Wczesny agregat (zespół prądotwórczy) z okresu I wojny światowej montowany na mobilnym podwoziu był pionierskim systemem zasilania rezerwowego w warunkach polowych.
W Twierdzy Kraków agregat ten najprawdopodobniej zasilał mobilną stację radiotelegraficzną (łączność z dowództwem armii) lub polowe reflektory oświetlające przedpola fortów w celu wykrywania ruchów wojsk rosyjskich.
Charakterystyka techniczna urządzenia:
- Jednostka napędowa: Spalinowy, czterosuwowy silnik o zapłonie iskrowym (prawdopodobnie konstrukcji Protos/Siemens). Charakterystyczny poziomy układ cylindra z otwartym układem chłodzenia wyparnego (widoczny zbiornik nad korpusem),
- Generator: Prądnica prądu stałego (DC) firmy Siemens-Schuckertwerke. W tamtym okresie standardem dla polowych stacji radiotelegraficznych i reflektorów było napięcie rzędu 65V – 110V.
- Podwozie typu taborowego, oparte na osiach sztywnych z kołami o konstrukcji drewniano-stalowej, przystosowane do trakcji konnej.
Urządzenia tego typu stanowiły kręgosłup technologiczny Twierdzy Kraków u progu Wielkiej Wojny, zapewniając niezależność energetyczną kluczowym systemom obronnym.
