Na równej asfaltowej nawierzchni, kilkadziesiąt centymetrów od krawędzi (a miejscami niemal w osi pasów) wciąż stoją żelbetowe słupy linii napowietrznej.

Z wyjaśnień urzędników wynika, że na zabrakło międzybranżowej synchronizacji prac. Inwestycja drogowa, realizowana w oparciu o decyzję ZRID (Zezwolenie na Realizację Inwestycji Drogowej), postępowała zgodnie z harmonogramem, jednak proces usuwania kolizji elektroenergetycznych utknął w procedurach.

Główne powody wskazane przez lokalne władze i wykonawcę to:

• Procedury u operatora systemu dystrybucyjnego (OSD): Przebudowa sieci wymaga nie tylko projektów i uzgodnień, ale przede wszystkim wyłączeń napięcia, które muszą być planowane z dużym wyprzedzeniem i nie zawsze pokrywają się z terminami kładzenia masy bitumicznej.
• Harmonogram środków zewnętrznych: Aby nie utracić dofinansowania, wykonawca musiał zakończyć prace drogowe w określonym terminie, nawet jeśli infrastruktura energetyczna nie została jeszcze usunięta.

Urzędnicy zapewniają, że obecny stan jest tymczasowy. Słupy mają zostać usunięte niezwłocznie po zakończeniu prac przez zakład energetyczny, a miejsca po nich zostaną uzupełnione masą asfaltową. Obecnie odcinek jest wyłączony z oficjalnego użytkowania, a słupy zostały oznakowane taśmami ostrzegawczymi.

Źródło: Krzychu126p/TVN

Artykuł Remont drogi ze słupem energetycznym na jezdni pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Kiedy idziesz na siłkę w poszukiwaniu formy w nowym roku, a tam już ktoś zrobił niezłą rzeźbę

Artykuł System sygnalizacji pożarowej w szatni na siłowni pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Źródło: Odbiory Mieszkań Warszawa

Artykuł Standard deweloperski przy odbiorze mieszkania pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Z analizy Polskiego Towarzystwa Ekspertów Dochodzeń Popożarowych (PTEDP) wynika, że problem dotyczy przede wszystkim budynków mieszkalnych, czyli domów jednorodzinnych i bloków. To właśnie tam dochodzi do największej liczby ofiar. Co godzinę na świecie w pożarach ginie średnio osiem osób, setki odnoszą obrażenia, a skutki ekonomiczne pochłaniają około 1 proc. produktu narodowego brutto wszystkich krajów. Jeżeli dodamy do tego fakt, że w Polsce od lat 80. liczba pożarów uległa niemal dziewięciokrotnemu wzrostowi, widać wyraźnie, że mamy problem systemowy, a nie serię przypadków.

Liczby, których nie widać w oficjalnych statystykach

Aż 66 proc. najtragiczniejszych w skutkach pożarów, czyli z ofiarami śmiertelnymi, ma miejsce w obiektach mieszkalnych. Przez ostatnie lata w Polsce średnio 500-600 osób rocznie ginęło w pożarach, a od 2 do 4 tysięcy odnosiło obrażenia. Są to dane zaniżone. Statystyki Państwowej Straży Pożarnej uwzględniają ofiary śmiertelne odnotowane na miejscu zdarzenia, ale już nie wszystkich tych, którzy umierają później w szpitalach na skutek rozległych poparzeń.

Nowe warunki techniczne: konieczne, ale spóźnione minimum

Na poziomie legislacyjnym trwają intensywne prace nad nowelizacją rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Projekt zakłada szereg zmian w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

Jednym z kluczowych elementów w tym obszarze są bariery ogniowe na elewacjach i dachach budynków wielorodzinnych. Mają one działać jak „bezpieczniki”, zatrzymywać płomienie w określonej strefie, ograniczać rozprzestrzenianie się ognia po elewacji i pokryciu dachowym, wydłużać czas potrzebny na ewakuację oraz umożliwić strażakom skuteczną interwencję.

To rozwiązanie od lat stosowane w wielu krajach Europy, które w polskich realiach ma szansę realnie obniżyć liczbę tragicznych pożarów w zabudowie wielorodzinnej. Pozostałe zmiany porządkują szereg obszarów dotychczas pomijanych lub niedookreślonych w przepisach. Projekt przewiduje m.in. ograniczenie długości pasów izolacyjnych do 40 metrów i ich wyraźne oznakowanie, traktowanie przedsionków jako stref bezpieczeństwa dla ewakuacji, doprecyzowanie relacji między budynkami o różnej wysokości, co ma utrudnić przemieszczanie się ognia po dachach, a także doprecyzowanie zasad dotyczących przepustów instalacyjnych, otworów i izolacji ogniowych, szczególnie ważnych w budynkach wielorodzinnych.

Równolegle utrwalany jest obowiązek instalacji czujników tlenku węgla i pożaru w mieszkaniówce. Nowe przepisy po ponad 20 latach aktualizują dotychczasowe podejście nie tylko do bezpieczeństwa pożarowego, ale także do komfortu życia – wprowadzając m.in. klasy akustyczne, takie jak AQ-0, które lepiej chronią mieszkańców przed hałasem w gęstej, miejskiej zabudowie.

– To jest krok w dobrym kierunku, ale trzeba jasno powiedzieć, to początek nadrabiania zaległości z ostatnich dwóch dekad – ocenia Wiśniewski. – Rozporządzenie, które dziś jest aktualizowane, funkcjonowało w praktycznie niezmienionej formie ponad 20 lat. Technologia, materiały, gęstość zabudowy – wszystko się zmieniło – podsumowuje ekspert.

Mieszkaniówka poza radarem. „Stan zastały” w prawie

Zgodnie z Ustawą o Państwowej Straży Pożarnej, funkcjonariusze prowadzą tzw. czynności kontrolno-rozpoznawcze. Problem polega na tym, że przepisy nie obejmują budynków i pomieszczeń mieszkalnych. W praktyce oznacza to, że PSP ma ograniczone możliwości systematycznego nadzoru nad ochroną przeciwpożarową w domach i blokach.

– Nie możemy dalej udawać, że budynki mieszkalne to prywatna sprawa lokatorów, a rolą państwa jest jedynie wysłać straż, kiedy już się pali – mówi Wiśniewski. – Dzisiejsze wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla budynków mieszkalnych są zwyczajnie nieadekwatne. Mamy luki prawne i administracyjne, a ciągłe odwoływanie się do rozwiązań sprzed pięćdziesięciu lat utrwala tzw. stan zastały. To wygodne dla systemu, ale niebezpieczne dla ludzi – twierdzi prezes PTEDP.

Dom wykańczany „po godzinach”, kamienica na butlach z gazem

Słabości prawa widać szczególnie tam, gdzie codzienne wybory mieszkańców spotykają się z przestarzałą infrastrukturą. Na przedmieściach średnich i dużych miast domy jednorodzinne i szeregowce często oddawane są w stanie deweloperskim. Właściciele wykańczają je sami – kładą instalacje, montują kominki, decydują o materiałach. Zbyt często bez fachowej wiedzy, nadzoru i świadomości ryzyka.

– W Polsce pokutuje przekonanie, że „złota rączka” poradzi sobie ze wszystkim, elektryką, kominkiem, gazem. A każde poważne niedociągnięcie w tych obszarach może się skończyć pożarem lub wybuchem. W starych kamienicach i zwartym budownictwie śródmiejskim problemem pozostają archaiczne instalacje. W takich budynkach mamy do wyboru kompleksowy remont albo ciche przyzwolenie na to, że kiedyś coś się wydarzy. To nie jest już tylko kwestia techniki, ale decyzji systemowych i politycznych – komentuje Wiśniewski.

Inżynierowie ryzyka – brakujące ogniwo między ubezpieczycielem a państwem?

W ocenie PTEDP, samą zmianą przepisów technicznych nie da się jednak rozwiązać problemu. Potrzebne jest włączenie do systemu nowych aktorów – inżynierów ryzyka.

Dziś pracują oni przede wszystkim na rzecz ubezpieczycieli, szacując potencjalne straty i projektując strategie pokrycia szkód. Ich rola mogłaby być jednak znacznie szersza, od współokreślania standardów bezpieczeństwa, po audyty istniejących budynków.

– Inżynierowie ryzyka powinni stać się jednym z filarów systemu bezpieczeństwa pożarowego. To oni, we współpracy z ubezpieczycielami, mogą wymuszać lepsze standardy projektowe i eksploatacyjne. Państwo i straż pożarna nie są w stanie co roku wracać do tych samych budynków, sprawdzać każdej klatki, każdego komina. Zasoby kadrowe i prawne PSP są ograniczone. Bez odciążenia ich poprzez profesjonalny nadzór ryzyka będziemy wciąż działać reaktywnie, zamiast zapobiegawczo – dodaje Wiśniewski.

Kto pomaga ofiarom pożarów – państwo czy obywatele?

Tragiczne pożary za każdym razem uruchamiają falę solidarności. Zrzutki, zbiórki, pomoc sąsiedzka i wsparcie lokalnych samorządów pozwalają poszkodowanym stanąć na nogi. Ale za tym odruchem wzajemnego wsparcia kryje się niewygodne pytanie: kto powinien ponosić odpowiedzialność za pomoc ofiarom pożarów – system ubezpieczeń tworzony przez obywateli czy państwo poprzez administrację publiczną?

Eksperci dochodzeń popożarowych zwracają uwagę, że ich praca zbyt często kończy się na ustaleniu przyczyny zdarzenia. Tymczasem wnioski z analiz dotyczące ryzyka, powtarzalności błędów, słabych punktów w prawie mogłyby realnie wpłynąć na kształt przepisów i praktykę budowlaną.

– Dziś prawo nie wykorzystuje w pełni wiedzy ekspertów dochodzeń popożarowych. Potrzebna jest rewizja naszego statusu prawnego, tak aby wnioski z dochodzeń stawały się impulsem do realnych zmian w przepisach, standardach projektowych, praktykach zarządców budynków. Inaczej będziemy zapisywać kolejne raporty, a statystyki ofiar pożarów niewiele się zmienią – twierdzi Tomasz Wiśniewski.

„To moment, w którym trzeba przestać odkładać decyzje”

Nowelizacja warunków technicznych, rosnące statystyki szkód, dramatyczny bilans ofiar śmiertelnych – wszystko to tworzy moment, w którym trudno już udawać, że problem da się załatwić kosmetycznymi poprawkami. Eksperci PTEDP liczą, że tym razem dyskusja o bezpieczeństwie pożarowym nie skończy się na medialnych deklaracjach. Bo w statystykach, za każdym „zdarzeniem” stoi czyjeś życie, zdrowie i dorobek całego życia.

Źródło: Polskie Towarzystwo Ekspertów Dochodzeń Popożarowych

Artykuł Liczba pożarów w Polsce znowu rośnie pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Artykuł Ukryte gniazdko podwójne (a właściwie 1,5-krotne) pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

W ramach modernizacji torowiska na skrzyżowaniu ulic Oławskiej i Podwale we Wrocławiu oprócz nowych torów na przejściu dla pieszych pojawiły się prefabrykowane płyty z wbudowanym oświetleniem LED, zsynchronizowanym z sygnalizacją świetlną. Dzięki temu osoby przechodzące przez torowisko zyskują dodatkowy, czytelny sygnał świetlny na poziomie chodnika.

To pierwsze takie rozwiązanie we Wrocławiu – zaprojektowane z myślą o poprawie widoczności i intuicyjności przejścia przez torowisko, szczególnie z myślą o przechodniach wpatrzonych w ekran smartfona.

Nowy standard bezpieczeństwa na przejściu dla pieszych po modernizacji torowiska

Instalacja płyt z wbudowanym oświetleniem LED w okolicach Galerii Dominikańskiej ma charakter pilotażowy – miasto będzie obserwować, jak świetlne oznakowanie torowiska sprawdza się w praktyce i czy będzie miało wpływ na bezpieczeństwo w ruchu miejskim.

Warto zaznaczyć, że skrzyżowanie Podwala z ul. Oławską to miejsce newralgiczne. Piesi przechodzący przez dwie jezdnie i torowisko nigdy nie zrobią tego w trakcie jednego cyklu. Tu nawet drobna nieuwaga może skończyć się wypadkiem.

– To rozwiązanie może poprawić bezpieczeństwo pieszych, natomiast pamiętajmy, że nic nie zastąpi uważności i zdrowego rozsądku. To niezwykle ważne, by przechodząc przez każde przejście dla pieszych, zachować szczególną uwagę i ostrożność  – mówi “Gazecie Wrocławskiej” Daniel Misiek, rzecznik prasowy MPK Wrocław.

Źródło: Radio Wrocław

Artykuł Listwy LED na przejściu dla pieszych we Wrocławiu pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Dekoracyjny sufit ze sztukaterią ala stiuk wenecki został ukryty za konstrukcją rastrową podczas remontu przeprowadzonego na początku lat 90-tych w Moskwie i ponownie odkryty przez kolejną generację fachowców ponad 20 lat później.

Artykuł Zabytkowy sufit ukryty podczas remontu biurowca w Moskwie pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Informacje kontekstowe:

– Praca rąk ludzkich to pierwsza pomoc, której wszyscy możemy udzielić. Wszyscy, którzy mamy do tego siły. To zbijanie tynków w domach, gdzie wdarła się woda. To wynoszenie różnego rodzaju sprzętów domowych, które do niczego kompletnie się nie nadają. Chodzi o to, by mieszkanie móc doprowadzić do jako takiego użytku. Trzeba je opróżnić ze wszystkiego, co woda zalała – mówił Mateusz Morawiecki w rozmowie z wPolsce24.

Artykuł Prace remontowe po powodzi w Głuchołazach pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Przebudowa budynku dworca PKP w Jastarni trwała prawie dwa lata – dzięki niej niewielki dworzec, wybudowany w latach 20. XX wieku odzyskał swój historyczny charakter.

Elewacja została wykończona ręcznie formowanymi płytkami klinkierowymi w kolorze naturalnej cegły, z którymi współgrają brązowe okna i drzwi, a także ceramiczna dachówka oraz miedziane obróbki blacharskie, rynny i parapety. Nowy wygląd zyskała wiata przed wejściem do strefy obsługi pasażerów. Wykonano ją ze stali pomalowanej na grafitowy kolor. Pod sufitem wiaty zamontowano aluminiowe elementy ozdobne imitujące naturalne drewno w kolorze złotego dębu. Ma ona również przeszklony dach, na skraju którego umieszczono podświetlany napis z nazwą dworca, a pod nim zamontowano stojaki rowerowe. Historyczny charakter budynku podkreśla też stylizowany zegar z rzymskimi cyframi, a bryłę iluminacja nocna obiektu.

Metamorfozę przeszła także przestrzeń obsługi podróżnych. Posadzkę holu wykończono płytkami imitującymi drewno i kamień, tworzącymi geometryczny wzór. Ściany do wysokości lamperii obłożono wielkoformatowymi panelami gresowymi w kolorze szarym, a powyżej pomalowano na biało. Oświetlenie wykonano w formie reflektorów na szynie. We wnętrzu holu-poczekalni umieszczono tablicę z rozkładem jazdy pociągów, ławki, kosze, gabloty oraz defibrylator. W sąsiedztwie holu znajdują się toalety dla podróżnych. Na parterze budynku zlokalizowano także lokal handlowo-usługowy. Natomiast na zewnątrz pod wiatą przewidziano miejsca dla automatu z przekąskami i biletomatu.

Dworzec został w pełni przystosowany do obsługi osób z niepełnosprawnościami. Wdrożono w nim szereg rozwiązań, które poprawią ich komfort. Wśród nich plany dotykowe, oznaczenia w  alfabecie Braille’a czy ścieżki prowadzące dla osób niewidzących i niewidomych. W budynku znajdzie się również toaleta dla osób z niepełnosprawnościami, a na zewnątrz, przy wiacie, podjazd dla wózków.

Budynek stał się również przyjazny środowisku. Zamontowano w nim energooszczędne oświetlenie, a pod ziemią zbiornik retencyjny magazynujący deszczówkę. Po oczyszczeniu będzie ona używana do spłukiwania toalet i podlewania zieleni. W otoczeniu dworca ułożono nawierzchnię wykonaną z ażurowych płyt betonowych, pozwalającą na odprowadzanie wód deszczowych bezpośrednio do gruntu. Zwiększa ona również powierzchnię biologicznie czynną w sąsiedztwie dworca. Pozytywny wpływ na energooszczędność budynku ma również jego ocieplenie, a także użycie okien i drzwi o odpowiednich parametrach technicznych.

Warto także zwrócić uwagę na zastosowanie systemu inteligentnego zarządzania budynkiem. Steruje on urządzeniami i instalacjami na dworcu, a także optymalizuje zużycie energii elektrycznej, cieplnej i wody. Czuwa on również nad bezpieczeństwem dworca, gdyż integruje systemy monitoringu, kontroli dostępu oraz sygnalizacji włamania i napadu.

Przebudowa dworca objęła również jego najbliższe otoczenie. Poza nową nawierzchnią, podjazdem, wyznaczeniem miejsc parkingowych oraz uporządkowaniem terenów zielonych zamontowano także stojaki rowerowe. Część z nich mieści się pod wiatą przy wejściu, a pozostałe umieszczono przy ścianie budynku od strony peronów. Ciekawym akcentem są nowe elementy małej architektury, takie jak m.in. murki gabionowe, ławki, kosze czy oświetlenie. W otoczeniu dworca przewidziano również miejsce na foodtrucka.

Łączny koszt przebudowy dworca w Jastarni to prawie 11 mln zł brutto. Inwestorem są Polskie Koleje Państwowe S.A. Wykonawcą robót firma MERX sp. z o.o. z Warszawy, a dokumentację projektową opracowała Paka Architekci sp. z o.o. ze Skierniewic.

Źródło: PKP

Artykuł Stacja PKP w Jastarni po modernizacji pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.