Patrzymy teraz na środek ekranu i z menu Zestawienie wybieramy Zabezpieczenia/Aparaty Modułowe i znajdujemy RCD. Zobaczcie jak szybko możemy to wykonać:

Jak widać na filmie wejście w menu zabezpieczeń i wybranie wyłącznika różnicowoprądowego, automatycznie umożliwia wybór prądu, rodzaju itp. W przypadku naszej małej rozdzielnicy budowlanej RCD to także wyłącznik główny, jednak podobnie ma się sprawa gdy jest to np. rozłącznik izolacyjny itp. Poniżej możemy wybrać osprzęt, który będzie zasilany z poprzedniego, w tym wypadku wyłącznik nadprądowy. Dzięki takiemu wyborowi nasz schemat tworzy się automatycznie, a nam potem pozostają tylko opisy.

Po dodaniu naszego osprzętu podobnie jak na filmie tak naprawdę cały schemat tworzy się sam. Zresztą zobaczcie sami:

Jak widzimy wszystko dodało się dokładnie w takiej kolejności, że w zasadzie nie potrzebujemy żadnych poprawek. Jednak jeśli okażą się one konieczne należy posłużyć się metodą „przeciągnij-upuść” za pomocą lewego przycisku myszki. W dalszej części możemy zobaczyć dodanie piktogramów oraz opisu dla użytkownika końcowego. Uwierzcie, inwestorzy uwielbiają piktogramy A gdy nie mamy etykieciarki te same piktogramy możemy automatycznie wygenerować do wydruku na naszej drukarce.

Analogicznie możemy przygotować dokumentację i opisy pod nieco większy projekt, np. gdy chcemy stworzyć podrozdzielnicę w części garażowo-warsztatowej.

Po dodaniu elementów w ten sam sposób jak na poprzednim filmie, przechodzimy do menu Układ i tam możemy sprawdzić poprawność kolejności naszych elementów, zmieniać ich nazwy itp. Następnie w menu schematu opisujemy wszystko tak jak w poprzednim przypadku, jednak tutaj pokażę Wam jeszcze jedną ciekawostkę, a mianowicie tworzenie widoku rozdzielnicy. W menu Widok możemy także dowolnie umieszczać nasze elementy:

Po sprawdzeniu całości schematu, a także poprawności opisów, możemy wizualizować sobie całą rozdzielnicę wraz z aparaturą i osprzętem. Jest to świetna sprawa kiedy inwestor chce wiedzieć jak ma to wyglądać jeszcze przed rozpoczęciem prac lub gdy sami musimy przemyśleć kilka spraw, np. jak zmieścić się w nietypowym miejscu itp.

Wizualizacja rozdzielnicy w programie Legrand XL-Pro³ jest zaskakująco łatwa do przygotowania. Jak widać na filmie wystarczy wybrać typ rozdzielnicy, natomiast osprzęt dodaje się niejako „z automatu” – możemy dodać bloki rozdzielcze, a aparaty ustawić według własnego uznania.

Nie ukrywam też, że gdy klient dostaje wycenę wraz z taką wizualizacją to czuje się potraktowany bardziej profesjonalnie

Tak naprawdę zostawienie klientowi dokumentacji powykonawczej świadczy o wykonawcy takiej instalacji. Jeśli chodzi o rozdzielnice domowe czy ogólny rozdział energii, Legrand XL-Pro³ jest naprawdę solidnym narzędziem. Program oferuje szereg funkcji, które pomagają odnaleźć się szaremu użytkownikowi instalacji, którą wykonaliśmy, a dodanie piktogramów czy opisów od razu pod schematem to ogromne ułatwienie. Całość dokumentacji można zarówno eksportować do formatu .pdf, jak i normalnie drukować.

Pamiętajmy, że taka dokumentacja przyda się także podczas remontów czy zwykłych pomiarów, nie wspominając już o tym, że być może i nam przyjdzie jechać na jakąś awarię, a wtedy wszystko staje się łatwiejsze.

Jak szybkie i łatwe jest stworzenie projektu w programie XL-Pro³ widać na filmach, gdzie cały tutorial można by zmieścić w zaledwie kilku minutach materiału. Jeśli pracujemy na aparaturze Legranda tak naprawdę wszystko działa z automatu, włącznie z opisem prądu znamionowego, serii czy charakterystyki wyzwalania. Dla osób pracujących z aparaturą innych marek będzie to oczywiście minus. Pamiętajmy jednak, że jest to całkowicie darmowe oprogramowanie.

Po kilku próbach stworzenie kompletnej dokumentacji wraz z opisami zajmie maksymalnie godzinę i dla mnie jest to duża zaleta tego programu. W przypadku powtarzalności naszej pracy czas poświęcany na przygotowanie dokumentacji spada do minimum, a jak wiadomo czas to pieniądz. Niestety jednak wielu z instalatorów nadal nie zostawia po sobie niczego, co niestety mści się zarówno na kolejnych elektrykach pracujących przy instalacji jak i samych użytkownikach.

Artykuł Dokumentacja powykonawcza oraz możliwości projektowe Legrand XL-PRO³ pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Sposób wykonywania instalacji elektrycznych oraz rodzaj używanych materiałów elektroinstalacyjnych w przeciągu ostatnich kilkunastu lat zmienił się diametralnie. Pojawiło się więcej rodzajów kabli, przewodów, oświetlenia jak i samego osprzętu. Instalacje elektryczne w związku z tym stają się coraz bardziej rozbudowane. Bardziej popularne stają się też instalacje elektryczne inteligentne, dzięki którym możemy „sterować” swoim domem np. za pomocą tabletu. Wszystko to spowodowało, że do potrzeb coraz bardziej rozwijającego się rynku musieli się dopasować się również producenci systemów montażowych.

W moim artykule przybliżę pokrótce jakie systemy montażowe należy stosować do konkretnych rodzajów kabli i przewodów używanych w instalacji elektrycznej domku jednorodzinnego. W drugiej części artykułu skupimy się również na samym montażu przewodów za pomocą dedykowanych do tego zadania uchwytów montażowych.

Uchwyty montażowe płaskie (2,3,4)

Uchwyty montażowe płaskie stosujemy głównie do mocowania przewodów typu YDYp (czyli do podstawowych przewodów używanych w instalacjach elektrycznych podtynkowych). O zastosowaniu praktycznym uchwytów nie ma sensu zbytnio się rozpisywać. Przytrzymują one przewody na ścianach, sufitach podczas tynkowania a na podłogach w trakcie wylewania posadzek.

Główne kryterium podziału uchwytów płaskich dotyczy typu przewodu, który chcemy zainstalować. Za tym parametrem idzie ich rozmiar. Kolejne dotyczy ilości przytrzymywanych przewodów – wyróżniamy uchwyty pojedyncze (2,3) oraz podwójne (4).

Dane techniczne ogólne:

• Minimalna średnica przewodu – 3x1mm2
• Maksymalna średnica przewodu – 5x6mm2
• Stosujemy je do przewodów – YDYp
• Średnica otworu montażowego pod uchwyt – 6/7/8 mm

Uchwyty montażowe okrągłe (1)

Uchwyty montażowe okrągłe analogicznie jak i w przypadku uchwytów płaskich stosujemy do mocowania przewodów podczas prac tynkarskich. Różnica polega tylko na rodzajach przewodów, do których są dedykowane. Przede wszystkim są to przewody do instalacji TV/SAT, do instalacji alarmowych, internetowych oraz do instalacji wykorzystywanych w inteligentnych domach. Kryterium podziału uchwytów okrągłych dotyczy średnic przewodów, które zamierzamy przymocować.

Dane techniczne ogólne:

• Minimalna średnica przewodu – 1x6mm2
• Maksymalna średnica przewodu – 1x20mm2
• Stosujemy je do przewodów – okrągłych, np. YDY, YTDY, UTP
• Średnica otworu montażowego pod uchwyt – 6-9mm

To by było na tyle jeżeli chodzi o tzw. „dane techniczne” dotyczące uchwytów montażowych. Przejdźmy zatem teraz z części merytorycznej do praktycznej.

Przygotowanie otworów montażowych pod uchwyty do przewodów w instalacjach elektrycznych

Przebieg trasy kablowej mamy już wyznaczony przez laser krzyżowy (jak to się robi opisywałem w poprzednich artykułach). Teraz będziemy potrzebować tylko ołówka monterskiego, metrówki oraz młotowiertarki SDS wyposażonej w wiertło do betonu o średnicy 6-7mm. Wyznaczamy miejsca na otwory stawiając pionowe kreski na poziomej linii wyznaczonej przez laser. Odległość pomiędzy kolejnymi otworami pomoże nam wyznaczyć miara zwijana (wg mnie optymalna odległość to 30-40cm). Pamiętajcie również o tym, że tutaj punkty pod uchwyty nie muszą być aż tak idealnie wyznaczone. Pozostało nam już tylko wywiercić otwory (rys. 2). Przy tej czynności należy tylko zwrócić uwagę na odpowiednią głębokość otworu aby uchwyt dał się prawidłowo zamontować, żeby się nie połamał przy wbijaniu.

Następnym krokiem jest już montaż samych przewodów. To tej czynności będziemy potrzebowali młotka no i oczywiście uchwytów. Układamy przewody równo na ścianie, przytrzymujemy aby dobrze przylegały do ścian, po czym wbijamy uchwyty jeden pod drugim we wcześniej wywiercone otwory (rys. 3 i rys. 4).

Młotka również należy używać z wyczuciem, szczególnie w przypadku cieniutkich kabelków od alarmówki, które bardzo łatwo uszkodzić uderzając zbyt intensywnie. Najważniejsza kwestia to to, aby uchwyty po zamocowaniu dobrze dociskały przewody do ścian. Należy też dodać, że uchwyty raz już użyte z uwagi na swoją konstrukcję nie nadają się do ponownego wykorzystania.

Wykonując tę czynność warto jeszcze zwrócić uwagę na jedną bardzo istotną rzecz: pamiętajcie o tym aby rozwijać przewody z „krążków”, tak aby się nie skręcały. Ułatwi to zdecydowanie montaż i pozwoli uniknąć niepotrzebnych nerwów  Są na to trzy spraktykowane patenty:

• Przewód rozwijamy w taki sposób, że ze środka krążka nabieramy kilka/kilkanaście zwojów (w zależności od długości trasy kablowej) po czym te zwoje rozwijamy oddalając się do miejsca gdzie zaczyna się nasza trasa kablowa – wymaga to trochę doświadczenia
• Turlamy cały krążek po ziemi, a przewód sam się odwija – trzeba przy tym uważać aby nie rozwalił nam się cały krążek.
• Kupujemy dedykowany do tego zadania specjalny odwijak np. firmy CIMCO – troszkę kosztuje taka zabawka.

Wykonując instalacje elektryczne na poddaszach zdarza się, że musimy poprowadzić okablowanie po konstrukcjach drewnianych tworzących dach budynku. Do tego zadania musimy użyć odpowiednich materiałów zabezpieczających dodatkowo przewody elektryczne oraz odpowiednich systemów montażowych z uwagi na specyfikę użytych materiałów do budowy poddasza. Najlepiej do tego zadania nadają się różnego typu rury karbowane (peszel).

Jako system montażowy do w/w rur możemy zastosować uchwyty zamykane, które w bardzo łatwy sposób możemy zamontować do konstrukcji drewnianych za pomocą wkrętów do drewna oraz wkrętarki akumulatorowej (rys. 4). Następnie wkładamy rurę karbowaną, po czym zamykamy uchwyt (rys. 5).

UWAGA: Wykonując instalacje elektryczne na poddaszach starajcie się unikać montażu puszek elektrycznych jak i wykonywania jakichkolwiek połączeń wewnątrz konstrukcji drewnianych. Jeżeli fizycznie nie możecie uniknąć tego zadania używajcie dedykowanych to tych czynności materiałów o odpowiedniej klasie szczelności IP oraz odpornych na podwyższone temperatury.

Bardzo ważna kwestia o której również należy wspomnieć to opisywanie poszczególnych obwodów tras kablowych (rys. 6). Początek obwodu jest zawsze w rozdzielni głównej – końce są rozrzucone po całym domu. Najlepiej robić to niezmywalnym markerem. Opis powinien jednoznacznie określać czy mamy do czynienia z obwodem gniazdowym czy z obwodem oświetleniowym, miejsce gdzie dany obwód się kończy, np. kuchnia, salon, spiżarnia, itd.

• Przykładowy opis obwodu gniazdowego: „obwód gniazd 1-fazowych łazienka parter”

W przypadku opisu obwodów oświetleniowych należy opisać również przewody pomiędzy kolejnym planowanymi łącznikami schodowymi/krzyżowymi.

• Przykładowy opis obwodu oświetleniowego: „łącznik schodowy kuchnia -> łącznik schodowy salon”

Instalacja alarmowa również wymaga dokładnego opisu, szczególnie miejsce gdzie będzie zainstalowana docelowo centrala alarmowa, gdyż tam będą podłączane wszystkie przewody od czujek, manipulatorów oraz innych elementów systemu alarmowego, a tego troszkę się nazbiera.

Podsumowując powyższy artykuł chciałem przede wszystkim zwrócić Wam uwagę na przegląd najbardziej popularnych systemów montażowych okablowania instalacji elektrycznych wewnątrz budynkowych oraz na wyjątkowo łatwy sposób ich montażu. Trzeba pamiętać, aby dokładnie przytwierdzać kable do ścian – czyli nie oszczędzajmy na uchwytach montażowych.

Kolejny aspekt to dokładne opisanie całej instalacji elektrycznej. Ułatwi nam to zdecydowanie późniejsze etapy tj. montaż biały, podłączanie rozdzielni, instalacji teletechnicznych. Najlepiej jeszcze sporządzić dokumentację zdjęciową z przebiegu wszystkich tras kablowych. Warto również nagrać film obrazujący okablowanie w naszym domu. Może się to Wam wszystko wydawać bezsensowne, ale uwierzcie mi za parę dni po skończeniu instalacji nie będziecie już wszystkiego pamiętać, a jak zostaną położone tynki to już nie będziecie również tego widzieć. A kiedy przyjdzie Wam powiesić szafkę na ścianie lub powiesić karnisz to wtedy będziecie się mocno zastanawiać czy pod warstwą tynku właśnie w tym miejscu biegną jakieś przewody czy nie?

Zatem dobre opisy, dobra dokumentacja fotograficzna/filmowa to podstawa dalszej spokojnej, bezstresowej egzystencji w wymarzonym domku. Pomoże Wam to również uniknąć niepotrzebnych konfrontacji na linii ELEKTRYK – „reszta świata” (tj. hydraulicy, tynkarze, majstrowie od wykończeniówki itp.) w przypadkach niespodziewanej „awarii” instalacji elektrycznej.

Artykuł Systemy montażowe kabli i przewodów w domu jednorodzinnym pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.