Poza oczywistym wygaszaniem oświetlenia ulicznego modyfikowano oprawy stosując specjalne osłony (maskownice), które kierowały wąski strumień światła bezpośrednio na ziemię i uniemożliwiając jego emisję w górę, a w budynkach stosowano wyłączniki drzwiowe (stykowe), które automatycznie odłączały obwód oświetlenia w momencie otwarcia drzwi zewnętrznych.

Ciekawostką rynkową z tamtego okresu były żarówki produkowane m.in. przez amerykański Westinghouse. Zamiast modyfikować swoje lampy, użytkownik mógł wkręcić w oprawę taką “specjalistyczną” żarówkę zaciemnieniową. Jej bańka była pokryta czarną nieprzezroczystą powłoką, a światło wydobywało się jedynie przez niewielki, matowy punkt na czole żarówki. Dzięki temu oświetlała pomieszczenie bardzo słabo i kierunkowo – na tyle, by dało się poruszać po domu, a jednocześnie dając zbyt mało światła, aby było ono widoczne z zewnątrz.

Co ciekawe, takie żarówki były standaryzowane przez Departament Wojny Stanów Zjednoczonych (jak widać na opakowaniu) i traktowane jak element obrony cywilnej, podobnie jak maski przeciwgazowe czy zaciemniające zasłony.

Po wojnie wiele z nich trafiło do piwnic i warsztatów, gdzie pełniły funkcję oświetlenia kierunkowego i ceniono je za to, że nie oślepiały lub nie zdradzały obecności światła na zewnątrz.

Artykuł Czarna żarówka Westinghouse z okresu II wojny światowej pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Skrzynka przyłączowa z przedwojennej Fabryki Aparatów Elektrycznych Szulima Kleimana w Warszawie – działająca i do tej pory czynna, znaleziona w starym, częściowo drewnianym budynku w Łodzi.

W opracowaniu Jacka Nowickiego ze Stowarzyszenia Elektryków Polskich czytamy, że Fabryka Aparatów Elektrycznych S. Kleiman i Synowie obok dobrze znanej Fabryki Aparatów Elektrycznych Kazimierza Szpotańskiego była prężnie rozwijającym się przedsiębiorstwem międzywojennej Warszawy zatrudniającym w latach 30-tych około 300 pracowników. Jej założycielem był warszawski przedsiębiorca pochodzenia żydowskiego Szulim Kleiman, który swą działalność rozpoczął już w 1898 r. będąc początkowo koncesjonowanym wykonawcą budynkowych instalacji gazowych, a następnie elektrycznych.

Zakłady Kleimana produkowały aparaturę wysokich napięć do 35 kV: wyłączniki pełnoolejowe, odłączniki, bezpieczniki, ograniczniki przepięć, oporniki sylitowe, cewki dławikowe, rozruszniki, regulatory, mufy i masy kablowe wysokiej wytrzymałości dielektrycznej, a także rozdzielnice niskich i wysokich napięć oraz skrzynki rozdzielcze – do dziś spotykane w przedwojennych budynkach na terenie Polski, a także poza jej granicami w Wilnie i Lwowie.

W 1938 r. obchodzono 20-lecie firmy, która w tym czasie dorobiła się już własnego laboratorium wysokonapięciowego wyposażonego m.in. w generator udarowy. Od 1 stycznia 1939 r. firma została przekształcona w spółkę akcyjną pod nazwą Krajowy Przemysł Elektryczny SKW Sp. Akc. Zakłady Kleimana zostały zniszczone w okresie II wojny światowej, a w okresie powojennym praktycznie zapomniane. 

Źródło: SEP

Artykuł Skrzynka przyłączowa z przedwojennej Fabryki Aparatów Elektrycznych Szulima Kleimana pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Typowe zasilanie kuchenki elektrycznej z lat 50/60-tych w RFN.

Artykuł Gniazdo z bezpiecznikiem pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Uruchomienie XIX-wiecznego wentylatora napędzanego silnikiem Stirlinga.

Maszyna pochodzi z Królestwa Syjamu (obecnie Tajlandia) z okresu panowania króla Ramy V.

Artykuł Bezprzewodowy wentylator biurkowy z 1870 r. pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Kieszonkowy awometr pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

“Ciekawe zjawisko z rubryki ROZMAITOŚCI.

Ciekawe zjawisko miało miejsce w pierwsze święto w Poznaniu.

Wielki oddział pułku konnych strzelców, mając stalowe hełmy na głowach, maszerował wzdłuż szyn kolei elektrycznej. Ponieważ powietrze było wilgotne, a stal wrażliwą jest na elektryczność, przeto pewna liczba stalowych hełmów podskoczyła w górę i zawisła na drutach elektrycznych. Niektórzy żołnierze uczuli silną drżączkę w kościach i nabawili się wielkiego przestrachu. Trzeba było sprowadzić techników elektrycznych, którzy w rękawiczkach kauczukowych pościągali szczęśliwie z drutów pruskie hełmy, lecz znacznie uszkodzone.

Podobno władza wojskowa zamyśla hełmy stalowe kazać pociągnąć osłoną kauczukową i uzbroić je w porcelanowe guziki, aby w przyszłości nie fruwały w powietrzu i nie osiadały na drutach elektrycznych. Powstała też myśl, ażeby owych konnych strzelców w olbrzymich kapturach stalowych przenieść do miast, nie uszczęśliwionych koleją elektryczną, jak np. do Śremu, lecz odstąpiono od tego. Oczywiście, bo i po co mają ich przenosić, jeśli pikelhauby stalowe w przyszłości nie będą już piorunociągami.“

Źródło: Śląska Biblioteka Cyfrowa

Artykuł Ciekawe zjawisko opisane przez Przemysłowo-Handlowy Kurjer Sosnowiecki (1902) pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Scalony sterownik obrazu odczytuje pamięć przez kanał DMA i generuje obraz w trybie znakowym (25 linii po 64 znaki, semigrafika 128*50 punktów). Komputer nie posiada wbudowanego modulatora wysokiej częstotliwości. W obudowie zainstalowany jest głośniczek, który sterowany jest w bardzo oryginalny sposób. Otóż dołączony on jest do linii INTE (Intertupt Enable – zezwolenie na przerwanie) procesora i uaktywniany sekwencją rozkazów DI i E (zakaz i zezwolenie na przerwania).

Zaślepka nad klawiaturą zasłania gniazdo cartridge’a ROM. Producent starając się naprawić największą wadę Mikroszy – brak Basica w pamięci ROM – obiecuje sprzedaż przystawki, jednak jej cena (ok. 200 rubli) i rozmiary (ćwierć komputera, w środku 8 pamięci EPROM) nie rokują jej powodzenia.
Komputer z zasilaczem i modulatorem kosztuje 500 rubli. Producent dołącza również instrukcję obsługi z opisem sprzętu. Można się z niego dowiedzieć, że kupiliśmy 4,2989 g srebra, 0,8892 g złota i 0,0011 g palladu, ale za to brakuje innych, ważniejszych informacji. Książeczka zawiera również opis asemblera i listę mnemoników oraz opis nienadzwyczajnego Basica dostarczanego wraz ze sprzętem na kasecie. W skład oprogramowania firmowego wchodzi także siedem lekcji Basica, edytor muzyczny i kilka gier.

Mikrosza pomyślany jako tani sprzęt dla każdego, w zestawieniu z o wiele lepszym BK 0010 jest relatywnie zbyt drogi. Popularność powinna zyskać jego wersja amatorska – Radio 86RK (ok. 200 rubli).“

Źródło: Komputer 02/1988

Artykuł Mikrosza – radziecki komputer osobisty z 1987 roku pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.