Izolowane nakładki na szczypce chronią przed przypadkowym uszkodzeniem izolacji takimi szczypcami przy zginaniu żył i pozwalają kontrolować promień zgięcia żyły przewodu.

Artykuł Ochrona przed uszkodzeniem izolacji przy zaginaniu żyły przewodu pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Śruba i wkrętak krzyżakowy radykalnie przyspieszyły proces produkcji i usprawniały montaż w amerykańskim przemyśle już od lat 30-tych XX wieku. Wynalazek spopularyzowany przez Henry’ego Phillipsa sprawił, że wkrętak krzyżakowy stał się niezbędnym wyposażeniem każdej skrzynki narzędziowej.

Patent Philipsa z 1936 r. był udoskonaloną wersją wynalazku, którego autorstwo przypisuje się współpracownikowi Philipsa – Johnowi P. Thompsonowi.

Thompson złożył wniosek o prawa patentowe na „śrubę” (U.S. Patent 1908080) z innowacyjnym „rowkiem krzyżowym” i pasującym do niego „śrubokrętem” (U.S. Patent 1908081) w 1932 r. I chociaż nie była to pierwsza tego typu śruba — około sześćdziesiąt lat wcześniej angielski wynalazca John Frearson opatentował śrubę z „otworem w kształcie krzyża” — to właśnie wynalazek Thompsona ostatecznie zrewolucjonizował linie montażowe.

Rok później, w 1933 r., Philips odkupił od Thompsona oba jego patenty, po czym założył w Portland firmę Phillips Screw Company z zamiarem udzielania licencji producentom i pobierania od nich opłat licencyjnych. Wkrótce do produkcji śruby krzyżakowej udało mu się przekonać E.E. Clarka, prezesa American Screw Company, a w ciągu następnych czterech lat Phillips Screw Company uzyskała sześć dodatkowych patentów modyfikujących projekt.

Patent Phillipsa wspominał o montażu prowadzonym „ręcznie lub za pomocą narzędzi napędzanych mechanicznie”. Do czasu wynalezienia śruby krzyżakowej linie montażowe oraz rzemieślnicy używali zwykłych śrub z prostym rowkiem. Ta konstrukcja była jednak problematyczna z kilku powodów: płaski śrubokręt miał tendencję do ześlizgiwania się z otwartych końców, otwór w śrubie wymagał ściśle dopasowanego do niego bitu, a przy masowej produkcji ustawianie pozycji wkrętarek było czasochłonne i nieefektywne. Śruby z nacięciem krzyżakowym rozwiązywały te problemy.

W 1936 roku śruba była już ogólnie dostępna dla konsumentów, a pierwszym klientem przemysłowym została firma General Motors, która od 1937 r. zastosowała śruby Phillipsa przy montażu samochodów marki Cadillac. Wkrótce potem śruby Philipsa zostały zaadoptowane przez przemysł kolejowy i lotniczy. Przed wybuchem II wojny światowej licencje na produkcję śrub krzyżakowych posiadało dwadzieścia firm na całym świecie.

Już po przejściu Philipsa na emeryturę w 1947 r. rząd Stanów Zjednoczonych złożył pozew przeciwko Phillips Screw Company (i siedemnastu producentom śrub i wkrętów Phillipsa), zarzucając im antykonkurencyjne praktyki sięgające 1933 r., m.in. ustalanie cen, tłumienie konkurencyjnych technologii i praktyki kartelowe. Sprawa została zakończona w 1949 r. ugodą, która rozwiązywała ochronę większości patentów związanych z wynalazkiem.

Źródło: Michael J. Allen Phillips screw and driver – The Oregon Encyclopedia

Artykuł Śruba krzyżakowa i wkrętak – patent Henry’ego Philipsa z 1936 r. pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Mazowsze promuje innowacyjne projekty dofinansowywane z Funduszy Europejskich, m.in. detektorową odzież roboczą ze zintegrowanym tekstronicznym systemem wykrywania przewodów pod napięciem.

Jeśli pracownik ubrany w bluzę z zainstalowanym system detekcji znajdzie się w pobliżu pola magnetycznego, które stanowi dla niego zagrożenie, na mankietach zapalają się diody, a w kieszeni uruchamia się sygnalizacja akustyczna i wibracyjna.

– Ten nowy na rynku typ odzieży roboczej chroni przed porażeniem prądem elektrycznym. Konstrukcja ubrania zapewnia użytkownikowi ochronę poprzez detekcję występującego w bezpośredniej bliskości rąk pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez prąd przemienny sieci niskiego napięcia. Wprowadzona na rynek odzież ma także dodatkową funkcję, jaką jest wykrywanie przebiegu linii zasilających i przewodów pod napięciem, jeśli znajdują się w pobliżu detektorów – mówi Tomasz Pełka, właściciel Fabryki Odzieży Garment. Ubrania robocze wyposażone w system detekcji napięcia są wykorzystywane głównie w takich branżach, jak budowlana, remontowa i instalacyjna.

Elementy składowe systemu detektorowego zakładane są w określonych miejscach uszytej bluzy (nie instaluje się ich w spodniach). Na mankietach umiejscowiony jest czujnik pola magnetycznego wraz z diodami, które w sytuacji zagrożenia zapalają się. Z kolei w prawej przedniej kieszeni montowany jest sterujący całością układ, zintegrowany z sygnalizacją wibroakustyczną i zasilającą go baterią. Te dwa oddalone od siebie elementy systemu połączone są obwodami zasilającymi i sygnałowymi.

Źródło

Artykuł Fachowiec fachowca zawsze pozna pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Co sądzicie o takim sposobie na prowadzenie kabli/przewodów po podłodze?

Układanie przewodów elektrycznych w wylewce podłogowej jest dziś bardzo popularnym rozwiązaniem stosowanym w budownictwie zarówno mieszkaniowym, jak i biurowym. Przewody najczęściej układa się w korytkach lub w rurkach. Należy zdawać sobie sprawę z tego, że jest to system uniwersalny, jednak nieodpowiednio przeprowadzony montaż może skutkować wieloma problemami, których rozwiązanie może być bardzo trudne i czasochłonne.

Rura rozprowadzająca kable to innowacyjny produkt, który jest całkowitą nowością na rynku. Ten wynalazek rozwiązuje większość problemów spotykanych podczas montażu instalacji elektrycznej w wylewce podłogowej. Przede wszystkim znacząco ułatwia pracę, skracając czas potrzebny do jej wykonania, a dodatkowo zmniejsza jej koszty. Konstrukcja wynalazku pozwala segregować kable, a także posiada unikalne cechy fizyczne, takie jak elastyczność, czy odporność na przegrzanie.

Twórcą wynalazku jest Pan Robert Czerwiec, który zdecydował się ochronić swój wynalazek i zgłosić go jako patent w Urzędzie Patentowym.

Po zaprezentowaniu rozwiązania na Grupie “Elektryka prąd nie tyka” Pan Robert dodaje:

Panie i Panowie kilka dni temu umieściłem tutaj post z linkiem do filmu i prośbą o opinie. Dziękuję za Wasze opinie i poświęcony czas na obejrzenie animacji. Konstruktywne opinie są bardzo potrzebne i na pewno wezmę je pod uwagę. Ja również zajmuję się instalacjami elektrycznymi i celem tego rozwiązania było przyspieszenie i ułatwienie mojej pracy. Opowiem na pytania, które pojawiają się w komentarzach i wiadomościach prywatnych:

• w animacji zostały przedstawione wady aktualnie stosowanych rozwiązań,
• te rozwiązania mają również swoje zalety i w niektórych przypadkach są najlepszym rozwiązaniem-nie jestem zwolennikiem całkowitego zrezygnowania z peszli (w przypadku np. 1, 2 lub 3 przewodów prowadzonych równolegle o wiele szybszym i wygodniejszym sposobem jest skorzystanie z peszli),
• widzę miejsce na tą rurę na korytarzach, gdzie zbiera przewody z poszczególnych pomieszczeń i w pobliżu rozdzielnic, gdzie duża ilość przewodów stanowi duży problem z ich układaniem.
• wysokość rury będzie wynosiła między 30 a 35 mm, szerokość 100-200 mm,
• od koryta z tworzywa różni się większą łatwością w omijaniu przeszkód i zmianie kierunku co za tym idzie szybszym montażem
• rozwiązanie to dzięki umieszczeniu w nim wielu przewodów, powoduje, że nie musimy używać na tym odcinku wielu peszli więc oszczędzamy czas i koszt peszli,
• separator służy też do zwiększenia odporności peszla na nacisk z góry (jest wzmocnieniem). Separator będzie znajdował się co około 40 cm,
• jeśli chodzi o kwestie materiałów i certyfikatów to chciałbym aby rura była stworzona z polichlorku winylu.

Wywiad z wynalazcą:

Artykuł Nowy patent na prowadzenie instalacji elektrycznej podłogą pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Niskobudżetowa puszka sufitowa do opraw oświetleniowych pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

O który z wynalazków procesowali się Nikola Tesla z Guglielmo Marconim?

A: o żarówkę
B: o radio
C: o piorunochron
D: o silnik parowy

Choć uczestniczka była bliska poprawnej odpowiedzi to zdecydowała się zużyć koło ratunkowe “50:50”, po którym pozostały odpowiedzi B i C. Wtedy postanowiła zmienić swój wybór i zaznaczyła C.

Niestety, nie był to piorunochron. Prawidłowa odpowiedź to B. Tesla i Marconi spierali się o radio. 

Pani Joanna opuściła program z gwarantowaną kwotą 1000 zł.

Artykuł MILIONERZY: Nikola Tesla vs. Guglielmo Marconi pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Przyrząd do uruchamiania silników trójfazowych pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Stojak kablowy na światłowód pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Drewniany Panduit pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.