Więcej informacji o samym mierniku możesz znaleźć tutaj:

Konfiguracja MPI-540/PV, MPI-536 i MPI-535 oraz konta Google do wysyłania raportów bezpośrednio z miernika

Nieśmiało przypominam, że aby taka możliwość była, będziesz musiał nawiązać połączenie z internetem przez miernik za pomocą wbudowanego i skonfigurowanego WiFi – nie dla każdego jest to bowiem oczywiste.

Abyś mógł wysłać dane z miernika powinieneś wcześniej odpowiednio przygotować konto Google:

Wejdź w swój profil Google:

Upewnij się, że weryfikacja dwuetapowa jest włączona:

W wyszukiwarce wpisz “hasła do aplikacji“:

W oknie, które się otworzy…

… podaj nazwę aplikacji – tak naprawdę ta nazwa będzie tylko informacją dla Ciebie i nie będzie miała wpływu na działanie konta Google, profilu czy Twojego miernika:

Po kliknięciu “Utwórz” pojawi się okno z wygenerowanym hasłem:

Co ważne, wygenerowanego hasła nie można zmienić na własne.

Hasło to nie ma też wpływu na dotychczasowe logowanie do konta.

Z tak przygotowanym kontem możemy przejść do konfiguracji miernika.
Po jego uruchomieniu przejdź do: 

Ustawienia >> Ustawienia komunikacji >> Ustawienia e-mail

A następnie uzupełniamy informacje:

E-mail odbiorcy – możemy podać bezpośredni adres e-mail naszego klienta lub swój własny (preferuję to drugie rozwiązanie – dla pewności że plik został wysłany i dotarł)

E-mail nadawcy – tu podajemy nazwę konta z którego ma być wysłany e-mail z plikiem
Jest to nazwa konta dla którego wcześniej utworzyliśmy “hasło do aplikacji”

Nazwa użytkownika – tu podajemy ten sam adres, który wpisaliśmy w “E-mail nadawcy”.
Jest to nic innego jak nazwa konta dla którego wcześniej utworzyliśmy “hasło do aplikacji”

Hasło – wygenerowane przez Google hasło do aplikacji (bez spacji).

Na potrzeby tego przykładu będzie to “ptkducnlbhjtqstr“

Nazwa serwera (poczty wychodzącej) – smtp.gmail.com

Port – 587

Typ połączenia – TLS

GOTOWE!
Wysyłanie raportu:

Przejdź do ekranu głównego
Wejdź do Pamięci
Wybierz klienta, dla którego chcesz wygenerować raport lub którego plik źródłowy (*.client) chcesz wysłać
PDF @ – wygeneruje i wyśle na wskazany w ustawieniach adres odbiorcy raport
@ – wyśle plik źródłowy (*.client) na wskazany w ustawieniach adres odbiorcy

Artykuł Jak skonfigurować miernik MPI do wysyłania raportów przez GMail? pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Wyłączniki silnikowe są odmianą wyłączników nadprądowych, które są dedykowane do ochrony uzwojeń silników elektrycznych. Główną cechą wyróżniającą je spośród standardowych wyłączników nadprądowych, a tym samym ich niewątpliwą zaletą, jest możliwość regulacji termicznego wyzwalacza przeciążeniowego i to z dokładnością do dziesiątych części ampera, pozwalającą na bardzo precyzyjne dostosowanie ochrony. Najczęściej stosowane są wyłączniki termomagnetyczne, czyli takie, które posiadają wyzwalacz termobimetalowy do wyłączania przeciążeń i asymetrii zasilania oraz wyzwalacz elektromagnetyczny do wyłączania zwarć. Zwarciowy wyzwalacz elektromagnetyczny ma stałą nastawę, np. kilkunastokrotność maksymalnego prądu przeciążenia.

W celu doboru wyłącznika silnikowego trzeba wiedzieć, jaki prąd znamionowy ma silnik – możemy to odczytać z jego tabliczki znamionowej lub z karty katalogowej podanej przez producenta.
A co w przypadku, gdy tabliczki znamionowej nie ma lub jest nieczytalna, a znamy tylko moc silnika? Wtedy mamy dwie możliwości:

1. Dobieramy wyłącznik na podstawie tabeli z katalogu producenta wyłączników.
2. Możemy skorzystać z konfiguratora.

Według mnie to drugie rozwiązanie jest zdecydowanie szybsze i praktycznie wyklucza możliwość pomyłki. Na stronie firmy Schneider Electric jest dostępny rozbudowany konfigurator EcoStructure Motor Control Configurator, który pozwoli nam to zrobić.

W celu sprawdzenia jak on działa przeprowadzimy proste ćwiczenie – dobór wyłącznika oraz stycznika dla silnika o poniższych parametrach:

Już na starcie mamy możliwość wyboru, w jaki sposób chcemy sterować silnikiem: przy pomocy przemiennika częstotliwości, układu łagodnego rozruchu czy rozrusznika bezpośredniego?

Przy każdej z opcji znajaduje się pole, gdzie możemy zapoznać się z dokładnym opisem danego rowiązania – w związku z tym, że potrzebujemy dobrać wyłącznik silnikowy wybieramy pozycję: Rozrusznik bezpośredni i kilkamy „Przejdź do aplikacji”.

W kolejnym kroku należy podać napięcie zasilania. W naszym przypadku wybieramy 400 V.

Następnie należy podać moc silnika – wybieramy 15 kW.

I gotowe! – zostajemy automatycznie przeniesieni na kolejną stronę, gdzie mamy podaną gotową konfigurację układu rozruchowego silnika, którą możemy dostosować do naszych potrzeb.

Na wstępie zaznaczę, że nie wszystko zostało poprawnie przetłumaczone na język polski, ale miejmy nadzieję, że niebawem firma Schneider to poprawi Poniżej krótki opis dostępnych opcji:

1. Rodzaj współpracy, czyli wybór koordynacji.

Należy przez to rozumieć wybraną kombinację aparatów elektrycznych, która jest bezpieczna dla ludzi i otoczenia, nawet w razie wystąpienia w układzie przeciążenia lub zwarcia.

Typ koordynacji 1 – rozwiązanie najczęściej stosowane – układ rozrusznika skutecznie wyłącza prąd zwarciowy. Obsługa i urządzenie nie są zagrożone. Przed ponownym załączeniem rozrusznika układ powinien zostać sprawdzony. Stycznik i zabezpieczenie przeciążeniowe są prawdopodobnie do wymiany. W konsekwencji czas unieruchomienia urządzenia jest dłuższy, a do prac sprawdzających/naprawczych konieczny jest wykwalifikowany personel.

Typ koordynacji 2 – układ rozrusznika skutecznie wyłącza prąd zwarciowy. Obsługa i urządzenie nie są zagrożone. Po sprawdzeniu układu może on pracować dalej. Nie jest wymagana wymiana apratów. Czas unieruchomienia urządzenia jest znacznie krótszy, wymagane są tylko proste czynności sprawdzające.

Całkowita koordynacja – po wyłączeni zwarcia nie ma zagrożenia dla obsługi i instalacji. W tym rozwiązaniu niedopuszczalne są jakiekolwiek uszkodzenia aparatów i możliwe jest natychmiastowe ponowne rozpoczęcie pracy. Nie ma konieczności sprawdzania układu przed ponownym uruchomieniem.

2. Parametry hamowania, czyli zdolność wyłączeniowa

Konfigurator w tym miejscu podaje największą skuteczną wartość prądu, która może zostać przerwana przez wyłącznik (lub inne urządzenie elektryczne) bez zniszczenia lub spowodowania łuku elektrycznego o niedopuszczalnym czasie trwania.

3. Liczba produktów, czyli wybór rozwiązań produktowych

• 2 produkty – wyłącznik termiczno-magnetyczny oraz stycznik
  
• 3 produkty – wyłącznik magnetyczny, stycznik oraz termiczny przekaźnik przeciążeniowy
  
• All in one – układy rozruchowe do 18,5 kW, które w jednym aparacie zawierają zabezpieczenie termiczne i magnetyczne, dając możliwość sterowania jak w styczniku.

4. Starter type, czyli wybór możliwości kierunku pracy silnika

DOL (Direct Online) – pojedynczy stycznik, możliwe sterowanie tylko w jednym kierunku.

Reversing – podwójny stycznik, możliwe sterowanie w obu kierunkach.

5. Sterowanie PLC

Możliwość bezpośredniego sterowania stycznikiem za pomocą sterownika PLC.

6. Zasięg, czyli wybór systemu sterowania silnikiem

TeSys D – styczniki mocy wykorzystywane do sterowania silnikami w zakresie od 9 do 150[A].

TeSys U – kompaktowe układy rozruchowe i zabepieczające typu ‘All in one’.

7, 8. Typ i napięcie cewki

Wybór rodzaju cewki stycznika (standardowa, o niskim poborze mocy, elektroniczna)  oraz jej napięcia sterującego.

Na kolejnej stronie mamy możliwość wyboru dodatkowych akcesoriów, takich jak moduły łączeniowe czy styki pomocnicze.

Czym różnią się wyłączniki silnikowe?

Porównajmy teraz wyspecyfikowane aparaty. Ze względu na możliwość różnorodnej konfiguracji wykorzystam rozwiązania 2-produktowe w odniesieniu do koordynacji typu 1 oraz 2.

Jak pamiętamy, zgodnie z tabliczką znamionową silnika prąd znamionowy to 29[A]. Konfigurator zaproponował dwa typy wyłączników silnikowych: GV2ME32 (A) oraz GV2P32 (B), gdzie w obu przypadkach prąd znamionowy wynosi 32[A], a zakres nastawy wyzwalacza przeciążeniowego wynosi 24…32[A] – oznacza, że dobór został wykonany poprawnie.

Rodzaje zabezpieczeń silnikowych

Tak naprawdę możemy wskazać dwie główne różnice występujące pomiędzy wyłącznikami. Pierwsza z nich jest widoczna z zewnątrz, jest to typ sterowania – przycisk (GVME32) oraz pokrętło obrotowe (GVP32). Natomiast druga to zdolność wyłączania, która dla koordynacji typu 1 (A) wynosi 10[kA], a dla koordynacji typu 2 aż 50[kA].

W tym miejscu warto zauważyć, że istnieje możliwość blokady wyłącznika w pozycji wyłączonej, co znajduje praktyczne zastosowanie w przypadku procedur bezpieczeństwa takich jak LOTO. Jest to standardowe rozwiązanie w oferowanych przez Schneidera urządzeniach i i nie wymaga jakichkolwiek akcesoriów dodatkowych, co niestety często się zdarza w przypadku innych producentów. W obu przypadkach dobór stycznika pozostaje ten sam – LC1D32P7 (A) i (B). Jego znamionowy prąd łączeniowy to 32[A].

Należy pamiętać, że wyłącznik silnikowy ustawiamy na prąd znamionowy silnika podczas pracy normalnej (najlepiej jest dokonać pomiaru poboru prądu podczas pracy silnika pod obciążeniem znamionowym). Ustawienie mniejszej wartości może spowodować, że zabezpieczenie będzie rozłączało obwód w przypadku prawidłowej pracy układu zasilania oraz silnika. Natomiast ustawienie zbyt wysokiej wartości będzie powodowało brak prawidłowego zabezpieczenia przed przeciążeniem.

Osobiście spotkałem się z przypadkiem na obiekcie, gdzie „lekarstwem” na zbyt częste wyzwalanie wyłącznika silnikowego było zwiększenie nastawy jego wyzwalacza przeciążeniowego do maksimum. Jest to niedopuszczalna praktyka, ponieważ w żaden sposób nie eliminuje ona przyczyny, a jedynie maskuje skutek, co może doprowadzić do uszkodzenia silnika lub maszyny. Po krótkiej analizie problemu okazało się, że powodem całego zamieszania była usterka mechaniczna – łopaty wentylatora blokujące się o uszkodzoną podczas montażu obudowę.

Artykuł Dobór styczników i zabezpieczeń silnikowych pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Rittal Configuration System

Konfigurator rozdzielnic niskiego napięcia w wersji online jest dostępny na stronie producenta www.rittal.pl.

Aby się do niego dostać lokalizuję na stronie internetowej (menu główne) i klikam zakładkę „Support”. Po rozwinięciu się menu tej zakładki wybieram kolumnę zatytułowaną „Oprogramowanie”, a następnie klikam w dostępnej w niej „Konfiguratory”. W ten sposób przechodzę do strony pt. „Rittal Configurataion System”, gdzie wybieram opcję „Więcej” (znajduje się ona na różowym pasku), dalej klikam „Rozpocznij konfigurację” (również znajduje się na różowym pasku) i przechodzę do wyboru konfiguratora.

W moim przypadku klikam na pierwszy kafelek od prawej strony i wybieram „VX25 Rittal Power Engineering”. Po kliknięciu pojawia się krótka charakterystyka konfiguratora, a po prawej jej stronie wyświetla się „Konfiguruj teraz” – wybieram tę opcję, co powoduje uruchomienie konfiguratora.

Aktualnie konfigurator dostępny jest w językach: angielskim oraz niemieckim, jednakże warto podkreślić, że Rittal zapewnia, iż trwają prace nad polską wersją, która ma być dostępna niebawem. Zanim jednak rozpoczniemy cały proces, chciałbym zwrócić uwagę na kilka podstawowych dostępnych funkcji.

W prawym górnym rogu, obok pola wyboru języka znajdują się cztery ikony. Począwszy od lewej, symbol folderu – to możliwość załadowania pliku z gotową konfiguracją, symbol dyskietki – to możliwość zapisu projektu, symbol kartki i ołówka – to możliwość stworzenia dodatkowej notatki, symbol CU – bezpośrednio przenosi nas na etap doboru kątowników przyłączeniowych, np. pomiędzy wyłącznikiem a mostem szynowym.

Do wyboru mamy dwie ścieżki konfiguracji – podstawową, która jest ustawiona domyślnie oraz zaawansowaną, dającą dostęp do większej liczby parametrów. Przejście pomiędzy nimi odbywa się poprzez naciśnięcie przycisku „Advanced system configuration”. W moim przypadku wykorzystałem tę drugą opcję.

Za zadanie postawiłem sobie dobór parametrów na podstawie pokazowego egzemplarza szafy – pola wyłącznika mocy, jaki miałem okazję ostatnio prefabrykować.

Podstawowe parametry rozdzielnicy

Zacznijmy od początku, czyli od definicji podstawowych parametrów rozdzielnicy („System”) takich jak nazwa, rodzaj – w moim przypadku pole wyłącznika miało charakter modułowy, gdzie szyny przebiegały w jego górnej części, w związku z tym wybrałem opcję „up to 4000A | roof/rear”, stopień ochrony oraz forma separacji – 4b ze względu na zastosowany podział pomiędzy szynami, jednostkami funkcyjnymi czy zaciskami przewodów znajdującymi się wewnątrz szafy.

Kolejna sekcja to parametryzacja głównego mostu szynowego („Main busbar system”). Najpierw należy rozszyfrować nazewnictwo prądów: „Rated current of assembly InA” – prąd dostarczany z generatora lub transformatora do rozdzielnicy, „Maximum operating current Inc” – prąd systemu szynowego w wybranych warunkach zabudowy, „Short circuit capacity of the system Icw” – prąd zwarciowy mostu szynowego.

Dodatkowo wybieramy: typ wentylacji („Forced ventilation”) – wymuszona lub pasywna jak w moim przypadku, wersję systemu („Numbers of poles busbar system”) – 3 polową oraz tor prowadzenia mostu szynowego („Position of busbar system”) – umiejscowienie szyn w części dachowej. Na podstawie tak wprowadzonych parametrów rozmiar szyn dobierany jest w sposób automatyczny.

W następnych trzech sekcjach zdefiniować należy kolejno:

• wymiary szafy („Measurements”), czyli jej wysokość, głębokość oraz wysokość cokołu, jeżeli został wybrany;
• system szyn PE („PE System”), który pozwala na wybór typu sieci oraz wymiary poszczególnych szyn wchodzących w jej skład; w moim przypadku jest to system TN-C-S, więc dobrałem szynę PE oraz N o odpowiednim przekroju;
• kalkulację miedzi („Copper calculation”), która pozwala na wyspecyfikowanie jakich szyn potrzebujemy. Opcja generowania ceny miedzi jest jeszcze w etapie projektowania.

W ten sposób mamy określone główne parametry rozdzielnicy, aby przejść dalej do kolejnego etapu doboru należy nacisnąć przycisk „Next” znajdujący się w prawym górnym rogu.

Na tym ekranie („Available section types”) dokonujemy wyboru pól rozdzielnicy – w moim przypadku jest to pole wyłącznika, czyli pole ACB. Następnie konfigurujemy podstawowe parametry wyłącznika, gdzie na podstawie wcześniej wprowadzonych danych otrzymujemy automatyczną podpowiedź typoszeregu wyłącznika („Rated current of ACB”) oraz zdefiniowaną szerokość pola („Section wide”). Jako dodatkowy element możemy zabudować płytę montażową np. pod rozłączniki bezpiecznikowe, czy ograniczniki przepięć. W tym celu należy wybrać opcję „Add”, to pozwoli nam dodać wybrane przez nas pole.

W ten sposób utworzone pole możemy szczegółowo skonfigurować („Detailed section configuration”). Wybierając producenta, po wcześniejszym zdefiniowaniu typoszeregu prądu wyłącznika, program automatycznie generuje jego model. Należy także określić sposób jego montażu („Mounting of device”) – opcja wysuwna („Rack”) lub na stałe („Fixed”) oraz pozycję montażu urządzenia („Position of device”) – za drzwiami szafy („HT”) lub z otworem wyciętym w drzwiach frontowych („VT”). Możemy także wybrać rodzaj mechanizmu zamykania szafy („Interlocks”) – standardowym rozwiązaniem jest wkładka dwupiórkowa, przy czym dostępnych jest zdecydowanie więcej.

Kolejną opcją jest specyfikacja płyty dachowej („Type of roof plate”), zgodnie z wybranym wcześniej stopniem ochrony program automatycznie generuje możliwe opcje, w moim przypadku wybrałem pełną płytę dachową. Konfigurator stwarza również możliwość wyboru systemu przyłącza kablowego w celu zasilenia rozdzielnicy („Cable connection system”) korzystając z szyn Maxi-PLS dobranych do odpowiedniego prądu („Cable connection rated current”). W ostatniej sekcji dokonujemy doboru liczby zacisków w wymaganym rozmiarze („Number of connection clamps” oraz „Number of terminal studs M12/16”).

W kolejnej zakładce pt. „Module configuration” specyfikujemy płytę montażu częściowego poprzez kliknięcie na jej symbol. Po wybraniu opcji podstawowych klikamy „Add”, a następnie przechodzimy do bardziej szczegółowej konfiguracji, gdzie możemy wybrać opcję dodatkowych przestrzeni separujących w związku z wybraną na początku formą separacji 4b („Add connection space for Form 4b”).

Gdy mamy już wszystko skonfigurowane przechodzimy do podsumowania, w prawym górnym rogu klikamy „Next”. Następnie naciskamy „Download dialog” i w nowo otwartym oknie wybieramy pliki, które chcielibyśmy pobrać bezpośrednio na swój komputer.

Podsumowując zarówno układ graficzny, jak i dostępne w konfiguratorze opcje, należy ocenić pozytywnie. Jest on prosty w obsłudze, intuicyjny oraz czytelny dla użytkownika. Polecam byście i Wy go wypróbowali.

Artykuł Konfigurator rozdzielnic niskiego napięcia pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.