“Jest mały, ale wariat” – takimi słowami można by zacząć ten artykuł. Moje wrażenia są na świeżo. W chwili pisania tego artykułu miernik mam i zapoznaje się z jego urokami. Kupiłem jako drugie, bardziej poręczne urządzenie obok MPI-540.

“Prawdopodobnie najmniejszy miernik na świecie o takich parametrach” – nie sprawdzałem ile w tym prawdy.

MPI-506 robi efekt ŁAŁ przy pierwszym kontakcie. W standardowym zestawie znalazło się prawie wszystko czego potrzebujesz aby zacząć pracę pomiarową. “Prawie” nie jest tu przypadkowym zwrotem, ale o tym za chwilę.

W ładnej firmowej teczce znajdziesz instrukcje obsługi wraz z informacjami o utylizacji, komplet baterii AA, certyfikat kalibracji oraz ulotki zachęcające do przekazania opinii. Osobiście nie skorzystam, ponieważ wychodzę z przekonania, że mówi się albo dobrze albo wcale, a ja nie mam pozytywnej opinii na temat tego wynalazku. Zresztą, patrząc na moje doświadczenia, wszystkie opinie przesyłane przez użyszkodników są ignorowane. Niemniej zachęcam do przekazywania opinii, ponieważ łudzę się, że kiedyś to się zmieni. Tak, wiem – jestem naiwny. 

W zestawie znajdziesz adapter WS-03, trzy przewody 1.2m zakończone bezpiecznymi wtykami bananowymi fi 4mm, trzy sondy ostrzowe do tych przewodów i…

Uwaga! 

…dwa krokodylki. Producent nie uwzględnił niebieskiego krokodylka. Dlaczego? Domyślam się, ale o tym w dalszej części.

Konstrukcja miernika sprawia wrażenie solidnej

Przyciski przypominają mi te ze stacjonarnych telefonów bezprzewodowych z lat końca XX wieku, sprawiają wrażenie solidnych.

Jedyne złącza, w jakie jest wyposażony miernik to trzy złącza pomiarowe bananowe fi 4mm i umożliwiają one podłączenie adaptera WS-03 lub przewodów pomiarowych.

Tradycyjnie mamy elektrodę dotykową przy przycisku START, za pomocą której szybko możesz zweryfikować czy na styku ochronnym lub przewodzie ochronnym nie występuje niebezpieczny potencjał.

Menu po oswojeniu da się przełknąć i staje się proste w obsłudze, wręcz bardzo proste!

Przy pierwszym uruchomieniu miernik automagicznie wchodzi do ustawień, trzeba je zatwierdzić aby przejść dalej. Do tych ustawień możemy wrócić zawsze przy uruchomieniu miernika przytrzymując klawisz SET/SEL przed jego uruchomieniem i trzymając do czasu pełnego uruchomienia.

Miernik jest zasilany 4 bateriami AA (w zestawie) lub akumulatorami. Rodzaj źródła zasilania miernika należy wybrać w menu ustawień. Jest to o tyle istotne aby miernik mógł wskazywać prawidłowo rozładowanie źródła zasilania twojego urządzenia.

Uwagę przykuwa na pewno ekran, który jest równomiernie podświetlony, dzięki czemu jest bardzo czytelny.

Po drugiej stronie obudowy, na pleckach, znajdziemy ściągawkę z opisanym zakresem pomiarowym.

Miernikiem możemy wykonać wszystkie pomiary IPZ, ale uwaga, bez podawania wartości zabezpieczenia. Więc to czy warunki są spełnione czy nie możemy sobie albo sami policzyć albo ocenić po imporcie danych do PE6.

Mówiąc krótko: miernik mierzy IPZ, ale nie ocenia czy wynik jest pozytywny czy negatywny. Dostajemy goły wynik Z_L.

Możemy wykonać pełne badanie RCD AC i A, zwłocznych, selektywnych i ogólnego zastosowania. Generalnie wszystko czego potrzebujemy.

Za pomocą MPI-506 możesz również sprawdzić kolejność faz, napięcie i częstotliwość zasilania, Rcount (prądem 200mA) i Rx, umożliwia też wykonanie badania Riso.

Za pomocą tego urządzenia jesteś w stanie przeprowadzić wszystkie badania z normy 60364-6 z wyjątkiem uziemień metodą tradycyjną.

Co ważne, wyniki możesz zapisać w 10 bankach pamięci zawierających 99 komórek.

Do każdej komórki możesz zapisać kilka wyników, np. Riso, IPZ, RCD. To pomaga identyfikować obwody przy tworzeniu protokołu. Do pamięci masz też wgląd.

To co bardzo mi się podoba, że wkurzające Biiiiiip można wyłączyć z poziomu ustawień. Niby nic, ale jak się robi dla wspólnoty mieszkaniowej i trafi się na mieszkanie, gdzie dziecko akurat śpi… to uwierz mi, nie chcesz budzić tego dziecka. Krzyki i płacze nie sprzyjają pracy, przynajmniej w moim przypadku. Zgłaszałem kiedyś propozycję aby była możliwość wyłączenia tych dźwięków w MPI-540, ale jak zwykle bez efektu.

I na tym koniec zachwytu tym modelem!

Nie bez powodu użyłem zwrotu “umożliwia wykonanie Riso”. Bo tak naprawdę tylko umożliwia.

WS-03 przydaje się tylko do IPZ. Jeżeli ktoś chciałby wykonać pełne Riso przy pomocy WS-03 to się rozczaruje.

MPI-506 przy Riso jednocześnie ma dwa złącza napięciowe. A więc używając WS-03 do tego badania, w wyniku otrzymasz badanie rezystancji izolacji przewodów czynnych zwartych.

Jeżeli chcesz wykonać pełne badanie to w sposób tradycyjny, dwuprzewodowy (trzy pomiary dla obwodów jednofazowych TN-S, 10 pomiarów dla obwodów trójfazowych TN-S). I pozostaje kwestia identyfikacji tych pomiarów, ponieważ miernik nie umożliwia określenie co było badane (L-N, L-PE, L1-L3 itp.), więc tworząc protokół ręcznie musisz posiłkować się notatkami, które wykonasz podczas prac pomiarowych, aby wiedzieć która komórka odpowiada za który pomiar.

Kto robił ten wie, że jest to uciążliwe i podatne na pomyłki. Na litość boską! Czy nie można było chociaż dodać parametru w ustawieniach pomiaru, który by “pamiętał” co z czym było robione? Programista mógł pomyśleć i przygotować pomiar Riso krok po kroku, kolejność wykonywania badania narzucić odgórnie (L-N, L-PE, N-PE) po wcześniejszym wybraniu ilości przewodów, a wynik zapisywać do jednej komórki. Sposób zapisania do pamięci Riso jest całkowicie niepraktyczny. Pomijam już całą masę roboty aby dodać to do protokołu jako osobne pomiary żył, a nie “czynne zwarte”.

A teraz mogę wrócić do brakującego niebieskiego krokodylka.

Producent najwyraźniej założył, jako że Riso nie będzie wymagało użycia niebieskiego przewodu, bo przy pomiarze w sposób tradycyjny dwoma przewodami można podłączyć z założenia czerwony i żółty przewód, Rcount i RX podobnie, czyli niebieski na bank się nie przyda i oszczędność rzędu 20 PLN na każdym takim zestawie na pewno była uzasadniona. Tak jakby krokodylków używało się tylko do Riso…
O losie, wyobraź sobie jakbyś chciał, drogi czytelniku, zrobić IPZ w TN-S wypustu trójfazowego pod kuchnię elektryczną. Życzę wiele cierpliwości i kombinacji. Ależ mnie to zezłościło.

Pamięć i komunikacja w MPI-506

Pamięć. Jest bo jest. Jest bardzo prymitywna i nie jest pozbawiona wad.

W jednej komórce pamięci nie mogą być zapisane dane tego samego typu. Co to oznacza w praktyce? A no to, że wykonując pełny pomiar Riso przewodu/obwodu pięciożyłowego każdy jeden wynik musisz zapisać do osobnej komórki.

Na dzień pisania artykułu jest błąd polegający na braku możliwości skasowania komórki 99 w banku 10 – zobaczymy kiedy zostanie to naprawione.

Dla porównania, w MPI-530 pamięć była bardziej rozbudowana, tutaj do dyspozycji masz tylko numer banku i numer komórki do wyboru. Więc wracają czasy wykonywania notatek na marginesie.

Bardzo irytujące jest że mimo podłączenia miernika pod badany obiekt pod napięciem, jeżeli nie uruchomisz pomiaru to miernik się wyłączy samoczynnie po określonym w ustawieniach czasie. W mojej ocenie lepiej byłoby aby miernik wyłączył się jak leży na stole, a nie jak jest podłączony do obiektu pod napięciem. W końcu wyświetlanie wartości to też pomiar.

Opis na stronie produktu może wprowadzać w błąd i nie należy się nim sugerować! Elektroda dotykowa nie służy do sprawdzenia poprawności podłączenia przewodu ochronnego, a jedynie do weryfikacji czy na tym przewodzie lub styku nie występuje niebezpieczny potencjał. Więc nie daj się nabrać!

Komunikacja z komputerem odbywa się jedynie przez Bluetooth. Jest ona wystarczająca, jeżeli działa. W mojej ocenie w tej klasie miernika, który nie leży na półce w markecie budowlanym, nie powinno być ograniczona tylko do takiego sposobu komunikacji. Aktualizacja oprogramowania odbywa się również przez Bluetooth z użyciem dedykowanej aplikacji na PC.

Osobiście uważam, że brakuje portu USB. W przypadku awarii, z jaką miałem styczność, istnieje duże prawdopodobieństwo że wysyłając miernik na serwis, zgodnie z opisem na stronie www producenta, z powrotem dostaniesz wyczyszczoną pamięć – tak się też stało w moim przypadku. I weź to wytłumacz klientowi!
Ratunkiem z takiej sytuacji, jeżeli miernik uda się uruchomić jest – o zgrozo – ręczne przepisywanie wyników z wyświetlacza do protokołu.

Przy wykonywaniu IPZ na wyświetlaczu możesz się spodziewać “cudów”. Oczywiście nie za każdym razem, ale pewne problemy są powtarzalne.
Miernik potrafi wykonywać jeden pomiar IPZ przez ponad 40 sekund, ale za to wynik zostanie wyświetlony (chyba) prawidłowy. Potrafi, ale nie jest to regułą. Dla porównania ten sam pomiar i w tym samym miejscu MPI-540 wykonuje w około 5-8 sekund.
Jako ciekawostkę powiem, że wspomniane “cuda”, które są wyświetlane, są zapisywane też do pamięci i nie mają zbyt wiele wspólnego z rzeczywistością.

Po pobraniu danych do komputera, wcale nie wygląda to lepiej. Więc wyobrażam sobie Twoje zdumienie, gdy na wyświetlaczu zobaczysz taki “cudowny” wynik.

MPI-506 + PE6

Współpraca 506 z “Sonel PE6” jest na poziomie… nie, nie jest na poziomie. Ogranicza się wyłącznie do importu IPZ, podstawowych wyników pomiaru RCD oraz Riso przewodów czynnych zwartych. Wszystkie inne wyniki trzeba przepisywać RĘCZNIE! Zarówno szczegółowe wyniki badania RCD jak i pełnego Riso między poszczególnymi żyłami. To mocno ogranicza możliwość szybkiego i dokładnego wykonania prac pomiarowych a także skrócenia czasu przygotowania protokołu i jest bardzo rozczarowujące.

Tutaj jednak nie może zabraknąć dobrego słowa w kierunku firmy DASL, która to jest producentem oprogramowania na PC dla Sonela. Bowiem programiści interesują się tematem i zgłoszone problemy leżące wyłącznie po stronie programu na PC są usuwane na bieżąco. Brawo – niech inni biotą z Was przykład!

Przypominam, że w chwili pisania artykułu, miernik ten nie jest żadną nowością na rynku i w międzyczasie wyszedł przecież model MPI-507, MPI-536 i inne! O zgrozo, ależ bym się wściekł gdybym pokusił się o zakup 507 w nieadekwatnie wyższej cenie.

Z drobiazgów, które wpływają na komfort pracy, brakuje mi płynnej regulacji paska, choćby takiej jak w futerale od P-6 i bocznych kieszeni w torbie miernika, na których zapiąć można krokodylki albo schować klucze od szaf.

Podsumowując:

Miernik jest fizycznie bardzo dobrze wykonany, jeśli zaciśniesz zęby to możesz nim wykonać pełny przegląd okresowy zgodny z normą, a wyniki zapisać do bardzo prostej pamięci. To tyle z pozytywów.

W zestawie producent mógł jednak nie oszczędzać na tym jednym brakującym krokodylku. 

Zasilanie miernika przy użyciu 4 szt. baterii AA jest dobrym rozwiązaniem. W mojej ocenie lepszym byłoby umożliwienie ładowania akumulatorków AA bezpośrednio w mierniku, bez konieczności odkręcania klapki.

Czas pracy na jednym zestawie markowych baterii wynosi około 100x IPZ, 40x Riso przewodów jednofazowych i 8x Riso trójfazowych w układzie TN-S napięciem 500V – bez użycia podświetlenia ekranu! Umyślnie nie podaje tu czasu, bo ten jest uzależniony od tego jakie prace chcesz wykonać. Podkreślam, że do miernika zostały włożone markowe baterie, a nie te z zestawu. Niestety nie udało mi się wykorzystać ich do końca, bo miernik uległ awarii i został odesłany na serwis.

Największymi bólami tego modelu, moim zdaniem, jest brak możliwości wykonania pełnego Riso za pomocą WS-03 i brak możliwości zapisania wyniku w jednej komórce.

Import danych do PE6 jedynie ręczny, między innymi IPZ, RCD w formie podstawowej. Mimo że ręczny, ale jest to nadal import.

Na szczęście po zaznaczeniu zakresu w Sonel Reader i po wcześniejszym utworzeniu odpowiedniej tabeli w protokole na PC, wybrany i zaznaczony zakres do protokołu pobierany jest w całości (dot. osobno IPZ, Riso czynne zwarte, Rcont, i RCD wyniki bez szczegółów).

Jeżeli chcesz w protokole zamieścić szczegółowe wyniki z badania RCD to trzeba zacisnąć zęby i ręcznie przepisywać z pliku z miernika do protokołu w PE6. Tak, naprawdę przepisywać! Ten wie o czym mówię kto wykonywał pomiary RCD w obwodach trójfazowych wraz z rezystancją izolacji tych obwodów i potrzebuje szczegółowe wyniki, a do tego ma upierdliwego inspektora, dla którego ocena końcowa “negatywna” pomimo pozytywnych uproszczonych wyników w protokole jest błędem edytorskim i wszystko jest OK. Dlatego dla mnie tak istotne są szczegółowe wyniki.

Z pliku z wynikami nie stworzysz prawie gotowego protokołu jak ma to miejsce w przypadku flagowego MPI 540.

Jest to dobre narzędzie do pracy na mikro-skalę, dla osób które wykonują pomiary na pojedynczych obiektach nie częściej niż raz w miesiącu i dla mało wymagających klientów.

Dużym błędem w mojej ocenie jest to że producent nie przeprowadza testów użytkowych. Choć z własnego doświadczenia przypuszczam że nawet gdyby to robił to i tak nie brałby opinii pod uwagę.

Z mojej perspektywy, jeżeli przyrząd ten w obecnej formie spełnia wszystkie założenia producenta, i przeszedł wszystkie jego testy , to drugi raz bym go nie kupił! A wręcz odradzałbym jego zakup innym zainteresowanym. Szkoda nerwów. Zdecydowanie nie jest to w mojej ocenie narzędzie profesjonalne. Do tego dochodzi szereg błędów i problemów związanych z eksploatacją tego “zaawansowanego” przyrządu z którymi trzeba się mierzyć na co dzień.

Nadzieja jednak w tym, że producent się otrząśnie i dojdzie do wniosku że produkt nie jest obecnie jeszcze w wersji finalnej, poprawi to co jest dramatem w tym mierniku i pozwoli zmienić zdanie, nie tylko moje, stawiając na jakość. Przyrząd ma bardzo duży potencjał, szkoda że zmarnowany. 

Nie jest to dobre urządzenie dla osób, które zaczynają swoją przygodę z pomiarami. Pomijam kwestię zakresu posiadanej wiedzy, którą pomiarowiec powinien posiadać, trzeba być bardzo świadomym tego co się robi oraz co z czego wynika. Inaczej wyniki i napotkane problemy będą rodzić dziesiątki jak nie setki pytań, na które odpowiedzi dla dużej ilości “fachowców” będą uważane za oczywiste. Nie można też zakładać że 506 jest nieomylny, bo to bzdura. Nie jest to narzędzie na którym można polegać. Choć z drugiej strony, jeżeli nauczysz się pracy na takim mierniku, po przesiadce na bardziej zautomatyzowany i dopracowany przyrząd, będzie Ci zdecydowanie łatwiej.

Do prac na większą niż mikro-skalę, wybierając ze stajni Sonela, skłaniałbym się do sprawdzonego miernika MPI-530 lub luksusowego, ale wciąż według mnie nie do końca dopracowanego modelu MPI-540.

Zanim napisałem ten artykuł byłem “w kontakcie” z działem “wsparcia” producenta.
Z mojej strony wyczerpałem wszystkie możliwe sposoby aby coś zostało zmienione zarówno w MPI-506, jak i w MPI-540. Szkoda, że bez efektu!
“Wsparcie” jest tylko z nazwy, nie ma czasu na kontakt z użytkownikiem, zainteresowanie się błędami i problemami, bo ma cyt. “inne obowiązki”. Po dwóch latach zgłaszania i dokumentowania błędów na potrzeby producenta oraz walki o naprawę błędów w 540, czarę goryczy przelało podejście (a właściwie jego brak) Działu Wsparcia do problemów z 506. Ja mam dość!

BONUS: Adaptery magnetyczne, czyli MUST-HAVE pomiarowca!

Jako akcesorium dodatkowe producent mierników poleca adaptery magnetyczne. I ma rację! Po co utrudniać sobie życie jeżeli można je ułatwić.

Pomiarowcu! Musisz to mieć!

Te, w których posiadaniu jestem, mają już trochę czasu, noszą ślady użytkowania i są w ciągłej eksploatacji.

Komplet to trzy czarne i niebieski. Koszt, na dzień pisania tego artykułu, wynosi – o zgrozo – 289,05 PLN brutto bezpośrednio w sklepie Sonela (+ koszty logistyczne). Choć dla pomiarowca pracującego na dużej ilości obiektów są one bezcenne!

Detaliczna cena rynkowa dokładnie tego samego artykułu od francuskiego producenta PJP-Electro wynosi – uwaga – ~36 PLN brutto za sztukę. Tyle że nie dostaniemy rachunku z nazwą “Sonel” w tytule.

“Złoty Kontakt” dla osoby, która rozróżni które z nich były kupione od polskiego producenta mierników. Sam nie wiem. Mimo że Sonel nigdzie nie napisał, że jest producentem tego akcesorium, to wszystko na to wskazywało. Sam dałem się nabrać. Niestety jestem dociekliwy.

Łatwo więc policzyć, że za ten sam zestaw zapłacisz 144 PLN, więc realnie 50% ceny (+ koszty logistyczne ~22 PLN). 

Przykre jest to, że Sonel ma taką politykę marketingową. “Mamy markę, więc jak chcesz kupić od nas to płać, a jak chcesz taniej to sobie szukaj i kombinuj”, a jako że tematy pomiarowe są niszowe i stricte specjalistyczne to pewne informacje znajdziesz dopiero na ostatniej stronie internetu.

Artykuł Sonel MPI-506 – pierwsze wrażenia i recenzja miernika pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Ilość osprzętu w standardowym zestawie robi wrażenie przemyślanego, ale nie do końca. Otrzymujemy przewody do badania uziemień metodą techniczna o długości 15m i 30m. Pomijając ten “drobiazg” dostajemy wszystko czego potrzebujemy na start, a duży czytelny i dotykalski ekran przy pierwszym uruchomieniu zwala z nóg. Miernik jest wyposażony we wszystkie potrzebne funkcje. Po szczegóły odsyłam do instrukcji obsługi, a w zakresie wyposażenia standardowego na stronę producenta.

Konstrukcja miernika jest solidna, a przycisk START – co zresztą jest bardzo charakterystyczne – został wyposażony w elektrodę dotykową. Pozwala ona, jak czytamy w instrukcji, na sprawdzenie czy na bolcu ochronnym lub przewodzie ochronnym nie występuje niebezpieczny potencjał. Nie służy ona do sprawdzenia poprawności tych elementów instalacji.

Zdarzyło mi się kilkukrotnie podłączyć adapter WS-03 do gniazda z mostkiem na bolcu uziemienia, bo ktoś oszczędził na przewodzie obiektu, a miernik nawet nie jęknął. Więc do sprawdzenie poprawności połączeń ochronnych w ten sposób przy pomiarze IPZ podchodzę z dystansem.

Same przyciski (aż dwa) są jak opakowanie od witaminy C – jak naciskasz to zastanawiasz się czy nie pęknie czy pozostanie wciśnięty. Jednak moje wytrzymały już ponad dwa lata eksploatacji.

Do miernika załączony jest długopis z gumką do obsługi wyświetlacza dotykalskiego – na wypadek gdyby przyszło Ci pracować w rękawicach. Swoją drogą, jest on świetnie wkomponowany w miernik.

Ciekawym rozwiązaniem jest system pomocy, a raczej podpowiedzi, do którego mamy dostęp z każdego ekranu pomiarowego. Znajdziesz tam opisy ikon, komunikatów oraz sposób podłączenia miernika.

Nie bez powodu użyłem określenia “system podpowiedzi”, ponieważ jest on raczej ubogi i wydaje mi się, że można by trochę go rozbudować. Ale lepsze to niż nic.

Na dzień pisania artykułu w systemie podpowiedzi nie ładuje się grafika, jednak będzie to poprawione w najbliższej aktualizacji.

Przy pomiarze IPZ możesz dodać zabezpieczenia odpowiedniej mocy. Dzięki temu po wykonaniu pomiaru miernik sam dokona niezbędnych obliczeń by ocenić czy są spełnione warunki SWZ badanego punktu. Mało tego, możesz dodawać własne zabezpieczenia, producentów, typy, charakterystyki. Dzięki temu po zaimportowaniu danych z miernika do komputera uzyskujemy praktycznie wypełnioną tabelę, a podczas pomiaru jesteśmy w stanie odczytać bezpośrednio z wyświetlacza czy wynik jest pozytywny czy negatywny.

Wszystkie pomiary są maksymalnie zautomatyzowane.

W przypadku IPZ i adaptera WS-03 miernik pokaże nam z której strony jest podłączona faza, czy jest niebezpieczny potencjał na bolcu gniazdka, napięcie pomiędzy poszczególnymi przewodami w danym gniazdku oraz czy jest podłączony bolec ochronny i przewód neutralny. Nie zawsze pokaże nam czy w gniazdku jest zrobiony mostek między N i PE.

Wykonując pomiar rezystancji izolacji (Riso) za pomocą adaptera WS-03 lub Autoiso1000 przełączenia między poszczególnymi żyłami są wykonywane automagicznie, a to bardzo ułatwia, przyspiesza i ogranicza możliwość popełnienia błędu.

Jednak brakuje mi opcji 4p dla TN-S, które często wykorzystywane jest do oświetlenia awaryjnego (faza stała, faza sterowana np z przycisku, N i PE), ale i z tym można sobie bez problemu poradzić.

Nie ma możliwości zautomatyzowania wykonywania tych pomiarów w przypadku używania przewodów podłączonych bezpośrednio do miernika.

Dostęp do pamięci mamy zawsze po wejściu do odpowiedniego menu. Możemy odczytać wszystkie wykonane pomiary i edytować nazwy klientów, obiektów i punktów. Możemy też kasować poszczególne pomiary.

Pamięć ma konstrukcję drzewa, co bardzo ułatwia pracę na wielu obiektach.

Zastosowane rozwiązania pozwalają definiować nam często używane nazwy, zarówno punktów jak i obiektów, a autoinkrementacja automagicznie tworzy kolejny punkt pomiarowy na podstawie poprzedniego. Takie rozwiązanie baaaardzo ułatwia i przyspiesza pracę.

W MPI-540 dostajemy możliwość tworzenia własnych sekwencji pomiarowych, np. sprawdzając IPZ i RCD z gniazda danego obwodu jednofazowego, możemy od razu ustawić wykonanie Riso, a wynik będzie zapisany automagicznie jako jeden punkt.

Do komunikacji dostajesz WiFi, Bluetooth i w przypadku MPI-540-PV interface LoRa (z ang. Long Range) tylko do IRM-1! oraz dwa porty USB – jeden do pendrive’a, drugi do komunikacji z PC. WiFi służy do komunikacji miernika ze światem. W obecnej wersji do pobierania aktualizacji oprogramowania, która może zostać też wykonana z pendrive’a po umieszczeniu na nim pliku aktualizacji. WiFi “kiedyś” mogło nam posłużyć do wysyłania maili gołych wyników z pamięci miernika. Koncepcja słuszna, ale nie nadążyła za realiami. Wbudowany klient poczty nie obsługuje weryfikacji dwuetapowej, co już nawet teraz uniemożliwia wysłanie wiadomości przez Google. Rozwiązaniem może być postawienie własnego serwera, ale chyba nie o to chodzi.

Ale żeby nie było tak kolorowo jak to producent opisuje – MPI-540 nie jest wolny od wad.

Podświetlenie ekranu jest bardzo prądożerne, więc warto ustawić minimum podświetlenia potrzebnego do pracy (nie mylić z minimum skali podświetlenia).

Czasem automagicznie (bez powodu i Twojej woli) włącza się WiFi. Kontrolka ładowania świeci się w “nieskończoność” jeżeli miernik zostanie odłączony od sieci przed pełnym naładowaniem. Ten błąd nazwałem “bezprzewodowym ładowaniem”. Niby nic wielkiego, ale jest bardzo denerwujące że miernik robi coś wbrew Twojej woli i w sposób zupełnie niekontrolowany.

Dwa powyższe niedopracowania, zgłoszone dwa lata temu, nie mają (chyba) wpływu na wyniki pomiarów.

Ni mniej, ni więcej trzeba się do tego przyzwyczaić, bo od czasu mojego zgłoszenia, nic się nie zmieniło. To wskazuje, że raczej sobie nie radzą z rozwiązaniem. Tutaj jednak będę trochę bronił producenta, ponieważ błąd z Wi-Fi bardzo ciężko odtworzyć i nie mam pojęcia od czego on zależy.

Przy pomiarze oświetlenia i po zapisywaniu wyniku punktu pomiarowego, miernik wykonuje pomiar, następnie zeruje wynik i znowu wykonuje pomiar. Ten, w mojej ocenie, błąd sprawia że czas między pomiarami i zapisaniem ich wyniku wynosi 20 sekund a mógłby być o połowę krótszy. O litości, ile razy nadziałem się z zapisem punktu na to “zerowanie”. Ten czas to niby niewiele ale wyobraźmy sobie klatkę schodową w budynku wielorodzinnym i 400 pomiarów. Albo hale widowiskowo sportową, strefę otwarta, gdzie tych pomiarów mamy setki jak nie tysiące.

Na dzień pisania tego artykułu ten problem nadal występuje. Zgłaszałem to półtora…? Tak, chyba półtora roku temu!

Dopiero kilka dni temu dostałem informację od producenta, że błąd udało się odtworzyć (o bogowie, pomimo przesłanych wcześniej nagranych filmów) i zostanie on naprawiony w kolejnej, nie najbliższej, aktualizacji. Dodam że wszystko co zgłaszam jest opatrzone filmem oraz zdjęciami. Pytanie ile czasu będzie trzeba czekać na tę “nie najbliższą” aktualizację?

Pamięć nie radzi sobie z pracą z “dużą” ilością danych w plikach w mierniku.

Import danych pomiarowych z 50 mieszkań (około 1500 IPZ, 100 RCD, 600 Riso z czego 100 5p) do komputera… przerasta możliwości USB w mierniku. Zrezygnowałem po ponad dwóch godzinach nieprzerwanego “importu”. Ratunkiem jest export danych na kartę pamięci, a następnie przełożenie tej karty do komputera, jeżeli ten oczywiście jest wyposażony w czytnik. Ten zabieg skraca czas do 6 (słownie: sześciu) minut.

Kasowanie danych z pamięci miernika hurtem przy “dużej” ilości danych też nie działa tak jak powinno. Właściwie to nie działa wcale. Próbując skasować dane z powyższego przykładu uderzyłem w ścianę, w ścianę w metaforycznym sensie.

Każda próba usunięcia większej ilości wybranych danych kończyła się restartem miernika i znowu, i znowu, i znowu… aż zwątpiłem. Nie da się usunąć większej ilości danych bez kasowania całej pamięci, ale do tego nie zawsze mamy możliwość się posunąć.

Jeżeli stworzyliśmy swoją bazę zabezpieczeń (w moim przypadku była dość pokaźna), producent nie daje możliwości wykonania jej kopii bezpieczeństwa. Nie możemy ani importować ani eksportować stworzonej bazy. 
Dlaczego jest to takie irytujące? Ponieważ wysyłając miernik na serwis możemy spodziewać się pełnego resetu. Taka informacja też widnieje na stronie producenta.

Uniemożliwia to też tworzenie kompletnych baz między kilkoma miernikami. 

Dodatkowo nie możesz wymieniać danych w zakresie bazy zabezpieczeń między programem Sonel PE6 a miernikiem MPI-540.

Pocieszające jest to, że wsparcie techniczne producenta działa i część zgłaszanych problemów jest rozwiązywana… Jednak nie wszystkie.

W przypadku awarii jest bardzo dobry kontakt z serwisem, który działa szybko i sprawnie.

Zbliżając się do końca, mam takie przemyślenia:

Czy jestem zadowolony? Tak i nie. To takie zmieszane zadowolenie… Do wszystkich bolączek trzeba się przyzwyczaić. Niestety trzeba! Jak widać Sonel albo sobie nie radzi albo ma do tego bardzo seksualne podejście. Mimo, że część problemów została rozwiązana, to druga część wisi od dawna. Dużym ułatwieniem, w mojej ocenie, jest możliwość stworzenia prawie gotowego protokołu w PE6 po zaimportowaniu danych z miernika. “Prawie” nie jest przypadkowe, ponieważ import nie jest kompletny i część danych trzeba wstawiać ręcznie.

MPI-540 to z pewnością flagowiec ze stajni Sonela. Dla kogo jest ten przyrząd?

Dla osób które wykonują pracę głównie na dużą skalę.
Dla osób dla których, ze względu na pamięć, prawidłowo zapisane dane eliminują czas pracy przy komputerze do minimum.
Dla osób, które chcą mieć wszystko w jednym i mają duży plecak z zapasem cierpliwości.

Trzeba pamiętać, że jest to tylko narzędzie. Niemniej, kupując cokolwiek w takiej cenie jestem nastawiony na jakość i liczę, że zweryfikowane problemy będą wyeliminowane bezzwłocznie. Jednak w tym zakresie producent kuleje.

I prośba ode mnie – ponieważ sam “głową muru nie przebije”, mimo wielokrotnych prób:

Jeżeli dostrzegasz jakieś problemy czy uciążliwości w swoim egzemplarzu, nie bój się tego zgłosić bezpośrednio do Sonela. O niektórych problemach producent może nawet nie wiedzieć, traktuje pojedyncze zgłoszenia jako incydent nie mający znaczenia. Albo wie i dobrze to ukrywa, a zgłoszenie w najgorszym przypadku zakończy się odpowiedzią “tak wiemy, ale i tak nic z tym nie zrobimy” i choć ja sam nigdy takiej odpowiedzi nie dostałem, to część problemów “wisi” dalej nierozwiązanych.

Dodatki i akcesoria

Jeszcze kilka słów o akcesoriach dodatkowych i tu już nie będzie zbyt wiele pochlebstw.

Uchwyt sondy luxomierza by Sonel:

Jeżeli chodzi o samą sondę to odsyłam do kart katalogowych i dobraniu do swoich potrzeb. Wykonując pomiary oświetlenia awaryjnego nie celuj w najtańszą LP-1, a co najmniej w LP-10B.

Sonel dobrze sobie liczy za sondy, jednak pamiętaj o tym, że ktoś to zaprojektował, wyprodukował, wzorcuje i bierze odpowiedzialność za jakość. Ty za swoją pracę też nie bierzesz tyle ile kosztuje papier do drukarki.

A dokładność i powtarzalność pomiaru jest duża.

Jeżeli ktoś nie lubi się czołgać po korytarzach wykonując pomiary oświetlenia awaryjnego to Sonel jako akcesorium dodatkowe proponuje kijek z uchwytem. Jednak jak odbieramy zamówienie, przychodzi wielkie rozczarowanie. Nie bez powodu akcesorium nazwałem Kijkiem.

W cenie kilkuset złotych otrzymujemy kijek do selfie o wartości rynkowej 19 PLN w okresie (w którym kupiłem to akcesorium). Obecnie można taki kupić za ~39 PLN w popularnym serwisie aukcyjnym.

Do tego kawałek wygiętej blachy dopasowanej mniej więcej do kształtu sondy z paseczkiem rzepa, który pomaga utrzymać sondę w tym uchwycie.

Uchwyt sondy do kijaszka jest przykręcany na uchwyt do kamer sportowych.

Ile frustracji kosztowało mnie używanie tego badziewia. Jeżeli masz więcej niż 150 cm wzrostu to kijaszek jest za krótki.

Jest zbyt delikatny, nie można stabilnie dokręcić uchwytu do kijka, a po kilkudziesięciu punktach, mimo dokręcania, sonda zaczęła latać jak… wściekła osa.

Na szczęście sam uchwyt sondy jest wyposażony w wyżej wspomniany uchwyt do kamer sportowych. Więc możemy kupić statyw, a raczej Monopod taki jak nam będzie pasował. Ja kupiłem za 100 PLN od producenta zajmującego się profesjonalnymi statywami fotograficznymi. I o losie, teraz wszystkie moje problemy związane z tym akcesorium zniknęły.

Koncepcja tego akcesorium jest słuszna, ale wykonanie w stosunku do ceny beznadziejne, wręcz powiedziałbym, że wiedząc jak to wygląda przed zakupem, pokusiłbym się o zrobienie podobnego we własnym zakresie.

Ale tak jak już wcześniej pisałem, ktoś wpadł na taki pomysł, ktoś inny go zrealizował i wszyscy muszą zarobić. Tylko jakość uciekła jak to zobaczyła. A szkoda.

Artykuł MPI-540 po kilku latach użytkowania pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Rozwiązaniem na całe zło byłby mobilny warsztat – taki, który wszędzie byłoby można ze sobą zabrać. Wszak wiemy, że awarie elektryczne trafiają się w najmniej spodziewanych miejscach. Do tego, aby był łatwy w konfiguracji, by dostęp do narzędzi był szybki i sprawny.

Dochodzi jeszcze kilka problemów, takich jak zabezpieczenie sprzętu przed żywiołami występującymi na budowie. Czymże są ogień, woda i powietrze przy latających wszędzie cegłach i gipsowym pyle? Czarne scenariusze zna każdy z nas. Niedomknięta narzędziówka przy bruzdowaniu w ścianie i widok zapylonych narzędzi doprowadza mnie do ceglasto-pomarańczowej gorączki.

Istnieje kilka sposobów na transport i przechowywanie narzędzi. Najbardziej powszechne to oczywiście wszelkiego rodzaju skrzynie i kufry. Są wytrzymałe, dzięki czemu możemy dobrze zabezpieczyć narzędzia, ale pozbawione niestety przegród i komór nie pozwolą na ich dobrą organizację. Drugim typem są torby narzędziowe. Tutaj pojawia się nam szeroki wachlarz kieszonek, w których możemy poukładać wszystkie akcesoria. Gdzieś pomiędzy są organizery – mniej wytrzymałe skrzynie, za to z dostępnością przegródek. Dochodzą nam jeszcze plecaki – dla tych, którzy muszą mieć wolne ręce.
A gdyby tak stworzyć idealny system transportowy, który połączy wszystkie zalety skrzyń, organizerów, toreb i plecaków? Niestety, mój plan na uratowanie świata uprzedziła już firma Milwaukee, która stworzyła taki uniwersalny system transportowy – Milwaukee PACKOUT.

Packout to modułowy system do przechowywania i transportu narzędzi i akcesoriów. Pozwala nam dowolnie łączyć i wymieniać poszczególne elementy z całej gamy skrzyń organizerów i toreb. Całość możemy dowolnie konfigurować, a poszczególne moduły dobierać do własnych potrzeb.

Wszystkie elementy pasują do siebie, nie tylko wizualnie, ale także jeśli chodzi o system łączenia. Każdą część możemy złączyć z dowolną inną tak aby nie przemieszały się w czasie transportu.

W skład zestawu PACKOUT wchodzą trzy główne skrzynie: największa – Packout 1, średnia – Packout 2 i najmniejsza – Packout 3.

Dodatkowo dostępne mamy organizery – Organizer Packout duży, organizer Packout średni i dwie nowości: PACKOUT Slim duży i PACKOUT Slim średni.

Packout, w porównaniu do innych mobilnych warsztatów, charakteryzuje się tym, że zaczepy łączące skrzynie nie są umieszczone po bokach i z tyłu, tylko jest to system łączenia przy pomocy wypustów w podstawie elementu, który łączy się z pokrywą kolejnego. To daje nam zupełnie nowe możliwości, bo elementy nie muszą być tych samych wymiarów, żeby łapały je jakieś boczne zatrzaski. Ba! Nie muszą być nawet skrzyniami. W ofercie są torby narzędziowe w trzech rozmiarach. To szczególnie ważne dla elektryków. Mamy małe nosidło Packout 25cm, średnią torbę Packout 40cm i jej większą kopię 50cm.

Największa skrzynia jest skrzynią bazową. Posiada ona koła o średnicy aż 23 cm. Są to największe koła z jakimi spotkałem się w tego typu systemach. To ważne, kiedy chcemy załadowanymi skrzyniami wjeżdżać czy zjeżdżać po schodach. Są one wysunięte lekko poza obrys skrzyni, przez co możemy swobodnie przejeżdżać przez przeszkody. Co ważne – koła w żaden sposób nie naruszają szczelności skrzyni. W trakcie zjeżdżania ciężkim zestawem po stromych schodach może być trudno nad nim zapanować, więc z tyłu zostały zastosowane wzmocnienia, po których ten zestaw niczym na saniach może zjeżdżać z góry. Mamy tam także miejsce na stopę, które pozwala nam wygodnie wystartować całym zestawem.  Wzmocnione są także narożniki skrzyń, w które zostały zamontowane aluminiowe profile.  Skrzynia posiada dużą składaną rączkę, za którą trzymamy przewożąc cały zestaw czy wciągając go na samochód. Oprócz tego mamy dwa uchwyty po bokach.

Z tyłu i z przodu zamontowane są dwa metalowe ucha, do których możemy przypiąć karabińczyk czy pas transportowy, albo – jak to w warunkach budowlanych bywa – przywiązać kawałek sznurka czy drutu. Pozwala nam to na przewożenie jakichś elementów spoza linii Packouta – na przykład kartonów czy worków z klejem. W środku mamy do dyspozycji sporą przestrzeń pakową. Jest też tacka narzędziowa którą możemy wykorzystać do organizacji narzędzi.

Pokrywa zamykana jest przy pomocy dwóch zapięć. Są one naprawdę solidne i pozwalają docisnąć wystającą zawartość. Zapięcia to konkretny kawał metalu i gruby kawał plastiku. Chociaż nie wiem, czy słowo „plastik” nie ubliża trochę temu materiałowi. W pokrywach wszystkich skrzyń mamy uszczelkę, która sprawia, że skrzynie są pyło- i wodoszczelne. W pokrywie największej skrzyni widzimy żebrowania, które utrzymują sztywność pokrywy i sprawiają, że można bez problemu po niej chodzić.  W mniejszych skrzyniach żebrowania ukryte są pod osłoną. W pokrywach mamy miejsce na opcjonalny lokalizator Milwaukee One Key Tick, dzięki któremu możemy śledzić swoje narzędzia i zarządzać flotą skrzyń. Do jej spodu możemy dodatkowo przykręcić ładowarkę do akumulatorów elektronarzędzi czy inne akcesoria, które chcemy mieć na wierzchu zaraz po otwarciu.

Elementy konstrukcyjne Packouta „dwójki” i „trójki” są takie same jak w skrzyni bazowej – solidne rączki, mocne zapięcia i aluminiowe wzmocnienia.

Packout 2 posiada rączkę z przodu i składany uchwyt z na górnej pokrywie. Tutaj także mamy tackę narzędziową i dodatkowo miejsce, w którym możemy dorobić sobie własną przegrodę i stworzyć z tej skrzyni duży organizer.
Przypomnijcie sobie teraz, ile razy zapomnieliście zamknąć zapięcia, łapiecie za rączkę i… cała zawartość skrzynki na ziemi.
Tutaj nie ma takiej możliwości. Otwarcie rączki blokuje automatycznie pokrywę i nie musimy pamiętać o jej zamykaniu.

Packouta „trójkę” nosimy w formie walizki.  W środku znajdują się także dodatkowe organizery i pojemniki, które pasują kształtem do innych skrzyń.

Następne elementy to organizery w dwóch rozmiarach z przezroczystą pokrywą. Organizery wypełnione są kubełkami, które można dowolnie przestawiać, wymieniać między organizerami i konfigurować pod siebie. Kształt pokrywy powoduje, że przy zamykaniu zostają one uszczelnionetak, że zawartość nie przesypuje się między nimi. Pokrywa blokuje je też w czasie transportu. To ważne, bo w organizerze możemy zostawić na przykład jeden kubełek, a resztę przestrzeni zapełnić narzędziami.
Dzięki przezroczystej pokrywie widzimy zawartość bez otwierania.
Kubełki wyposażone są w otwory, dzięki którym możemy powiesić je na ściance warsztatowej na zwykłych wkrętach.

Kolejne organizery to tzw. Slimy. Tutaj także mamy dwa rozmiary. Różnią się od poprzednich tylko wysokością. Kubełki możemy dodatkowo przedzielać przegrodami. Je także możemy dowolnie wymieniać między organizerami Slim.

Wiemy, że nasze drogie narzędzia czasem lubią dostawać nóg. Szczególnie, gdy na obiekcie pracuje równocześnie kilka ekip z różnych branż. Producent wyposażył więc skrzynie w oczka na założenie kłódki lub linki zabezpieczającej. W „czarnych” skrzyniach oczka wzmocnione są dodatkowo metalową obręczą

Cały zestaw uzupełniają nam torby. Najmniejszą z nich ja nazywam nosidłem. Średnia i duża torba to w zasadzie klony o różnych rozmiarach. Mają one dużo kieszonek zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, paski na taśmę izolacyjną, uchwyt na taśmę mierniczą, zapinane kieszenie i pasek na ramię. Dodatkowo na boku zamontowano poduszkę, która amortyzuje ciężar torby. Mamy także dwie taśmy do przypięcia jakiegoś długiego narzędzia.

Ta większa torba jest naprawdę duża. Do środka spokojnie zmieścimy młotowiertarkę czy piłę szablastą.

Cała konstrukcja torby jest bardzo sztywna. Torba nie zapada się do środka, cały czas jest stabilna. Od spodu znajduje się podstawa, która umożliwia przyczepienie każdej torby do każdej skrzyni, albo na odwrót, bo dzięki temu systemowi możemy przypiąć sobie na przykład organizer na spód torby. Podstawy też są dosyć wysokie, dzięki czemu możemy postawić torbę nawet w kałuży czy błocie.

Każdy element Packouta można połączyć z każdym. Wsuwamy je po prosu w siebie. Odblokowujemy całość jedną ręką, podnosząc dźwignię do góry. To żaden skomplikowany mechanizm, tylko prosta blokada. Ale jakże genialna w swojej prostocie! To ważne, bo im prostsze – tym mniej awaryjne.

System możecie skonfigurować całkowicie pod siebie. U mnie w dużej skrzyni leżą elektronarzędzia i jakieś długie akcesoria. Tackę narzędziową przełożyłem sobie do średniej skrzyni, bo to właśnie ona jest moją główną narzędziówką, kiedy wiem, że będę pracował w brudzie. Po zdjęciu tacek mamy miejsce na większe narzędzie. Wnętrze ułożyłem sobie w całości po swojemu. Są tu pojemniki z najmniejszej skrzynki i kubełki z organizerów.

Organizery – zarówno te pełnowymiarowe, jak i w wersji Slim, to miejsce na małe akcesoria i osprzęt. Lubię w nich to, że kiedy mam mały wypad, to przekładam sobie na przykład tulejki, złączki i oznaczniki, których będę używał do jednego, i jadę na akcję tylko z minimalną ilością sprzętu. Dodatkowo te wgłębienia w pokrywach mogą posłużyć jako małe tacki. Często odkładam w nie śruby przy rozkręcaniu jakiejś maszyny i wiem, że nie stoczą się gdzieś na podłogę.

Toreb używam kiedy wiem, że robota będzie czysta albo po prostu nie będzie miejsca na wnoszenie „narzędziówki”, czyli średniej skrzyni. Chodzi tu o białe montaże czy serwis sprzętu AGD. Często przypinam organizer pod torbę i z takim zestawem ruszam do pracy.

Kiedy połączymy kilka skrzyń ze sobą, tworzy nam się całkiem wygodny stolik roboczy, a często brakuje takiego w terenie.
Po „walkach”, kiedy skrzynie są brudne, myję je po prostu myjką ciśnieniową. Zawiasy czy trzpienie zrobione są ze stali nierdzewnej, więc nie trzeba się martwić o jakąś korozję.

Podsumowanie

O Packoucie można pisać tak długie felietony jak ten albo podsumować go jednym słowem: „genialne”. W zasadzie posiadają one tyle szczegółów i zakamarków, że dla każdego z nich można znaleźć co najmniej kilka zastosowań. Przykład? Każdy wypust skrzyni, może służyć za uchwyt do przenoszenia i załadunku. Możemy chwytać za aluminiowe wzmocnienia lub wyprofilowane ścianki.

Co do ceny – jest dość wysoka, ale w pełni odwzorowuje jakość i po prostu czujemy, że są to dobrze wydanie pieniądze. Powiedzmy sobie szczerze – dla zwykłego majsterkowicza to trochę za dużo, ale każdy profesjonalista doceni tę inwestycję. Z drugiej strony, majsterkowicz z Packoutem chyba od razu wskakuje próg wyżej w swojej karierze zawodowej.

Packouta docenią nie tylko użytkownicy, ale także klienci. Często słyszę, że mój mobilny warsztat wygląda bardzo profesjonalnie. Zaplecze techniczne każdego elektryka to jego wizytówka, a wszyscy wiemy, że jak cię widzą, tak cię piszą!

Artykuł Milwaukee PACKOUT – mobilny warsztat elektryka pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

Zawsze zwracałem uwagę na to, aby szczypce którymi pracuję były jak najlepszej jakości – w końcu chodzi o jakość, wygodę pracy oraz bezpieczeństwo. Dlatego też unikam niszowych marek, które przeznaczone są dla profesjonalistów tylko z nazwy i stawiam na sprawdzone marki jak Knipex czy Wiha. A kiedy pojawiła się możliwość przetestowania nowej linii szczypiec Milwaukee, po prostu nie mogłem odmówić takiej „jazdy próbnej”. Warunkiem było to, że test ma być rzetelny i niezależny, mogłem więc pomarudzić, a nawet starałem się je zepsuć

Choć początkowo podchodziłem do nich sceptycznie, po przetestowaniu narzędzi zauważyłem kilka interesujących detali, z których nie zdawałem sobie wcześniej sprawy.

Udostępniono mi nową linię narzędzi dla elektryków przeznaczoną do pracy pod napięciem do 1000 V. Co to dokładnie znaczy? Narzędzia te posiadają atest do 1000 V, ale były przetestowane przy napięciu 10.000 V. Spełniają normy DIN ISO 5746 i DIN EN/IEC 60900. Produkcja MADE IN GERMANY, choć sama marka kojarzy mi się raczej z rynkiem amerykańskim.

Natomiast moje osobiste testy obejmowały:

1. Cięcie płaskownika miedzianego (uzwojenie transformatora WN)
2. Cięcie drutów, linek, przewodów i kabli
3. Cięcie końcówek widełkowych
4. Cięcie grzebienia do mostkowania aparatów
5. Pokaz tych wszystkich uzębień i wgłębień – łapanie śrub, przewodów i innych elementów
6. Ciecie wkrętów, gwoździ i linek stalowych
7. Cięcie nitki i taśmy izolacyjnej

Nowe izolowane narzędzia VDE Milwaukee można podzielić na kilka grup. Pierwsza z nich to szczypce uniwersalne. Tu mamy do wyboru dwa modele: jeden o długości 165 mm, drugi 180 mm.

Główna przewaga nad szczypcami którymi do tej pory pracowałem to różne rodzaje zębów. W standardowych kombinerkach mamy do dyspozycji ostrza tnące, duże zęby i małe wyżłobienia. Tutaj natomiast sam przód szczypiec pozbawiony jest wyżłobień. Chwytając coś tą częścią nie spowodujemy odkształceń. Dalej mamy miejsce do chwytania okrągłych przewodów. Następnie zastosowano standardowe małe wyżłobienia. W środku mamy zęby ułożone asymetrycznie, przez co jeszcze bardziej zaciskają się na elemencie przy dokręcaniu. Nad ostrzami zastosowano koronę przypominającą klucz nasadowy, która umożliwia chwytanie nakrętek bez ich uszkodzenia.

Następna grupa to szczypce wydłużone, które występują w dwóch wersjach o długości 205 mm – prostej oraz podgiętej.

Następne narzędzie typowo chwytające to klucz nastawny wyposażony w różnego rodzaju zęby, ustawione każdy w innym kierunku. Mechanizm nastawny jest bardzo prosty – zadany rozmiar jesteśmy w stanie ustawić jedną ręką.

Do dyspozycji mamy także ściągacz do izolacji, który pozwala na odizolowywanie przewodów o przekroju do 10mm. Ogólnie nie lubię tego typu konstrukcji, ponieważ wolę ściągacze automatyczne, ale wiem że ten model będzie niezastąpiony przy przewodach w izolacji gumowej, z którą automatyczny ściągacz ma problemy.

Kolejna grupa narzędzi to szczypce do cięcia bocznego, dostępne w trzech rozmiarach: 145 mm, 160 mm oraz 180 mm Wzmocnione modele to szczypce boczne heavy duty o długości 180 mm i 200 mm.

Do wyboru mamy także szczypce do przewodów o długości 160 mm oraz 210 mm. Zaletą tej konstrukcji jest dużo mniejsza ilość siły potrzebnej do cięcia przewodów, ponieważ działają one na zasadzie nożyc. Zwykłe obcinaczki miażdżą przewód, a te go tną. Natomiast wadą takich nożyc jest to, że przystosowane są tylko do przewodów miedzianych i aluminiowych.

Kupując narzędzie do ciężkiej pracy tniemy nim materiał tak gruby, jak tylko zmieści się nam w szczęki i tak twardy, na ile mamy siły w rękach aby ścisnąć szczypce. Celowo więc nie zwracałem uwagi na dane dotyczące maksymalnych przekrojów do cięcia. To, że narzędzie wytrzyma tyle ile zakłada producent to przecież żadna sztuka

Do niektórych materiałów zabrakło mi sił w rękach, żeby ścisnąć szczypce, więc oparłem jedną stronę o beton, a na drugiej po prostu się oparłem. Jak widać na filmie, nie wszystko dałem radę przeciąć, bo do takich przekrojów służą inne narzędzia. Chciałem jednak zobaczyć co nas ogranicza. Ostrza pozostały nietknięte, więc tutaj chyba nie ma nic do zarzucenia.

Milwaukee to od dzisiaj mój faworyt, ale test miał być rzetelny, więc żeby nie było za kolorowo, to powiem Wam co mnie gryzie. Po kilkunastu cięciach, farba na ostrzach trochę się starła. Sam profil ostrza nie ma żadnych śladów, ale niektórym mogą przeszkadzać te przebarwienia. Raczej nie martwiłbym się, że w tym miejscu pokryją się korozją, bo o sprzęt trzeba dbać i go konserwować, a nie liczyć na cudowne właściwości powłoki tytanowej.

W serii testowanych przeze mnie narzędzi zabrakło mi szczypiec uniwersalnych o większych rozmiarach, które pozwoliłyby na przeniesienie większego momentu. 200 mm to takie minimum. Z 220 mm byłbym już zadowolony. Mam nadzieję, że Milwaukee wprowadzi je szybko do oferty – chętnie bym sobie takie dokupił.

Porównanie z konkurencją

1. Jeśli chodzi o ostrza i cięcie to nie zauważyłem tutaj znaczącej różnicy. Nie oszukujmy się – wszystkie 3 marki z którymi miałem do czynienia produkują swoje narzędzia w Niemczech i nie spodziewałbym się tutaj innej jakości niż ta najwyższa.
2. Duża różnica jest natomiast w ergonomii uchwytów. Knipex ma najtwardsze rączki – są wygodne, ale nie leżą w dłoni tak pewnie, kiedy ręka jest mokra czy spocona. Wiha natomiast wykonana jest z twardej gumy, jest dla mnie najmniej wygodna, ale trzeba przyznać, że dobrze trzyma się dłoni. Milwaukee wydaje się być złotym środkiem. Ma rączki przypominające te w Knipexie, ale zastosowano w nich oprócz plastiku twardą gumę taką jak w rączkach Wihy, dzięki której dobrze trzymają się dłoni.
3. Kolejną cechą przemawiającą na korzyść Milwaukee jest ilość różnych zębów i wgłębień. Dodatkowa korona w szczypcach działa jak klucz nasadowy i umożliwia chwytanie nakrętek.
4. Na plus można ocenić także rozwiązanie zapewniające ochronę palców oraz blokadę przed ześlizgnięciem się ręki.
5. Przód szczęk w szczypcach uniwersalnych nie posiada ząbków, co umożliwia chwytanie bez powodowania odkształceń i tej funkcji zabrakło mi u innych producentów.

Jeśli też mieliście okazję pracować szczypcami Milwaukee, podzielcie się swoimi wrażeniami.

Artykuł Szczypce izolowane dla elektryków VDE – niezależna recenzja narzędzi ręcznych Milwaukee pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.

MOWION to nowa marka osprzętu elektroinstalacyjnego wprowadzona na rynek przez firmę Kanlux. Osobiście miałem okazję zapoznać się z produktami z serii DOMO – poniżej znajdziecie krótką fotorelację z testów oraz moją opinię.

Czym charakteryzuje się osprzęt MOWION?

Firma Kanlux jako jeden z wiodących producentów oświetlenia na polskim rynku z pewnością ma wiedzę i doświadczenie w kreowaniu przestrzeni przy pomocy światła. Wpisuje się w to również nowa marka osprzętu MOWION, która ma uzupełniać tę przestrzeń. Sama nazwa nawiązuje do idei mówiącej o kreowaniu przestrzeni poprzez ruch, dotyk związany z zapaleniem światła jednym gestem.

Warto również wspomnieć o wysokiej jakości materiałów, które zostały użyte do produkcji osprzętu.

W obrębie marki MOWION powstały serie produktów dedykowane do konkretnych rozwiązań i zastosowań:

• LOGI – jest to podstawowa/ekonomiczna grupa oferowanego osprzętu charakteryzująca się dobrym stosunkiem ceny do jakości wykonania, stworzona głównie do rozwiązań deweloperskich, komercyjnych. Odnajdzie się również w standardowych rozwiązaniach z zakresu budownictwa mieszkaniowego. Osprzęt ma klasycznie rozwiązany system podłączania przewodów poprzez zastosowanie – zarówno w przypadku łączników jak i gniazd – zacisków śrubowych. Występuje w 4 barwach: biel, grafit, krem i srebro.
• DOMO – jak sama nazwa wskazuje osprzęt jest przeznaczony głównie do rozwiązań z zakresu budownictwa mieszkaniowego, indywidualnego. Jakość elementów przewodzących (wykonane zostały ze stopu fosforobrązu z 94% zawartością miedzi), jak i materiałów tworzywowych zewnętrznych (poliwęglan) czynią ten osprzęt trwałym i nowoczesnym rozwiązaniem. Zwiększona paleta barw w stosunku do serii LOGI jak i możliwość zastosowania dodatkowych elementów wzorniczych pozwoli nam dopasować osprzęt DOMIO praktycznie do każdego rodzaju wnętrza. W przypadku łączników system montażu przewodów zrealizowany jest poprzez szybkozłączki.
• TEKNO – seria osprzętu natynkowego dedykowana do zastosowań zewnętrznych dzięki zwiększonej klasie szczelności ( IP54). Cechuje się solidną konstrukcją oraz ciekawą jak na ten rodzaj osprzętu kolorystyką (szara obudowa – czarna klapka/klawisz). Sprawdza się również w instalacjach natynkowych dedykowanych do rozwiązań przemysłowych.
• BIURO – tutaj również nazewnictwo serii również określa obszar, do którego zostało stworzone. Jest to system modułowy 45×45 stworzony do rozwiązań biurowych. Istnieje możliwość konfiguracji systemu w innej kolorystyce niż biała. Osprzęt BIURO daje duże możliwości jeżeli chodzi o sposób montażu od systemu ramkowego poprzez klasyczne puszki elektroinstalacyjne, a skończywszy na kanałach elektroinstalacyjnych. Tak jak w przypadku systemu LOGI podłączenia przewodów do osprzętu realizujemy poprzez standardowe zaciski śrubowe.

Seria DOMO w praktyce

Z uwagi na swoją funkcjonalność oraz spektrum możliwości zastosowania skupmy się na bardziej szczegółowym omówieniu serii osprzętu DOMO. Jeżeli chodzi o aspekty estetyczne/wizualne seria DOMO, oprócz palety składającej się z 6 kolorów tj. białej, kremowej, perłowej białej, grafitowej, szampańskiej oraz srebrnej, oferuje dodatkowe wzorniki, które obrazuje rysunek 2. Dzięki nim możemy nadać indywidualnego charakteru naszemu osprzętowi oraz nawiązać do aranżacji konkretnego wnętrza.

Najważniejszymi aspektami, które wyróżniają w świetle konkurencji omawiany osprzęt, są następujące kwestie techniczne:

• Wykonanie elementów zewnętrznych z poliwęglanu (PC) co czyni osprzęt bardziej trwalszy, wytrzymalszy na uszkodzenia mechaniczne, bardziej odporny na działanie wyższych temperatur.
• Zastosowanie dodatkowych osłon na styki przednie oraz części czynnych przewodzących znajdujących się z tyłu gniazd/łączników, co poprawia bezpieczeństwo dla instalatorów oraz użytkowników końcowych osprzętu (rys. 3).

• Opisy zacisków śrubowych z tyłu gniazd dla mniej doświadczonych lub zapominalskich instalatorów – bardzo praktycznie rozwiązanie nie zawsze stosowane przez konkurencję,

• Zastosowanie mechanizmu sprężynowego oraz chowanych łapek rozporowych służących do montażu osprzętu w puszce zapewnia trwały oraz bezpieczny montaż osprzętu.
• Konstrukcja wewnętrzna osprzętu zapewnia więcej przestrzeni wewnątrz puszek instalacyjnych niż w przypadku konkurencyjnych rozwiązań, daje to możliwości bardziej optymalnego wykorzystania powierzchni wewnątrz dla pewnych oraz trwałych połączeń wykonywanych w obrębie instalacji elektrycznych (rys. 5).
• Wykonanie elementów przewodzących ze stopu fosforobrązu (zawartość miedzi – 94%) zapewnia wyższą sprawność przepływu prądu przez styki czynne osprzętu przez co wytwarza się mniej ciepła. Te rozwiązanie ma wpływ na zapewnienie dłuższej sprawności elektrycznej oraz mechanicznej osprzętu.

• Zastosowanie dobrej jakości zacisków sprężynowych w łącznikach oświetleniowych zdublowanych dla każdego załączanego toru pozwala w łatwy sposób podłączać obwody oświetleniowe do osprzętu bez konieczności stosowania dodatkowych elementów łączeniowych, wytrzymałość prądowa styków ogranicza do 16A (rys. 6).

Podsumowanie

Powyższy artykuł miał na celu zapoznać Was z nowym osprzętem elektroinstalacyjnym MOWION producenta Kanlux. W świetle konkurencji jest to bardzo dobra alternatywa przeznaczona dla różnego rodzaju rozwiązań. Ilość produktów jest bardzo obszerna, na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. Obszerny oraz czytelny katalog pozwala w łatwy sposób znaleźć interesujący nas element.

Solidność wykonania oraz aspekty designerskie w porównaniu do kosztów zakupu stawiają osprzęt MOWION na równi z wiodącymi producentami tego rodzaju elementów instalacji elektrycznych.

A Wy spotkaliście się już w pracy z osprzętem MOWION?

Artykuł powstał przy współpracy z firmą Kanlux S.A., która oferuje szeroki wachlarz nowoczesnych rozwiązań oświetleniowych skupionych wokół 6 grup produktowych: opraw architektonicznych, opraw zewnętrznych, opraw domowych, źródeł światła oraz asortymentu uzupełniającego w postaci osprzętu elektroinstalacyjnego oraz aparatury modułowej. Więcej informacji na stronie: www.kanlux.pl

Artykuł Przegląd osprzętu elektroinstalacyjnego MOWION pochodzi z serwisu Elektryka Prąd Nie Tyka - instalacje elektryczne w praktyce.